Literarishe bleter · 1931-11-06 · 45 (6.11.1931) · p. Seite 850

4 ריגיױוגוריפיז בל&גזזו 1\\ו. ל392.) 5* 9 בוים פארװאקםן נעװארן, באדעקט נעװ*רן מיט א ױננער קןורע, נישט צו דערקענען. נעכע און שמחזז ־אבן קיינמאל םון דעם נישט גערעדט. נעכע האט איב געהאט צו זיצן םיט די קיגדער אװטער דערדאזיקער ברעזע. צען יאר כםדר האט דער בוים נענר־נט אין םריאיננ, נע־ דיכט־באעטעדדיק נעווען אין זומער; אראפנעװארפן די ראזנעצונדע־ נע הארבםט־באעטעד עדב װינטער און צו פריאיננ־צו — װידער אויפנענרינט. אײדא און אײדעאער איז נעװארן די װײים־הויטיקײט אױוי דער קארע פון ברעזע־בוים. צען יאר אזוי. אויפן עאםטן ־אר איז רי ברעזע אין םריאיננ מער נישט אוים־ געקוםען צום אעבן. אםיאו רי קנאםפן אונטער די אראפנעפאאענע באעטער זענען אײננעשרוםפן נעװארן. דער נאנצער בוים האט זין אײננעקארטשעט און ם׳האט אים נעצוינן צו דער ערד. האט שמחה עפעם פארשטאנען; האט נעכע עפעס םארשטאנען. האבן בײדע זיך אדאפנעאאזן אויןי דער עח־, אויםנעטון די שיך אוז זיך אנידערגעזעצט ״שבעה״. אז טען איז אויםנעשטאנען פון ״שבעה״, מאכט שמחה צו נעכען: — זעסט דאך, נעכע, אז צװײ מאא שטאדבט םען נישט. אוז נעכע האט געקוקט מיט חידזש, זזי שמחה איז םאר דעד צײט נעבוינן נעװארן. פארלאג ,מתב1רת׳ — בײבש של־־יום־זזד־^יכם פאלקס״אינכםיטוט >.ין ניו־יאוה הינדער ־ זשורנ^ל־* נ־ט ארו־ם ז־נט 1920 א חודש־זשורנאא ס׳זענען דערשינען ב־ז איצט אין פאראאנ ״מתנות״ רײך־איאוםמרירטע קינדעד און ױננט־ביכער: ־. ערמםריאע — פארבאאנדזשעט (איא. א. נודאמאן) 3.60 װ. גאררברונו — מודאשקעם (איא. א. נודאסאן) —.3 9. הירשביױ — די מעשה מ־ט א בער (איא. ב. אדאנםאן) 2.26 דער סאמיאיאן (א־א. א. גוראמאן) 1.60 באװוור פאװוורס װווטיהרנוך (איא. א. נודאמאן) 9.60 אברהס ריױנו\ — 50 אידער (אין קאאירן) —.6 בורום״ווריבס — חנוכה־געאט, דראמאטיזירט םון י. ד. בעדקאװיטש (א־א. ב. אדאנסאן) 66 1 י. רראבלטר — אסתרקעם חאום (פודים־שפיא) —.2 יוועב ערווםריאע — טויבן (דערצײאונג) —.2 י. גוובבנורג — נוטמאדנן, קי׳נדער־אידעד (איא. נ. קאזראװםקי) —.6 נני. ננױײרנור — שפיאערײען —.10 רנוא\ נולבנו — א־ננעאע, ריננעאע —.12 י. ןאפיראװ — אמאאיקע ־א־ן (א־א. טאדדעם געאעד) א־ן אמעריקע: .>1־ןס3-יװ6אן ,פגומסע^ 1>מס860 133 "[^ורזעס!. ־61ן>ת1>[״ אין אײדאפע: קאאפ. ״ביכער״, װארשע, נאאעװקי א2 1־־.י טרדכע איבעד פרילן םון בארימטן ארםיםט אברהם מארעװסהי ם'סן פןן געניא שריט, תיאל שאפירא רבקה גאםארסקא, װײנשםןןק, לינערםאן יאי/ שי01 זייזשם דדןןסע >1'ן 4 $קסן רבי ד״ר זיל־־בער דע ש,?