Literarishe bleter · 1931-11-13 · 46 (13.11.1931) · p. Seite 865

ריגזגזראריגגזגו גלפזפר 3\צז. ן393.) 46 זײם 65^ יזמ־ ד ו ד עינסקי/גי?ייז)דק ו ת ־ י ע ג ע ד (ע ם זנ ע נ ־ע) א\\זבא?א\גויפר.• אבער מיך האט עם םאראינטערעםירט. איז עס טאקע כדעגאעך? האט איר נענומען אזא א״נעם פון אעבן? טזריפגזעזנופרער.• װאם דער דיכטע־ זאנט ארוים, איז אעבן! א\גזרא?א\\זפר.• האט איר עם אםיעד אאיין נעפרװוט? פגריפפעיפפרפר.• איר װיילט צופיא װ־םן. אגגזבאבאופפר.• אנטשואדיקט! אבע־ איך האב נעפדװוט... הע־הע... איצט זייט א־ר פאראינטערעםירט. איר װעט אנטש-אדיקן, װען איך װעא זיין אביםיל אפן. איך װעא רערן װי א מאן צו א מאן, אן א בלאט אויפן םויל. איך ב־ן זיבע־, אז עם װעט אייך צונוץ קומען. איר מענט מיך אפיגו באשרייבן. איך בין נישט ״קאפ־־ייט״, הע־הע... א־ך װעא אפ־או זיין צופרידן. איר װעט מםהמא פא־- מערן, צונעבן פון זיך, דערפ־׳רן צו אזעאבע זאבן, אויױ װערבע איך אריין בין נארנ־ש־ט מםונר... און דאם אלױ װעט דאך ז־ין אמת, װ־ אלץ, װאם א דיבטער זאגט ארוים, און איך װער הנאה האבן פון די מענרעבקי־טן, װע־בע רינן א־ן מ־ר, פון ד• מעשים, װעאבע א־ך װער ביי אייך אפטון. עגריפפטפעלפר.■ װען איר װעט עם נישט מאבן יםנערער, װעל א־ך ברייבן אן א־יעד טעמע. אגגובאעאגפמר.• יא־יא! הע... די זאך איז די. איך טראנ א־ן מ־ר א נה־נום. א־ך װעי או־פנענעםן פון תאװה, װי א קרלה װארט געדוט או־ף מ־ר. איך קאן נישט קוקן נרייבנ־רטיק אויף פרדען. שוין דעד אנבריק פון א קריידל צעברענט מיך... װו א־ך זאר נישט זיין, װען דאם זאר נ־שט זיין, וױם־ר פרויען דאם זארין נישט זיין— אלעםען קוק איך זיי איבעד םיט א בדענענדיקן פאדראנג. אין טע־ אטעד, או־ף פאדזאמרוננען, אין קאפע, א־ן נאם, א־ן קאר, — אה, א־ן קאד! — אין םאבװיי אדעי ערעװײטער — א־ן רער נרו־םער צוזאמענדר־קוננ, וװ איך קען זיך דעדרויבן אנצושפאדן ז־ך מיט מ־ין קנ• אין דער קנ• פון דער שבנה, װעלכע שטייט אדער זיצט אקעגן מיר... װאם דעררויב איך זיך ני׳שט בשעת מע׳ט־?! און געפין איך זיך רעבן א שײנינקער, א ױנגינקער, װער איך שוין נעםינען װי צו בארירן איר האנט, באטש מיט א שפיץ םון מ״ן קריינעם םינגער! װער איך זיך ׳שוין װי עם איז צודריקן צו איר, א־ך זאר פירן איר קערפעד, װאם;אענטער, און אין נעדאנקען ותר איך זי שוין זען א נאקעטע, װער איך זי... הע־הע... איך װער שטענ־ דיק אפראזן מיין פראץ פאר א ױננער פרוי, בדי איך זאר דע־נאך הענגען איבער איר... הע־הע... איך קען נייטט רייענען א־ן קאר. איך מוז הארטן מיינע אוינן װייט אםן און קוקן אויף די נקבות ארום מיר. און זענען נישטא קיין נקבות, װער איך שוין אוים־ זוכן א פלאקאט מיט א שיינעד םרוי — און אויף די פלאקאטז זע־ נען דאך אלע פרויען פארםירעריש און האלב אדעד דדיי פערטל נאקעט. א־ך קאן, צומבײשפיר, די אוינן נישט אװעקר״םן םון ־עם פלאקאט, װו א נאקעטע פרוי זיצט אין א װאנע. מען זעט בלויז איר קאפ, אבער א־ך זע װייטער... איד װ״םט, װאם מיין נדעבטע־ פארגעניגן איז, װען א־ך בין אריין? חױתן ז־ך מיט נעװיםע קארמן... איך האב זיי שטענדיק מ־ט מיר! א־ר װירט א קוק טון? עיר־פסושסיגגחגר.