Literarishe bleter · 1931-08-21 · 34 (21.8.1931) · p. Seite 661

ליטערארישע בלעמער נומ. 37 (381) זײט 661 קאפ א־ל פא־לאדפ; אן א ז״ט, ד■ הענט :א־ד״גט אץ דע־ ק בדענעני״קעד דעד גאנצער קערפעד יא־ז א־ י־־ו׳ פײער, ,לאט מאנט א־צט הרך די טא־־ט־דנטטע ד־טפ־טע גאדע נוננען ארן נרדנגען. אין ליפיל בענקיטאפט ד־־קט א־ט דאט טזנק־1• נדוינע פניט טיט ױ א־צט״פארזונקענע נרױפע אױנן-לעכער. מיט לאם פאר א חן און פעדטעקטק״ט ג־ איע פאל;, א לעלכע דעד טאנין איז איינגעיצטעלט. די עדעזטע טאקט; אנ נעהויבן מיט א םאדטונעלעדט; ױטט, לעלכעד ,־־טט זיך פלרצ־ט אפ. קודצע־, אטעט־א־נהאלטנד־קע פויזע. דאן ה־נט עט ז־ך א; גאנץ לאנגזאט. דעד קעדפע.־ דד־קט או־ט •מם־לע, האדץ נאננױקע ־אםט. און נ־טלענל״ז ה־נט די טעמפא אן פאױצנעלע 1 ־ו׳ צ־ לעדן ביז ־נולינדלענױקן עקטטאז. ז־ ודדבלמ פאד ױ או טאנ־צנדיקע נ־טאנא. זי טאנצט ד־ פלאמענקא. איד גוף צו־בעדט אץ צ־נ־ט אדן דופס ארויט התפעלוה ט״ ב״ א־דע נאגל־־טעד־נט לאט ,ט.. אט א־ז דערמוטיקן זי םיט ױערע צ־ױםן, או; ט״ נ־ט פ־בד ץ א־צ־ט פאדעזיבורט פא־ נאנ־טטעד־ננ... דאט חזרט זיך איבער א לאנגע צ־ט. נ־ז ־עדע א״נע פון ו *י י < ײ*ח ו־ערן ד־ ן קאפ״ ז־צנד־קע טענצעױנט האט דורכגעמאנם דעט זעלבן טאנ באגל־טוננ פון אלע איבעריקע. און מעדםטנט־ל נאגד־־ט פון ױ לייםוטיק־נא־לע, מעלאנכאל״מ־פארנענקטע לאט. אדעד איך צו נאט קומט ױ נאכט, ״*<**•* אלע י דעד ־צט־־ל א־ן;אט - ט מ־ד טנ־ ה־צוכה, לאט ה* <<<••<*״• < <•<•<< * **<.<*< אזוי ואל ױך מעד ל־טן• דדעלן װארט אין לעד ט צל״פלט ו ~ א פ״ן באמת א־ז נ אװעקנ״ן א־י לעבן. <, ם״ן ודאם, ן 7׳ ־עגט־ מ־ך. אי פ•־ ,אט פ־וב־רט אן ױד א טא־. צו ז״;. דעצטע נאכט האנ א־ך געחלופט - צל״ נענעד האנן םיך דערהרגעט. אױ־.;, ע *זו- .׳־< _<--א-ן... טיז־נען געדען ױאט האנז מיך עט צ־ען זיך ױ קאפלאט פיינלעך־מאנאטאן, נ: אץ פיק אן דאט בלוט םיט אזא פינערד־קן אומ־ו. נל״ך ,ל־ נ־צם־ה לאלטן זיך געקלאנט אויף עפעב גענענקט נאך עפעט און געדופן עמעצ;. די טױנקעד נ־ ױ מ־־נזלעך לעדן ־מט־לעד. ד־ ארגן ז־י־ נען ־טפ״כלענױק פארחלומט. ז״נען דאך ױ פלאמ־נקא אץ ד־ קאפלא דעד אויטדױק פון ז־ערע א־נענע ניממוה א.