Literarishe bleter · 1931-08-14 · 32 [sic!] (14.8.1931) · p. Seite 639

זײמ 639 לי־טערארישע בלעםער נום. 33 (380) עס ד.אנן ז־ך צעח־דעחש מ״נע טענ, װי ־־.זעםםעל׳עך םאדליארענע אין װעג. טיהאט עמעצעד ד־ טענ מ־־נע פאדטדאבט, װ־ טע־טהל׳עך פ,־ן טז־זנטיאזן׳א־־ן :אבט, שיהאט עםעצעד מי־ן האר־ן געטאן אר־ד, און ם־הװדעט ז־ך ד־ גאנצע װ־ר׳ט מ־ט ס־ד. םײנע ליידעד א־ך ־טחינ דאך מ־־נע לי־דער נאד פאר ד־ױ, דו אטעמשט און דו ל׳ענשמ א־ן יעדן װאדט. פאדהו־ל1 א־ך םון אםרעמדן דעם פאפ־ד - קק םדעמדעד נ־ט אר־־נק־ק; זאל׳ דאדט. װילםמו יא, װילםםו נים װ־ליםטו יא, צ־ װ־ל׳טפו ניט. ג־־טטו נאך נאך מ־ינע טױט. א־ך בין דער ־טארף םון א ק־נדטאל1, נאר דז זובפט מ־ר איבעראל1. כאטש איך שנייז־ ױר אי־ן נ־ז נליוט - װיסעסרסטו - ״עס א־ז מ־ד גום!״ און מימ מיר איז אויך אזוי, םײנ־ק ם־ך, און טו מיר װ־י, דערנאך קום און זאג: ״סארג־נ, כיבין מ־טונע, האנ טיך ל׳־ב״. ־מסײבל איך, און א־ך נין גױ־ט װאפ דו װ־ליסמ, אפ־ל׳ו - טו־ט. נעל׳עםטעדט זאל, ניט װעק מ־ט אנל־ק, מ־ט א־טםי־בל, מ־ם אפ־נטל םון אנדעם. ,־ױ־•1 סיפ־נקלט און עס ־טימעדמ דאדט מ־־ן װ־ ד־מענטלעך אין ק־ניגס ױאדעם. דעד אומעט מ־ט אמאל ׳ו״ נאד װען עס און ־אנט אר־־ן אין הארצץ מ־ד איטדעק, דאן נלעטעד א־ך ױ ל־דעד פ־לע מאל, לו־םמ אומעט אצע־טדאקענעד אװעק. פונם נ־בל ־טװענן ק־נדעדלעך א־ו־ס מ־מ ־טמ־־בלען און מ־ט או־גן װ־ נ~ ד־ד. צעזעצן ז~ ז־ך אלע - , - און װארעמ־נקע טול־ק ז־ן ■ ***** ױ נ־טמה גײמ מ־ד א־־ט פאד גוטפקײט פאד ז־סקײט מײנע קנ־. עם נו־גן ז־ד; א־ך האלמ עם גאד נ־ט אזו־פ־ל ם־־־ד אנ־ט״דא־קע - נ־ט׳הי... א־ך ם־ל ז־ך צם הוידעט זיך די גאנצע װעלם םים םיד א־ך האנ ױ נאכט, אגאנצע נאבט געװאבט, סיהאט עמעצעד געוױ־נט און האט נעלאבט, סיהאט עמעצעד גערעדמ אלײן צ־ו ז־ך, א־ך װײפ נימ צי אםרעמדער, צ־ גאד א־ך. ױ מענ בין א־ך םאדחלומט און םאדטדאבט, מײן לעב; א־ז װי טױזנט-אוןיאײן נאכט. אט העױט א־ך װ־ אק־נ־ג־ן א־ן לאנד, אט יטמרעק א־ך װי אנעטלערן ױ האנט. ס־האמ עםעצער מ־־ן האױן געטאן אױר, און סיהױדעמ ז־ך ױ גאנצע װעלט מ־ט מ־ד. א־ך װיג דך אן אנאק, אן אדאך, אט װײן א־ך, און אט ז־נג א־ך יטו־ן און לאך. אײן דגע נ־ן א־ך פול מ־ט ז־םעד ם־־־ד, אצװײטע א־ז מ־ד נ־םעדעד װי דעד טוימ. יר־ט גוטגעשטאלט ל י ד ע ר א־ן לײדן ש־־ן ־צו צװאנצ־ק ארף מעױד;. מ־ר װאדטן אױף מ־טיחן, װאם װעט קומען א־ן אױסל־־זן ױ װעלט, און חלומען פון ט־־ט צ־ס אדעפ׳מאל מ־ט נדו־ט א־ן דעטעך נא־טמעלט. א. א־ד מײנע נד־דעד א־ן םײן א־ן האס, זײט ניט ,־ר ױ ה־נט און װא־עט ניט א־ן .־ױנט! יטפ־לט אױף א־ן יטםאמ, א־ן גדױל־ק; ־טפאס, א־ן צא־־;. צינדט ארף נ־נט, נונט, אז גײן ואל ױ װעלט צו אלד־-־טװאדצע ־אד צ־ גױנט: ם י ד עס ז״נען ױ טענ נענער ם,־לע און ג־םן ז־ך ק־־סטאלן א־נעד, - און מ־ד טר־נקען נ־מ. װי האד־ק נאװאקםענע :ז־רם ט־ט זעק אױםל ל־־נ, ם־ט ם־ן ־טטײן צעםרעסענע נאקעטע מױט, צ ו ו י י צו םײנונ ברירער אין ■ײן פ׳א־ז ־טװער דער יאך *־; װאך, סון ם־ ױ שטומע םײן, ױ עלנט ם־ן נאסע װענט, פון עיםו־טדיקע גאק דער יאטעד אן געוױין און ד-־נגעד םון םארנ־אנענע הענט. אין טײנע אדעדן ױזלט נלוט פון געזונטע גוײם, מײן לײב א־ז שטאל־ק׳־טטײף און באנעדט, עס איז נלאנד- נאטהרםרנעטע־־ קאפ םאר־ג־ײט - פא־ױנן, עםע און נעזונמ - או װער מ־ר גוטס גיגט - א־ז אויסגע־ט^־י־ט, נל־ט און יעדט. און מיר זײנען אױינגעקװעטיטט אין נארעס, םיד לענן סון וױנם, פאק אױף ־אױק,