זיס ד*ר מ• װײכערט י זײט 850 — װאם ציטערן בײ דיר אװי די הענט, שמחה? ם׳עדשטע מאא װאם דו מאבםט א מעםער? ענטפערט שמחה נאדנ־שט. נארנ־שט מ־ט ז״נע כוחות טוט ע־ דאם מעםער א שטעק אד״ן א־ן די םאאמען ארײן... און װ־ ער טוט עס —אעשט ז־ך דאם פ״עד מ־טאמאא או־ס. אט, װ־ מען װארט אן עמע־ װאםע־ או־םנענאםן או־ף ד־ צעני־טע קו־אן. 4 פאדכאפטע קוקן נעבע און שמחה, אמאר צום אויסנעיאשענעפ פ־־ער און אמאא — אײנע־ דעם אנדערן א־ן ד־ או־גן אדײן. פאר־ גא־װעיטע זענען זײ נעשטאנען אד־ף ז״עדע ע־טער און נ־שס נע־ ײוםט, ײאם צו זאנן און װאם צו טון. ד־ מורא און דער פחד װאקםט בײ שמחהן נאך מער, װ־ בײ נעכען. װײא ער האט דאך ד־ צ־נײנער נעזען. ער האמ דאך ב־י ז״;ענומען דאם זעקא אאט א־־זן פאר דע־ ט־חה, װאם עי האט דאם ראבע פעדדא נעשמידט. ע־ האט דאך פון פערדא נעק־אנן א ב־־ק, װאם האט א־ם אדײנ־ געװא־פן א־ן חאשות אר־ין. ב־• ז־ך א־ן האיצן מאבט ע־ אפ, עם זאא ז־־ן װאם עם װעט זײן. ער װעט פ־וײן נאך אמאא פאנאנדעדײאיעמען ד• קויאן או־ף דעי הא־נע. ע־ זאנט;ארנ־שט, ע־ נײט אין שטוב אדײן און ב־עננט פדן דארט אדוים אויױ א סקאװעראדע ה״םע קויאן, װאם ע־ האט פון קוימען אראפנענומען און וױא עס ארױפשיטן אויםן הארנע, אויף ד■ אויםנעאאשענע קױאן. איז, װי ער האט שוין נעהארטן ד• םקאװעיאדע איבער דעד הארנע, טאקע :ר״ט אויםצוש־טן ד־ ברענענד־קע קויאן אויף די אױםנעאאשענע — דערהערט מען מ־טאמאא א שט־ם, א ־וננע שטים פון א ױננ מײדא האט ז־ך דערהערט פון אונטע־ ד־ או־ס־ נעאאשענע קו־אן א־וים: — א־ך בעט ד־ך — האט ז־ך ד־ שט־ם נעבעטן — ש־ט נ־שט אויף מיד קײן ברענענד־קע קויאן; או־ב א־ך ב־ן;עבא־בן אעבן א־ן דעם פא־טר־קנטן באוט, װאס או־פן מעםער, טא, פאדבדען מיך נישמ. טו בעםעד מײן רעבט. אײנ מיך נ־שט אדײן א־ן דעד עדד ארײן. אײנ דעם מעםער ארײן אין א בוים, אין א ברעזע־בוים אדײן. איינ אים ארײן אין בוים אינאײנעם מיט מײן באוט. בא־ האאט מ־ך א־ן בוים. א־נאײנעם מ־טן בו־פ װעא א־ך אעבן. די צי־ נ־ינער, זײ האבן מיך צונעננבעט פון טאטע־מאמע; געטון מ־ט מיר — אוי, איך קען נישט דעדצײאן, װאם זײ האבן געטון מיט מיר-און שפעטער מ־טן מעסעד דורכנעשנ־טן מײן חאר־ז. אעבעד־ק באוט איז אויפן מעםער. פאדברען מיך;־שט. נ־עכע האט פאדדעקט איר פנים מיטן פארטוך און מיט א פאד־ שטיהטן און צעשראקענעפ נעמיט א אאנגע צ״ט געהעשעט און נע־ כאיפעס. צו זאנן האט ז• נישט נעהאט װאס.;עװען א מודא אויפ־ צועפענען דאס מויא. און שמחה האט מיט ציטע־דיקע הענט, טאקע מיט די הויאע הענמ האט עד ארויםגענומען דעם פארברוטיקטן מעםער פון אונ־ טער די אױםנעאאשענע קויאן ארוים; איז אײעק מיט דעם אה־נטעדן שטוב, וװ עם איז נעװאקםן א באיארנטע ברעזע; ער האט אויםנע־ האקט אין איר א אעננאעכע אאך; ארויםנעקראנן מיט;רוים בריה־ שאפט א גאנץ שטיק האאץ, ײאס זאא קענען שפעטער דאם אאך פאידעקן. ער האט אהין ארײננעאײנט דאם פארבאוטיקטע מעםעי־ און דאס אאך פאראײנט מיטן ארויםגענומענעם האאץ. ד• אנדערע שטיקאעך אײזן, װאס דער צינײנעד האט נעאאזן, האט שמהה בא־ נראבן טיף אין דער ערד. עם האט אאננ נישט געדויעדט: פארן אםיען, פארן װינטער און פארן נײ־אנגעקומענעם זומער, איז דאם אויםנעהאקט אדט אין