Literarishe bleter · 1931-10-23 · 43 (23.10.1931) · p. Seite 817

זײט 817 — ב׳הןזב מורא צו שרײבן לינן. זי םאםט אײן נאר :ןועגט איר ב<ציס אין זײנעם: — שרײב־זשע אמת. ער קען א־ר באיס נישט אויםמײדן. — קינד. אמת איז נאקעט, קאלט און טרוקן. זי װערט בראם און סוקט אנגעשטרעננט אין דער װײט. — םארװאס רוםםטו מיך ״סינד״? זאג: רבורה. כ׳װ••* אמאל הערן םײן :אמען םון דיר. ער םילט זיך םרעמד און אפנעזונדערט. ער שװײנט. — נו, זאנ: רבורקע — לאזט זי נישט צװ־ו. איר קאפ םאלט טו־ט און שורער אויױ זײן אקםל. זי שליסט רי אויגן. — ניב א קוש — בעט זי האשנונגםראז. און אז ער שװײגט: — האםט מיך :אך קײנמאל דעד ערשטער נישט נעסושט... ער װערט מיד. ער װאלט זי װי אן אײננעעקשנט סינד םון זײן שו־ס אראפנענוםען, אנידערגעזעצט אויה א שטוא סעננאיבער און נ־עזאנט: הער, אײן מאמענט איז נעװען: האםט מיך צערײצט. ב׳האב דיר א קוש געטון און נאריש געםאבט זיך מיט דיר, װ• דער םדר־העואם םאדערט דאם. אויױ א װײא :אר. אויח סער בין איך נישט םעיק, איך — דער צעבראכענער שארבן. מער איז א- בער מײנע בוחות.״ — ביזט זיך אזוי אאננ מײשב. — טרויעריסע איראניע. זי דערפיאט: נאך א װײא — און זי נאיטשט זיך אראפ שון זײנע סניען. זי אאזט אראפ דעם קאפ: — אײאםט זיך? ער שאקאט מיטן קאפ אויױ ״יא״: — א חבר רארך סוםען. — און מיטן חבר האםטו א םך צו רעדן... ז• שטעאט זיך נעקװעאט אויך. ער שטעאט זיך מיטן פנים צום אםענעם פענםטעד. זי טוט זיך אאננזאם אן. זי דערזעט אים מיטז דוקן צו זיך. אײנזאם צײכנט זיך אויםן פאן םון אםענעם פענסטע־ זײן צעבראכן אײננעהויהערט נעשטאאט. םארבארנט ער םאר אי־ אן אומםאדשטאנענע טרער? װיאדע בענקעניש נאנט איר דאם הארץ. זי םארװארםט שטורמיש םון הינטן די הענט אויף זיין הא*ז און העננט זיך אן אן אים מיט איר נאנצן קעדפער. ער בויגט זיך אונטער א־ר אאםט א װיאנאאזער, פאםױוער: אן עאאםטישע צײיײ. זי אאזט אים אפ. — ב׳בין צו שווער םאד דיר -- דער שפאם גאיטיטט זיך איוים םון א האאבן, אומעטיסן שמייכא. ער קוקט אין םענםטער. זי נאעט בקשהדיק זײן האנט אוז םארטרו־ט אים מיט םא— םרוירענעם אומעט אין רי אוינן: — װי א סאאטער שטראם ביזטו הײנט דורך מיר אדורבנע־ שװומען, אויםנעאאשן םיך — און אאץ האט םאר םיר דעם זיו םאראוירן... ער בוינט צו נאענט זײן באיס צו אירן — און זי דערזעט ד־ נאנצע נאקעטסײט םון זײן עאנט. — קוק נישט אין אפנרונט. דארטן איז טיױ און אײדיס אין ם׳שװינדאט פאר די אוינן. זי שטעאט זיך אויך די םינגער און בארירט זײנע איפן מיט אירע: אירע צעהוננערטע איפן שטרעבן נאך א םרוכט, װעאכע זײ װעאן קײגמאא נישט דערגרײכן. ער דריקט םעםט, םחיאה־בעטנדיק איר םארהאשטע האנט. ןנװך עוגזסו.) ליװבראריפװז בלעוזער 1\וז. וס39.