־ן ז־עדע א״נענע־ נענקל״־־•־־ דעט ־צפאנ־ערט יינוננ צו קאנ־ א־ן אלע ־אנדעױע וױנקלען שי־ן ׳ך דא א־נעד ז״ן ליבע אי־ן און :־ען ,ט ו נא־ : לענן חזרט אלעק. עט ה״נט זיך אן דעל צל־טעד ט־ל פדן ־עד אונטערהאל טונג. עד א־ז אנעד אזו• ם־צונהדיק אנדעױצ, און ק־נטטלעױ׳צ, אזד־ יל•׳ צינ״נער-אדט־טט־ן האנן פאדענױקט ז״ער ט־ל ׳*■-< אומפא־גלי־כלעך נידעױקעד. און גלו־נן, אז דאט םונליקי־ט לאט האט זיך ע־ױט׳ט אזוי אנטצ־קט פון ױ פ״נע ציג״נע ױ־צע טענץ און לידער, זאל קאנען מ־ט דעד זעלנעד אי־ן אפיט־ נאך יצטאדקערעד ההפעלוה זיך נאג״טטעד; פון די אויטגעלאטענע קופלעטן, לאט לעדן נאגל״ט םיט ױ אומאנ־צטענױקטטע קעדפעד־ באלענונגען דורך דעד כםעט׳נאקעטעד ־צאנםאנעטקע, לעלכע פא־־ פאדדראם־ק און איימה״מ נעמט איצט ױ נ־נע. עט לעך. אוינן אין ױ אפיעזונדערטע לאזיצעט האנן ױ דאמען ־צוין לאנג ז־ך או־םגעהויבן און א־ן דער באגלייםונג פון ז״עדע העדן פא־לאזן דעט לאקאל• ױ סאױצי־דנםטע לוקטוױעזע ארט־קלהץ, װאט גלאנצן א־צט אונ־ טעד דעט העל/ עלעקטרי׳צן לכט. פאו־ב״ אידע קאמפא־טאבעלע קלובן־םענםטער ׳צפאצ״רן א־צט די סע־רל־אנע־ א־ן ױ טאנ־ן־ ה״זער און קאפע״לאקאלן נאך ױ פא־בענקטע לידעד און טענ־;, אן װעלכע זייער ניצמה לאלט קיין באפױױקוננ נ־־צט נעפונעץ, און דעד טאג לענן לאלט נ־־צט געילןק פאדםולט. כעורל א־ז נארימט מ־ט א־דע טענ־ן, ,לעלכע פא־מאגן אן א״גנא־ט־קן ױײ;, פ־נע פ־קאנטק״ט און ט־פן ערנטמ. איד נאנצע נ־צםה-אוםרו און עקזאט־׳צעד ני״־עד געפ־נען אן או־טדדוק א־ן אט די לאונדעדלעך־באהארצטע, הייס-אטעמד־קע ״פלאמ־נקאט״, ,־ואט לערן געטאנצט צו דער ױםם״צעד באגל־טונג פון האנט-פלעטקעױ־, אדער פון ױ ״קאפלאט״. אנעד צ־ א־ז עט נלו־ז א צופאל, ,לאט דאפ נאםר־ױקן דעם אינערגעגעבן געלאי־ ו האנן -< נדאצ־ע און ל־דנ־צאפטלעכ־״ט לעדן אנ- בארבאו נא־ אט ױ טעני יטאנעט, ױ ־צ א א־י־נגעגעבן ז״עי טעװ־דיאנערם דאד א־ן דער פלאמ־;;דדיקן טעםפעראםענט. ז״עד אומנעצרמטע טיף־מעדאנכאל״צע בענק־צאפט. און נאכט נאך נאכ ל־נע׳ או ו.1 מאדנע א״גנארט־קע אמוזידוננפ־לאקאלן, או ״ן אנגעפו די צ־ג״נער, און װאו ױ ללפט הוננעד און נ־צמה-צ־טע־. דעד גאנצער א־נטעױצטעד ט״ל םון לאקאל א־ז נא־צטעלט מ־ט ט־־צלעך, לעלכע קלאמעדן ז־ך, דאכט ז־ך, א־וט דעד נ־־צט־ גרו־טעד פאדהאנגטלאזעד ב־נע. ב״ ױ ט־־צלעך װערמ פאל ד־ :עטט סעדוררט קאדע, װיין און אנדערע יצאדפע :עטי־אנקען. הו־ך אדוכ דער ה־ניצטערטעד װאנט און או־ך אױט נ״דע ז״טן לענט געפינען;יך קל״נע פא״צטעלמע לאז׳צע- לאו עם ז־צן ױ ח־צונעדע נעטט מ־ט ז״ערעי ראםען, לאט װ־יזן קו־ם ארו־ט א ט־־ל פון ז״עדע פנ־מעד און ױ נל״צטהוענױקע או־נן. עט א־ז נ־־צט א״נענוםען, אז דאמען זאלן זיצן צ־זאםען אונטן ם־מן אלגעם־נעט םונליקוט. או־ף דעד ב־נע ז־צט א־ן א האלנ-קר־־ז א־־טגעז־עצט ױ נ־־צט־ מענצער. ױ מע־;־נקעלע קאטט־ו־ ־עט בר״טן רו־טן ו ציג״נעױיצע ז־נגעד או ױ טיפ־־צ-־צפאנ־־צע אדומגעגארמלט מ־ט טרופע פון ױ ען אנגעטאן א־ ד;ץ - געםאםטע דיו *צאדף. רדט העםד אץ שלארצער נדײטעד הרט. די םדױען אין בױ־טע, געפאלדעװעמע. פארעד־דנקאלידנױקע קל״דעד, ױ פדיזוק צ־נ״נעױ־צ הויך פארקעמט. א לאנגע צ״ט פאט־רם או־ף דער בינע גארנ״צט. ר טענצעד זיצן דויק א־ן ז״ער האלנ־ק־״יז און יצמועטן צ־ל־־צץ זיך. דאט פי־נ־ ל־קוט נ״ ױ ט־־צ״עך אונמערהאלט ז־ך געדולד־ק ז״ קוקן,איײיף צ־ ־־ אדט־טט; און ר״דן ז־ך דורך מ־ט ז״ או־פן ק־ל. ב״דע צדױט לעבן ז־ך א״ן או־ף א גוטמוט־ק אינט־מען אוםן. מ־טאמאל ג״ט דורך ־עט נאנצז זאל אדו,־ך עפעט װי אן ארפלעקנױקעד ־צטדאט. א״נע פון די טענצעױנט ה־־נט ז־ך או־ף, טרעט אױ־ט א־ן צענטער פון דעד נ־נ־ע. די מענעד א־ט־טטן נעמען זיך פא־ ױ ג־טאי־עט און ה״נן אן צו ־צפ־לן. עט דעדהעדן זיך ױ אריינפידנױקע ציטערד־קע טטולנע־ טענער, און ױ טענצער־ן לאזט ז־ך אװעק א־ן ע־״צטן טאנץ. און א ,לאונדעד ק־מט פא־ פא־ דעט צוק־קעדט ־או־גן. זי א־ז נ־־צט ז״ער ק״ן ױנגע, ױ טענצעױן. א ב־טל דיק ל־־נ־ק - ,־ױ אלע א־נעדיקע צ־ג״נער-טענצעױנט, לאס זיצן או־דגעזעצט או־ף דעד ב־נע. א־נעד א־ר גאנצן גוף א־ז או־טגעגאטן א ־צװעד־פעלט־קע טענטו׳ עלק״ט, װאם םאכט ז־ א נ־טל פל־מפ, אוםנעלומפעדט. אנע־ אט האט זי אנגעה־־נן טאנצן, א,ץ ז־ א־ז ם־ט א״נםאל פארװאנדלט געלאוץ אין א גױנגפיט־קע־, ־צלאנקעד ־צ״נה״ט. א־ר גאנצע םו- גור האט מיטאמאל נאקומען אזא ל־־בטק״ט. א־נעד א־ר קעדפעד האט ז־ך צעל״גמ א תאװהױקער ױיץ. עט ג־טן ז־ך ױ א־נטאניקע מעלאנכאלי׳צע קלאנגען םון ױ ציטערנױקע ג־סאדעט, און עט צ״- מערן און פלאטערן ױ גלידער ב״ דעד טאנצנדיקעד ציג״נעױן. <ס ו ף קומם)