Literarishe bleter · 1931-08-21 · 34 (21.8.1931) · p. Seite 658

ליסערארישע בלעמער ניס. 34 (381) נאד אײן טרייסכ איז טיר געבל׳ינן: װאל*ט א גאנצע נאכפ געשדיבן נ־ט געקליגםע לידער. װער װײם םאתענדיקן טאגי לירער אלץ װאס איך םארםןןג. זאדן בלײנן ליידער. גאט, מײן?זיצוגג און מײן װאנט, ל׳ייז מיך אױם םון שניטערם האנט, לײז מיך א־ים מיט ליידער. איל בין געקוםען םדינקען זון * * * זיםער פון די זיםטע םמען ז-נען ז־ננענדיקע גראמען. זעמד-ירויט פון כעםפן םארט א־ז ראכ אױםגעגאנגק װארט. זיכער װי אין םאטער־שטול*, מיט די ברעגן גלײך און םױ1," או־ף דו־כע װאםעדן פון געם־ט טראגם ז־ך ר.ײך דאם ױנגע ליד. * * * םיף זוםעד דארן א־׳ע רױזן אפ און אײע עפל פא־ין צו דעד ערד א~ א־ך יין געקומק טרינקען זון און זוםן מ־ליך און עםן הון. זיך לײגן של׳אפן אנהײנ נאכט און אױםשטײן ,װען דער טאג ערװאכט. נאר מיר איז לייגער ז־ך פארקלײבן א־ן ציםער, דאדטן לידער שדײבן, <דער לעצטער קראםף םון מ־ין געמיט און או־ב נ־ט איצטער - קײנםאל נ־ט>. דער יאך פון ארבעט, תיב ם־ן װענם זײ האבן מיך פון ליד םאדםרעמט, גערויבט מ״ן האדצנם זאליץ און ברױמ פון םיך אלײן מיך אפגעש-דט. םיט טישן, א־יםערס און קאמאדן נעװארן איז מײן הױז באו׳אק; נאר איך בין מער סיט יערן יאר געבליבן נאקעט, בלױז און װאר. * * * פ.ץ =ױ= די =י*עטער דײשט א.-אפ דער לדנש: ראם •גױ׳אכט׳ת״ז א־ז רער =וף פון שעםם און ר־נד און אלע ל־דעד, ק^־־ן צ־ גרו־ם, זײ לאזן ז־ך או־ם •••*•• *••••• *••*•*. •**^*•> - -ין ־יי -י״ ס -1 ׳■•׳ןן ... פ א ד ג א פ ט גאט ראט ק״ז .װערטער א־־ף ם״ן צװנג נים געלי־גט. א שװײגע־ ג״ א־ך צװ־שן םענטש און םענטש אדוט: ,־או ־ערער ,־ערט אמתן ארער לךגמ, ב־ן א־ך דער א״גצ״קער װאם א־ז שט־ם. אז א־ך קו־- א־ן א פרעמדעד שט־ב א־־־ן װ״ס א־ך נ־ט דעם ערשטן װאדט װאם מען זאגט: צ־ רערצ־״לן ד־ נ״ם, אז רער װעםער איז פי־ן, צ־ ר־םען ד־ קלײר ,װאם ־־ װ־רט־ן טראגט. א־ן ״על״, אין םאבוױ־ צ־ או־ף דער באן האב א־ך נאך ם־ט קײנעם ז־ך נ־ט באקענט; ור או־םגעקלעפמ מ־ט ״קאנ־נ־ט-םארשטאן״ געװק װאלטן ט־־ן, םענםפער און װענט. כ איך בין נעקוםק טרינקען זון און זופן מילך אין עםן הון; נאר םיר איז ליבער זיך פארקלײבן אין צימער דארטן ל־דעד שו־״בן. די זון איז גוט, דאם ליד אי־ בעסעו־ פון אלע או־םגעבױטע שי׳עםעד. זאל ניט םארשװינדן יענער שלאס, װאם איז געבויט אויף פעחן.םאם. * ♦ * די האנדלען ם־ט אלץ װאם אויף דער װעלמ, מ־ט װאמ עם קומט צום האנפ; און א־ך םארקויף א־ן םײן געװעלב נאר פראםטן, שװארצן געװאנט. ז״ האנדלען הײנט מיפ געלן זאמד, בארקויםט לבנה׳רויט נעכפן; און םארנן װער װ״ם... אבער איך אלע םאל האב שװארצ־ן געװאנט א־ן עכטן. ד־ רו־מע לבנה םארכאפט דאס או־ג און ־עדער שװעל דארף געלן זאםד; נאר װער װעפ בויעק זײן בליק א־ן מיםקײט םון שװאדצן געװאנפ. געװק אםאל א ישובנ־קם זון האם ער דאװנק נ־ט געקענט; נא־ פון דער פארנאכט־קער זון אי־ף די םענםםער פארבלענדט, און או־ף ד־ װעקםענע פלעםלעך םאדגאפט, האט ער צװ נע־לד״ װען םו־1 מ־ם ״ײן געװק א־ז די שול, פון ז״ן א־גגעװ״ד, םיט ז״ן גאנצער קראםפ געטאן א פײף... א־ן דער .װעלט... א־ז א־ן גאטם געצעלט פאד אלע ־אדן א־ב דער ם״ף םארדעכנט געװאדן. פאדנאכם זון א־ן םערב זעצ־ט ז־ך גיך. װאם דא־ף נאד א םענטש װ־ א־ךי ■1־דער. קלײנע ל־דער. גרו־םע שטעט א־ן נ״ע לענדעו־ - ב־ן א דורכגײער, א ם־עמרער. נאענט זײנק לידער. נ־ט פא־אנען או־ף דער ערד ניאך א פױיד, װ• די װאם װערמ אויםגעװעקט דורך לידער.