• ניין. א דאנק. אבער איך מוז זאנן, אז פא־- רויםיק זײט איר נאך נישט אינטעדעםאנט. א\גזבא?א\\ז\\ר.• מענרעך, אז א־ך װער א״ך טאקע נ־שט זיין אינטערעסאנט. איך בין זיך אר״ן;ישט א־נטערעסאנט! נאט אדער ד ע ד ע ב ד סזװןוגזן.־ רוגר סגריפפטגפגגרנור, דוגר א\\זבא?א\גז<\ר,■ רי בדאנרוג. א־ן א זומערד־קן רעננטאנ, אונטער דעם א־בער־ דעק אויפן טדאטואר פארן קאםע־הויז. ארע נעסט האבן זיך פארקריבן א־נעװ״ניק. דרו־םן איז םאר־ בריבן אריין ב״ א ט־שר, נ־שט װ״ט םון דעם אריינ־ נאננ, דוזר טוריפפגגופנולטר, װערכער ווארט, קענטיק, אויף עמעצן, מ־ט ארע םימנים פון אומנעײרד, און נישט װײט פון אים, ביי א צװייטן טישר — רטר א\\זבא?א\פער, נישט אראפנעםענד־ק ד־ אויגן פון דעם שריםטשטערער, און שראננד־ק זיך, קענט־ק, ט־ט דער דעה, צי ער זאר צוניין צו אים, צי נישט, עטרעכע מאר האט ער נעסאנט א באװענוננ װי אויפ־ צושטײן, און ענדרעך שטייט ער טאקע אויף און נייט צו צום שריפטשטערעד. דטר א\\זבא?אװז\\ר.■ איר װעט אנטשורדיקן, װאם איך װעל אייך אביםר שטערן. מענ א־ך ז־ך צוזעצן דא ביי א־יער טיש־ר? רו\ר וווריבפעוסױורוגר (אומצופרידן): איך װארט אויף עמעצן. דער אזוזבאקאנוזפר: איך וזעל זיך אפטדאנן, װי נאד ער, אדער זי, װעט זיך באװײזן. גװריפסיטװזפרגור.■ מיט דעם באדיננ מענט איר, אויב איר מוזט מ־ר שטערן! א\\זבא?אנפפר (ראכט און זעצט זיך): א־ך קען אייך! איך האב נערייענט א״ערע ביבער, אויב נישט ארע. איך האב אױך נע־ הערט אייך םאדר״ענען םון א״ערע שריפטן. מיין נאמען מאבט נישט אוים. װאם איז די פעורה, אז איך װער אייך זאגן, װי איך היים? איר׳טאך םיי־װי־םיי בארד פארנעם;. מ־ט מיין נאםען קריננט נישט די װערט, און, װי איך זע, זייט א־ר אויך נישט באזונ־־ערם נייגעריק. גגוריפפגװגזפרפר.• ניין. אבער, אויב איר האט מיר עטװאם צו זאנן... אזנזבאעאנסיער.■ ראם הייםט, איך האב אייך גארנישט װאם צו זאנן, אבער איך האב שוין לאננ נעהאט דעם װונטש צו טרעםן זיך מיט אייך און דורכרעדן זיך... עפעם אויםפדענן... עפעם אראפ־ רערן פון הארץ... גגורי9<זפוגזג\ר<זר.■ ארזא... אזגזבאןאנגזפר.• איך גיי גרייך צום פונקט. אין איינעם םון אייערע ראמאנען זאגט איר, ד. ה. איינער םון אייערע העלדן, אז צװאנציק מױוטן מיט אן איקם־באריביקער פרוי, אפילו א נאנץ אומבאקאנטער, זענען אים נענונ, זי זאל זיך א־ם איננאנצן א-יעק־ געבן — איך געברויך נישט איננאנצן זיינע װערטער, אבע־ דאפ איז, װאם ער האט געזאנט. נישט אזוי? גגוריפגזגגוגזגגרגגר.■ יא! זזזנזבאראנגזנור.• איז עם טאקע מענרעך, אדער איז עם נלאט אזו• נערעדט? אין אײער בוך האט איר אים, צײדער, נישט צונו־ם־ נעפירט מ־ט אן אומבאקאנטער צנועה אויף צװאנציק מינוטן. גגוריפגזגגוגזגנרגגר.• דאם איז נישט נעװען די כװנה פון מיין בוך.