Literarishe bleter · 1931-09-18 · 38 (18.9.1931) · p. Seite 736

רימער^ יט\ע גלעגוער 38 ןז385^ ק 736 זײט בילדער םוין משה אפע<5ברים לפ\\ דפר אירזסלזרירםער מ־$ז1.$*־ גרא9יפ ״מטיה {*פטרב\ילז — \ײ\ רפב\ א\\ פ1א3\״, צװאגומג גפפיװפרלז ד\רך \\. גאררגפרג,). לז *׳ פפדאגלז(אייל־ייצד) ׳ שערנדיקע וועסםענע ריכט צוםוסנם דעם ארסאר און ארום די םארשײדענע הײציסע םינורן װארםן אפ םאנטאסטי׳טע שאטנם. איר םארטיםטע און אין זיך ציבנדיסע שטילסײט ווערט נעשטערמ דורך זעצטענע, נעצײאטע באזוכער. טונקעלע, שאטגארטיקע פרויען־ פינורן שצײכן זיך צאגנזאס דורך די זײצן־ותגן, צאזן זיך אראם אויח דער שטײנערנער פאדצאנע, און װערן םארזונקען אין שטיצן נעבעט. אײנציסע און נרופנװײז טונסעלן פארבײ די שװארצע נלחים־געשטאצטן און פאדשװינדן עדגעץ אין די זײטיסע סאפעצאם. וי מוז זײן גװאצדיק איםפאזאנט די סאטעדראצע, װען באנאםן םיט דעם העצן ציכט פון די ברענענדיסע סאנרילאברעם באצײכט זי די טויזנטער, װאם פיצן אן אצע אירע װינסצען און דורכנאננען בשעת דעם אפריכטן פון די צערעםאניאלע נאטעם־דינםטן, אונ־ טער דער באנצײטונג פון די שאלנדיסע ארנל־טענער. איצט אבער איז זי צײדיס און םארלאזן. אין דער טונסצסײט שיינען םאט אראפ פון די װענט און אלטאר די צענדליסע סונסט־ביצדער און םאאע- רײען פון די בעםטע םעװיליאנער םאלער. אלאנזא סאנא און מו־ רידא האבן זײערע װיכטיסםטע װערס דא באהאלטן. אבער בא״ טראכטן זײ איז נישט םעגלעך. מען זעט זײ סוים אן. מםתםא האבן זײ זיך צוגעװײנט צו דעם דעםערונגם־ליכט, און זײ לעבן זיך פאר זיך דאם לעבן, װאם ז״ערע שאפערס האבן אין זײ ארײננעחלוםט. דורך די שװערע טויערן אייע שטראפט איר פרוםסײט און פארסלערטסײט ארוים אין דעם נרויםן אראנזשען־הויױ און שלאנט זיך אן אן דער שטאלצע־, שלאנסער םוםולמענישער זשיראלדא, װאם ציט זיך אינדערהויך און טורעםט איבער דער סאםעדראלע. ם׳איז א פארםעסט פון כוחות. ם׳איז א סאמױ פון דורות. ס׳איז דער אײביסער סאנפליסט פון נלויבן, אונטערדריסוננ און שײנסײט. אבער אפשר נאר אין םעוויל סאנען זיך צוזאםענלעבן אין שכנות די אלע פארשײדנגעזעצטע, אזוי אנדערשדיסע כוחות און די סענ־ נע־ישע לעבנם־באנדיפן. — אינם־טן אראנזשען־הויױ פאר דער סאטעדראלע נעפיגט זיך א מוםולםאנישעד ברונעם, און אין אײנעד פון אירע װענט איז אױםגעהאסט א שםײנערנער פולפיט, פונװא־ נען פא׳־ש״דענע בארימטע סאטוילן האבן נעדונערט סעגן די אפי־ סורםים און אוםנלויביסע. םון דעם זשיראלדא-םינארעט פלענט מען בײם זון־אויפגאנג און פארנאננ רופן די נעטרײע דינער פון אללא צו תפ־לה און נעבעט, פון אירע הײכן פלעגן די אראבישע שטערן־ זעער פארשן די םודות פון די הימלישע װײטסײטן. איצט באצירט איר מורישן סאפ א םיםבאלישע פיגור פון סריםטלעכן גלויבן. ם׳איז עכט־אנדאלוזיש. טיפיש סעװיליאניש. די זשיראלדא װעט זיך סײנ־ םאל נישט אינטערגעבן. סעוױל רינגלט ארום איד סריסטלעכן געבעט־הויז מיט אײםערי־ קער ליבע און גלױביקער פארעדוננ. זי איז דער אויםדרוס פון איר פאנאטיזם און רעלינ־עזס״ט, איער — איז עס אםת, אז צוזאמען טיט די סלײנע נדבות לײנן די םע־ װ־לער צינארעטן־ארבעטערינם אויך ארײן אין די פושקעם פון זײעד הײל־קן אנטאניא צעטעלעך מיט דער או־פשריפט, אז אויב דער הײליקער ותט זײ הײנטיקע;אכט נישט צושיקן סײן געליבטן, װעלן זײ אװעקװארפן זײן קמיע-בילד, וואם זײ טראנן תםיד אויפן האלז? און צי איז אויך אמת, אז די בעטלערם, װעלכע װאלנערן זיך תםיד ארום לעבן און אין דער סאטעדראלע זענען עם די, ײאם ניבן איבער באהאלטענערהײט די ליבעס־צעטעלעך םון די סאװא־ זשעראס צו די שטיל־בעטנדיסע, טונקל־נעקלײדעטע םעװיליאנע־ רינם, בשעת זײ סארלאזן דעם קלויםטער אין זײערע שװארצע מאנטיראם, םיט די סלײנע זײדענע פעכערם? גאגז־גז\וי?א\סי\ (אײל־בילד)