ן 3* װי םון א שטוים ײאסאט זי זיך אײעק םון אים. און ער — פאוצאיננ: — ארבעטםט? צארטע באװעגאעכקײט צעשפיאט זיך אין איר פנים, אין אירע אוינן: — צי כ׳ארבעט? שײער צו זאנן. עפעם ארבעט אין ט־ר עפעם שװעבט ארום אין םיר, זוכט, נישטערט. כ׳בין װאך, עמםינד־ אעך. םון דער םארשטעאוננ שײאן זיך אוים פראיעסטן, ביאדער אן א שיעור. אבער צו קײן טעכנישער ארבעט האב איך קײן נעדו־ד נישט. זי רײםט איבער. םון דער טעקע, װאם זי האט מימ זיך, ציט זי ארוים א ריק, אעננאעכריס ססיצן־בוך. זי רעראאננט אים: — זע, האם אאץ פאאגטערט ארום אין מײן םאנטאזיע, װי צעשפיאטע זומערםײנא — און ײי זומערםײנא םאנג איך דאס םיט דער באײשמיםט אײכט, םארזיכטיס. און מאדגע: א שאד מיר צו באנראבן דאם אין שײעדז אײם: ײי כ׳װאאט מורא געהאט זיך צו ש״דן מיט דעם. און אז ע־ נעםט באעטערן דאם העםט, ניט זי צו מיט שטי־ אער פאראעננה״ט: — כ׳נעדענק נישט אזא צושטאנד םון אומרויקער שעםעריש־ ק״ט. און דאם — צײט כ׳האב ׳דיך דערקענט. אירע אויגן אויכטן מיט צעראײנטער דאנסבארס״ט. ער באעטערט מיט שײעדע, םויאע באװענוננען: עטװאם אומ־ בםרושע, נישט אינגאנצן דערזאנטע קאמפאזיציעס. נאך גישט אינ־ נאנצן ארויםנעפאאנטערט זיך םון דער םאנטאזיע. צעבענקט זוכע־ ניש םארשא״ערט זיך אין םארשײדענע אײנםאאן. און װי אםט עי באנעננט זײן אײנן פנים! א שפיץ םון א באײםעדער פרװוט אײנ־ קריצן דארטן םארשײדנםטע אויםדרוקן. מ׳װיא אים צוקאויבן רי פאסיקםטע מאםקע. ער דערםיאט מיטאמאא: איםיצער גראבאט זיך טיט א שםיציסער באײשטיםט ב״ אים אין דער נשמה. שרעק בא־ הערשמ א־ם. ער דערבאעמערט נישט ביזן םוף און רוקט אפ ם־ן זיך דאם העםט. די באאםקײט אין זײן פנים װערט שװער און מ־ד. דער באיק — מער םארשטײנערט. — ס׳נעםעאט דיר נישט? — םארװאם םײנםטו אזוי? — ב־זט נישט נײנעריס אאץ צו זעען. — ם׳חזרט זיך איבער דאם זעאבע. זי קוקט אויף אים דערשראקן און םארשנדיק. זי הײבט ז־ך אויוי םון ארט, נענטעדט זיך צו א־ם און סארסאויבט זיך אוםנע־ ריכט נעענטער צו אים. הײסע, צעבענסטע קושן צעשיטן זיך איבע־ זײן פנים. הארציקע, בקשהדיקע װערטער פאאנטעדן זיך צװישן קושן: — דו... װאם מאטערט דיך? זאנ א װארט — א נאענט װארט... םארטרוי דײן םור... און ער שײײגט. ...קינםטאערין רבורה. ם׳איז אננענעם צו זיצן בײ אימיצן או־םן שוים און צו הערן האדציקע, םארטרויטע װערטער. א־ז תארצן שפיאט שטימוננ און אין קאפ םאאטערן ארום םארביקע זוםערפײנא. און ײער ם׳נעמט אויף דער שוים, םוז קענען נאענט און הארציק רעדן — אמת, קינםטאערין?... דורך דער מחיצה םון זײנע נעדאנקען טראגן זיך צו א־ם אירע װערטער: — איך האב דיר שוין אזוי םיא דערצײאט. — האםט מיר נאחנישט דערצײאט. זי דעדמאנט זיך פאוצאיננ: — םארײאס םארשוױינםטו טײנע בריװ?