Literarishe bleter · 1931-08-21 · 34 (21.8.1931) · p. Seite 657

זײם 657 ריטערארישע בלעםער נום• 34 (381) ױםף ראלניק / נױ־יארק ע ל י ד ע ד םפעציעל פאר די ״ליט. בלעטער״ ש,־א:ט מעסטלעך װ״ץ צום הױכן קאס - די •טטינער חדעק יסדר. נ־־ם ם־ד ם,ין ידי1, א־ן דנען-הדין, ל־גט געלעד װ־י־ן געדא־טן ר־־ן ל־גט או־םגע־טפדי־ט או־ף ברעזענטן. ארן א־ך, א־ינגל םדן א־אד צען, ב־ן דא גע־טטעלט, אז א־ך;א־1 זען רףן דדן זא־1 ז־ך :־ט דעדנענמן. א־ך ט־ מ־־ן אדבעט םדאםט א־ן נוט. א־ך פאך מ־ט אד־נעד, לאנגעד רוט, א־ך ה־כ ד־ באגאלד־קמע זאםען. א־ך זע־ן ז־ך דעדנאך י־־ם ל״לעכם דאנד א־ן ש־ד מ־טן רום ,־ו־ א־ן ט־םן זאמד, א־ך יטױ־י אד־־ן מ־־ן נאמען. * * ־£ ג־י װ־דער דעם ,־־ח פון עדד צד דעדפ־ל;. דע טװא־עמען פל־עםק פון דעם וואםער, דעם ־טט־ל;. ד־ םונקעלע קילק־יט םון מ־ט׳זומער ־ט־־עד. דעפ נאכט־קן חף פון אפעלד־־טן פ־יער. זאל א־ך דערהעק א־ן זאל ז־ך ם־ר דוכטן דער עופ־קעד טעם פ־ן האלב-צייט־קע םרוכטן. דעדםאנען ז־ך העלף מ־ר דעם קלונג פ־ן דער קאםע. ד־ מונטערע נאםק־ט פ־ן נאכטילןער דאםע. ברענג מ־ר או־ף םל־גלען םון װ־נטן עו טדאגן דעם װ־אדםט׳װי־טן, םחקענעם םקדיפ םון אװאג;. דאם זיפצען פ־ן זאנגק, װאם װערן געדראש;. - העלף גאט, ז־ך דערמאנעק דעם דאדפ־־טן לשון. אונזעד הײם בײ גאס אונזער לעבן א־ז א־טמאלעד, קחשלד־קער װעג, מ־ר גי־ען און ס־ד מוזן ג־ין א־ם טדאט ײ טדאט. גל־ט־ט און האגל, ט־פע טאל;, הו־כעד אפגחנטיבדעג, - מיר קומען אויף דעד נאכט אה־ים צו גאט. אלע ט־־אגן או־ף ח פל־יצעם אנגעפ־לטע זעק: װער ם־ט גאלד און װעד מ־ט טדאנטעם, װער מ־ט האדטן ־טדאט. אלע םל״זנעם ברענען ,װאונדיק אױף דעם גאנצן װעג, - ב־ז מ־ר קומען או־ף דער נאכט אהיים צו גאט. װער עס פו־לט ז־ך. װעד עם א״למ ז־ך, סיהעלפט :־ט ק־ין געא־־ל: סיא־ז פ־ן םר־ער אפגעמאסטן ־עדעד װענד און ט־אט: װעמק נאר דחי טחט פ־ן װיגל. װעסען הונדערמ מ״ל, - ב־ז עס עקט דעד ה־םל פאד דער ה״ם ב״ גאט. מ״נע שעהן װערן ק־רצער. םאל־טעד װעק טעו״ כיג״ אחם מ־ט או־םגעבאח״טן, ניט באצאלטן טדאט; יעדער װ״לע קען דער הימל פאלן אויף ם״ן װעג, - ניט נעחכטערהייט זק אין דער היים ב״ גאט. צ ע ן נ י י דעד חודש סעדץ דער חוחט םעדץ קומט אן א־ן דארף מים טאגיקער זון און נאכט־קן רעגן. ח דינע פערדײטע פ־ס פאלן דורך אױף די אויסגעבלאזענע װעגן. דער א־יז םון ט״ך הי־בט לך או־ף װ־ אבלעך א־בער אקאכ־קן םאפ מ־ט װאסער. און ־עדער צעשמ״כלטעד ־טנ״ ב״ם װעג איז נאר א באהאלטענעד מסוד. עס קוםען א־נאװנט גוילם םון ־טטאט מימ נאסע סערד און ־טליטן: אנ״טטאט צו ז־צן א־ן וױיכן ־טטח־ האבן ז״ אויף ח פערדלעך געחט;. ח זאגן: דער װעג א־ז אומעטום סון ־טט״ענד־ק װאסער צעױםן און רענן האט ח מ־ט דראבנעם ־טראט איבער ד־ פל״צעס געשמ־סן. ב״טאנ א־ז ם־ם קלאנגען םול ח לוםט, םען הערט, דוכט דך, מענט־ק ר״דן. םיאיז ק״נער ניטא - דאס האחן א־ז נאר פול. מיט ליכטיקן שרעק און סריידן. און ב״דערנאכט איז סאלש דעד שלאף, ער ר״סט דך אלע װ״לע איבער. ח הערסט דך צו... חר חכט זיך, דעד ט״ך ג״ט איבער ח ברעגן אריבער. דער חודש םעדץ קומט אן אין דארף מ־ט בױיטע און הילכיקע בשוחת. מיין הארץ װערם װידעד ליכםיק און ױנג װען איך שױיב ח דאזיקע שוחת. צדינונרוננ א־ך זיץ ב״ב סענסםעד װאס צום הױף און זע עם ג״ען מים ח טדעס אחיף צװ״ מענטשן אין װ״ס אננעטאנען. ד האלטן בארשטן אין ח הענט, דאם חנען םאדבער, װאם װלםן ח װענט. עם הײבט דך מיר אן צו דעדמאנען: אן אנדער ערד, אגױנער גראז. אװאםער בחימ און נלאט װי גלאז - געקוםען דער זומער צו םאק. םיין טאטנכ שםוב, מ״ן טאטנם מיל; צוױי שט״נער חדערן סױל און שט־ל, - ח םאלן װייץ און קארן. אמענטש ג״ט אלץ ארויף, אראס, ער האלט אםעםטל אויף חן קאפ, טראנט װ״סע, מעליקע קליידער. ער ג״פ און ג״ם גאו־ אן אמאם,