Literarishe bleter · 1931-09-25 · 39 (25.9.1931) · p. Seite 751

*₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪^ זײט 719 ₪₪ דך שאדען :״ט דױטן ט״-ד־נ־ק, און דעד מוזז טוקט ז*ך א•; שװע׳ ױע נעשלען, ־טאדט דעם ״־טל-דא־נז״ אן א ז־יכו; - לאז ענ דדםן, נ׳כ־ט דך אן אגלאז ט״. ״ או־גן נ~ ודעלודלען עםענען ז־ך קײט, קוקן דודך שפע־^טלעך, ד־נע,;אד ד־נע, און ד־ הענט, װ־ א־טטאנע, ־ו־כט ז־ך ט־טן מנר־נ־ק. דנורה װאדפט ל־ך א־נעד, דעקט ז־ך אש, נ״־־נט ־1־־.ן ם־ט אזא רהנוד״ און ־טט־קעד זון ־טפ־לן ל־ך נדטן ־ונגן ל־־נ -;־טא טעד ק־־ן נאהעלטעכ־־טן. װעלװל לאזט אהית דעש ט־ט־ינ־ק, און אד־נעד, ב-אד־טט־צ-■ טעד קװ־ט־ט נל־־נט ־טטעקן צװ־־טן ד• צ־נ־־פגעדד־קטע ל־תן-. - ממם... דכורה ־טפר־נגט אדאפ א־ן העמד־: - װעלװלז װעל-װל? זי לו־םט אדי־ן א־ן אלקעדל, געש־נט א־נ כ־ט, טדאגט ז־ ז־ך א־ן יװ אי־״יז• - װאט א־ז, װעלװלי האטט ז־ך אפגענדיט? ז־ זיצט ־טו־ן לענן א־ט אויםן דיל, הו־נט א־ן נלאזט או־ף דעד אפגענד־טער האנט, ־טמ־דט א־ד ט־ט םוטעד, און װעלװל, װ• אן אומגעלומפעדטעד נע־ן, מ־טן ״־ט־׳-דא־ט״ ־א־־פן או־ע־, ־1אזט ז־ך־ ״אואװ־ד;'־, םאדמאנט די או־גן, ט־ט ק־־ן ־טמ־־נ״1 נ־ט און ניא־ז אים גוט, ז־עד גוט. ליםערארישע בלעםער נום• 37 (384) ־ײ - קיינמאל ניט, װעלװלנ - האט דנורה זיך ג־׳דטװארן. - טא פארװאם דא... - א־ן ױ נינער? - האט עד ז־ך גע- קרינט. - ניט איך, װעלװל, ניט איךנ דאס איז געװען •טוין לאננ, װען דבורד, א־ז נעגארגען א־ן םאבל־ק״סקול. הײנט אדבעט דנורה ייי קליידעד, ג־ימ א־ן טעאטער, ג״מ או־ף נעלעו־. און ער, װעלװל, מאנט .װאם ױ או־נן דעען- טי־טן, בענקלעך, װעגעדעך. װעלװל האט ליב ױ ־ט,װעםטער, האט איר נאך ליבער װי םריעד. ער םרעגט א־ם אנער :יט, ז• א־ם אױך ניט. ער װאלט א־צט אױינגעקראנן צ• דנורהן אין נעט, װי מיט יארן צוױק: - לײען מיר אמנרטד״ א־טיינע מע־טד״ םון בלויזן געדאנק הײבט ז־ך דאם בלוט א־ן ױ נאק;, א־ן ױ יטלייםן און דער םארלאנג װעו־ט יטטא־קער. אין ױ ־זםיל־ן גלים־טט זיך װעדװל אראם םון בעט, שםארט זיך אונטער אויף די יטמארקע הענט און יטארט זיך אױף אלע םיר אין צװײטן צ־מעד אדיין. דבורה ליגט אן אפגעדעקטע. אײםן .װ־יםן קייטי ־טװאו־צע, צע״ פאטלטע האד, װאו אקינױיט םנים, אװײמ אן ־אויםנעדוט, א־ז אײנ- גד״ױאבן. יטט־קעו־ זון פאלן אויף אנאקעטן ם־כ לוינמן אויף. װעלװל פארמאנם ױ אוינן, טדאנט זיך לײנט אין קיך אד־־ן, :עמט יצחק באהעװים / װארשע י ו ד ד י ם '־יו -1. * .״ - .י. ז־צן א םאדגלװעדטעד, וד עד װאלט פלוצ .^יײי -׳ -ו נד שםעט, א י א־ן ױ א״גענע ר״ד... אװעקנ״ן םלעגט? *<1לא1*ן א־ז פאדהאנגען. טאטנס קומען. דאם פענםטעד א־ז געלען נאכן רױ׳ ט - א פא,־ש הויף א־ז נעששאנען א שפעט׳נאכט־קע שט־לוך שט״ן נ״ דעד און ל־ײערנױקע. שמאנצעם םלעגט נל־בן גענע; א״נגעבו־גענעד, מ־ט א ק״ומעד פל־צע, ט־ר א א כגעלו־נטן מ־ט מיזאל ד אױ־סשט־םן. א־טע האט איס נא גר־־ט, , נאנגעדופן•. א־ן נאסן קעלעד אױ־ן און ד האט איס לעמםל - ־טמאנצעס, דעקט א־־ך נוט צו, ־טמאנצעס!... גרױם ־טל־ם״ א־ן אײנעס א טאנ נאך םםח א־ז ־טמאנצעם פלוצלונג אד״נ- געקומען אן או־עעםוצטעד, א־ן א נ־עס א־ומ־טװ־מענדקן אנצוג, א־ן ׳טטארקירויטע ־ט־ך און מ־ט א גדו־םעד ק־נםטלעד-־טל־־ף א־־פן ־טמאלן, אדע־ױקן האלז. די גלעזער האבן בײ א־ס;ענל־טט־טעט מער װי אלעמאל, און דעד ־ט״״ס האט זיך געגאסן א־נע־ץ דו־ט- לענן אםגע־טײלטן ־טטעדן. ע־ האט לאנג געסאםעט, או־םגעהו־נן א האנמ, א םימן, םק זאל א־ם לאזן ױ־ק, און עד האט ם־ף׳ נל-םוף ארוינצעזאנט: - םר״לין איטע, מיר קוטט צו גראטולרן!.. גאטס זון האט אױך א״־נגעקוקט א־ן מ״ן פענםטער!... א־ך האנ ח־״־נד,!... מ־טן אנ־עקט־ סון םײנע חלומוה!... ער האט ו־ך אז־ט םארדדקעט, ױ אקםלען זײנע האנן געצ־טערמ און עס האט א־ם פא״םעלט אמעס. א־טע האט ז־ך צו א־ס געלאםן או־סגעהױ־ט, א־ס א פארח־דו־טטע אנגעק־קט מ־ט א־רע קו־ומע טונקעלע או־נן און געמאנט א מ־נע, וד ז־ זאל ־טטא־ק רזג־םן ניסן. די נאז אירע האט געקדינן א םך ־נ״ט־טעלעך און ז־ האט געזאגט האלני־טנד־כ״ענדק האלנ-פא,־קד־מט: (ם ו ף) איטע םלענט א־ם אלע אװנט אםקאנן א טעפעלע ד״ז, םאד- ריכמן זײנע העמדער, ביז ־נופעט א־ן דעד :אנט ל־ענען קעגן לעמפל ז״נע ״מאנוסרךסטך, װאו םיהאט ו־ך געײעדט ,װעגן דעד גדאנקײט פון סאדו־עטערי־נוע םרויק און ,װעגן דעד םארלו־דנק״ט פון ־טטענױק-־א״נזאמע. א ־מױפט האט ע־ געהאט א גדו־סע, א :דטערנדיקע, עטלענע ־טורוה אױף א בלעטל. או־ף ױ דאנדן ז״- נען געװען אננעצייננמ אױםטעו־׳ל־טע םנ־מער מ־ט הערנעד, הױנע װ״נלעכע געשמאלטן ארומגעהילמע מיט קרעם און מיט ר בלו־זע ם־ם. םון ױ םאסיק זײנע האט נעשמעקט מיט קאדבאל און מה. א־נאנהײב האט איטע פא־ א־ם מו,־א געהאט און װ־םול מאל עד איז אױינגעקומען, ד,אט זי דערנאך געהאט ־טלעכטע חלוםות. עס האט זיך געדאכמ, אז ער *אנט ד נאך מיט א לאננן ־טמעקן און אז ער שמיקט ד מיט זײנע בײנערד־קע הענט. דעדנאך האט א־מע אנגעהױבן זיך צוגעװײנען צו א־ם. א־ן ױ לאנגע װינמעד-נעבמ סלעגמ עו־ דא דצן בײם אםענעס מירל, פאםען א פאדבדענט פײ- קעלע, דלובען עם מיט אן האו־-נאדל און בדאטן קאדטאםל אין א־ט. דאס אױסגעצעדטע נײטמ׳געגאלטע םנ־ם זײנם איז געװאו־ן קוםער-רוימ, דאס לעצטע ביםל בלאנד-אסנלאק־רטע האר או־ף זק שארבן האט זיך נעקרײזלט און אינגאנצן האט עד או־סגעזען וױ עםעם א קריסטלעכעד הײלקעד. א־טע םלעגט זיך צוזעצן לעבן אים, אראפלאזן נידעדיק דעם קאם און טענהן: - יא, שמאנצעס מיר טױגן ני־טט םא־ דעד װעלטו... פון אזעלנע לאכט סען דך הײנט אויסז... שמאנצעס האט דך צוגע־טאקלט, וד ער זאל א־בערקלערן דעם ענבפער, אלעמאל אנגעצונק א שט־קעלע םאפיר און געכ־־ט ר פינגעד. םון דעד העלעד הוימ םלעגט ער נעמען פאטעלעך אר־ינ- דערצײלן אין ױ קוילן ארק, - אזו־ לאנג םלאנטערן מ־ט תר צונג און זאגן נוזמאוד״ ביז עו־ פלעגט איבערד׳אקן אין םאמע מיטן,