Literarishe bleter · 1931-10-09 · 41 (9.10.1931) · p. Seite 783

׳י ליזפראריטזז בלזמער 1\8. \4 3881) זײט 783 ^■0 ם.?!?ב/ןק/םינסק דיסכעד טשײלד האדאלד *י׳ני לױלקעמאכס װאכדעררכבען איבער צעכטראל-אײראפע*) ־ד ס׳איז מארנע נוט ארומצונ״ן און הערן, ײי ם׳קריננען לאזוננען, וױ ם׳שארבן פןזנען, ײי נעיטפרעבן שירן קלײנע רעװזןורײעדן, — עם איז א מעיםה פון :אט פינקערטוןונע;. און טראסקעט דורך די נאםן א םא־עי׳טעדטער הארמאט, א דײטישע חאםקע װאלנערט זיך אין רינע, איז צױלקעמאן א־ן שעדערן, און אויכ ער איז;אך זאט א־ז ער א םארט־קער רינארדא רינאלריני. און פלוצליננ זיצט עד א־ן װאנאן. ער םא־ט •טטודירן קײן אײראפע. א־עדער זװ זײן פאך. א שוינל ז־נגט, א באל־שעװיק מאבט ־עװאלוציעם, און לױלקעמאן מוז אומבאדינגט ־םטודירן. דער טאג פארנײט. יםטאלענע קאלירן. אלץ של־ננען פון דעם נעננט אוים ד־ הײםע אויגן: א יאדלע א װײםרום״טע אין טאי. א בריק. אט א־ז א מוטנער טײכל םלוצליננ דורבנעפלו־גן, און ם׳יאגן א״ליק טעלענראפן־סלופעם אויר צוריק. עם ענדיקט זיך ד• ה־ים! און אויב דיך מאטערט ײאם און מאנט, דו ־טוױינ, םײן פרײנט, װי אלע אין װאנאן דא ־טװײנן, וױ ם׳־טװ״נן דא־טן װייט, ביים ײ״םן האריזאנט, דרײ זילבערלעכנע םאםנעם, א״נצ־קע, אן צװ״גן... ב. ב ע ר ל י ז װ־װאט, א״ראפע! עם האט דער ־ם ארױםגעװארםן מאםקװע־ םוחר־ם אויף קורפ־רםטנדאם; םיל־אנערן, ט־טעק־ביבער און נאלד — און דעם לאהאיםקער טיט״לד האראלד. א לויב צו יענער נוטער שעה, װען ער א־ז מ־ט אלעםען נעםלוינן. ס׳שט״ט לױלקעמאן ב״ם באנהאר צא און קוקט א״ראפע א־ן ד־ אוינן. א, לאנד! ד־ עלעקטרע םליסט א־ן דראטן, און א־ן ד־ אדערן — שאמפאנ־ער; װו יעדעד ארבעטער א־ז א מאראםיםט, און ־עדער קרעמעד א־ז א קאנט־אנער. ם׳א־ז זומער אײנט. א ׳טטופער״ ב״ם באנהאױ צא. עס טדאגט םון אונטעד דרערד, םון ל־ארעמד־קן ־טטאט־באן, םון טראטוױי מ־ט היט און היט און םדי־ט־דאז־דטע בערר. או־טאם בילן. עלעקטר־־טע רעקלאמעס ־טרייבן ז־ך א־ן היסל. א ראריא ־טרײט א־ן ה־ץ פונם בערלינעד תמוז: — אלעם נוט! פראםפער־ט־! אלרייט! און ם׳צינדן ז־ך ־טוין פ״ערן פון קאבארעם; ם׳שלאגט נײן דער נירנבערגער זיינער — דעם ערשטן שיכורן מעת־לעת תאט לױלקעםאן שטודירט בערלינער שטײנער. א. א ב א ז א באן. א םענצטער. א פנים קװעלט. א לױלקע צײישן שטייםע ליפן. א ױנג האט זיך נעלאזן אין דער ײעלט מ־ט גארנ־שט, בלויז מ־ט נאנצע ריפן. א־ן קעשענע א בינטל װילדע לידער, א פעקל פאפ־ראםן און א העמד; אזוי האט זיך דאם שניידערל — ז״ן טאטע — מ־ט א סידוד אםאל נעלאזן א־ן דעד םרעמד. ד־ רעדער רודערן — טאר־טאר־טאך־טאך, — און מאכטן בײטן ז־ך, און מלוכות שװעבן: ם׳איז גוט, — האט ער נעטראכט, — עם א־ז א זאך, װאם םענטשן שלאנן זיך און לעבן... א־ן ײאנאן— דאם קוידערװעלש פון דער מד־נה: דאםען־בידעם־יער, טיםזינ־קע בר־לן, א לאםפאם םון א נענעראל אונטער א פאלערינע, א לאנגער װאנץ א פויל־שער אין האנאר און אין וױלן. און ־עדער אוינ קוקט שטאר ײי א לארנעט, נע4״םט אויף אײביק, פונקט פארבליבן ם׳איז פון א־טלעכן א קערפעד א מאקעט, נאר דער מענטש האט זיך ארו־םנעקליבן. די בורזשואזיע קלעטערט אויף די באנען און רײםט זיך שװ״גנדיק צו רוםלאנדם טיר. און ער איז םיט דער לױלקע דא נעשטאנען — א װאנאבונד, א לױלקעמאן, א פאםאזש־ר... הארבםט. הויל. א קעלבל בײ א קרענ־צע. ם־ט װעלדעד־בלוי — די נאםע װײט באפארבן. נעשלעפט האט ז־ך דער טו־טעד צוג צום נרענעץ און איז אויף ־עדער םטאנצ־ע אפנעשטארבן. א חרובער װאקזאלכל. שט־ל. שפעט. דער רענן װאשט ד־ טעלעניראפן־דדאטן. און דאך — פארבײ די שויבן נײט אדורך א שאטן, און ס׳של״כט אדורך א שטאלענער באננעט. א באלשעױ־ק! דאם פאפיראסל א־ן ר־ צ״נער. די אויגן — קאםעײאקלעכע. ער היט. און אין װאנאן האט ל־ולקעםאן בלו־ז א־ינער רויק זיך צוגעהערט צו זײנע טדיט. ם׳האט נײנצן יאד דער בראװער לױלקעמאן נעלײענט ש״נע לידער און דאמאנען, ביז ם׳האט די ײעלט א־ם או־םנעזען װ־ א ראמאן, װו בירנעד־קר־נ א־ז אויך פאראנען. *) טרעופט ןאפיסירט\ פ\\ א וייער גרזיםער פאעוזע, װאגז וז.?\לבאן #ורייבפ איצסי.