Literarishe bleter · 1931-07-31 · 31 (31.7.1931) · p. Seite 598

דיט 598 ליטערארישע בלעפער נום. 31 (378) זאגפ מיר, כװאדיעס, זאג םיר ים, דו גה־יםעד, זאגט םיר, שטורעם-טרעגעד: אל׳נאטראםן, זאגט, םארװאם, װען ם׳םאליט די פר־יד םון אנקרם, הײבט זיך אױף דער טרויער םון - םארליאזן... * •* * ם׳ל׳ענן איז אשפײ1 אין שאך, דאס שאך-ברעט איז - די סאםע-עדד, און מיר - םיגורן אל׳ערלײ - מלכים, קיניגינם און - םערד... אגאנג פאיאוים אנאנג צוריק מען קלאפט, מען שלאגה, םשטויםפ זיך װאו, און איידעד װאס און װק - איז מאט, און םידעקל פאלט צום קעסטל צו... ל י ד ע ד סדיעײםיקעד םױט יעזשי ליפערטן — צים אנדלננק ם׳איז שװער צו שפארבן, װען ם׳האט נאך נישט דעךנד״כט קיין דדייסיק יאר, און םיפאלט דאם װארט אראפ, װי אן עשל, נישט געצייטיקם םונם בוים, ק־עכצן שװער די ביימער און קלאגן אינם םרילינגדיקן םאד, - ם׳האט עמעץ מיט א מעםער אויםגעשניטן ם׳האתן פון תיטן מדויס. אין די דערםער װיגמ דעד װינט זיך אויף בליענתקע זאנגק, און מיט גלעקלעך םון גתן מעטאל קלינגען טתיעױק די םייגל - איז שװעד אצינד צו שטארבן אױנגן, הוםטנק םאעט, װען אװנם־קע זין צינדט אן ת ליכט םון טתםגתקע צודיגן. צעגליען זיך ת װעךטעך פון תינע אומעםיקע לידער, און ס׳גײט אויף םון ת דער שאטן םון תץ םריק טויט, װי קען מען איצט דעדהערן ת טתיעתקע עלנט-זינגער, װען מען שטארבט אויף גאםן מיט לעצט געשרײ נאך בתיט?! םיאיז שװער צו שטארבן, װען מ׳האט נאך נישט דערגדײכט קײן דדײםיק יאר, און ם׳םאלט דאם װארט אראם, ור אן עםל, נישט געצײטיקט םונם בױם, קרעכצן שװער ת בײמער און קלאגן אינם םתליננתקן סאד, - םיהאט עמעץ מיט א טעסעד אויםגעשניטן ם־הארץ םון תיטן טתים. א,ץ טאן אשםײ אױף רעכטס, אכראקע אויםן היםל און אכראקע אויף דער ערד, אפ־ר טאז מיט דער האנט װי מיט אחלף אױםן האלז און מיט דער ט־ר אקלאם טאן םון גאטם װעלט און פון גאפס הויז און דאנקען אים פאר אי׳ץ און אױס... און אויס... * * * זאגט מיד, שטענתק פר־ילעכע מאטראס;, זאגט םיר, קאפיטאנען, א־^ט-געניטע. זאגפ, פאדדאם, װען ס׳גײען אם ת ש־םן רעװק ת ת אקםן צו דעד שח־טה... •** *♦* ^ןך^ף^^ן ן ן ף נ י י ע ראס שטעטל שםארסם אפ 1. סישטארבט אם שו־ן מ״ן ה״ם -־אם םארארעסטע שטעטל, װאס א־ז ־א־ט םארװארםן בײב ברעג ם־ן דער װ״כםל, ס׳זײנען לאנג שו־ן געשטארבן ת לעצטע ת שלמהם, װאס האבן תזיקע ט־אטװעס געטתבן ק״ן פ־־־םן• צ־עק־ימטע, ׳ף ז־ך ת הײזלעך ס׳םאלז צונוי;עבו־ט, ןלעצער ענע ז ם־ן ־עמב י זײ־עם װאס סיהאבן אויף ת דעכעד ־ך אראם סילאזט זץ ז ךךי*• סונקעלן מ־ם : גר־נקײט אץ םארגיםט זײער פארזו; ט־םער . :אך דא אראם, ת שול סאיז נע װע באמאלע •י יל־ט אײף איז צ־ע: אץ צרעוז לײב פ־ן א קאם עוהקן א זיך נאך ס׳דערקענט און צוס דובענען צעשטעלטע בוהנ־שע הענט. 2. װ־ ם״גל א־ן הארבםט א־ז דאם ױנגװא־ג פארםלו־גן, - ס׳האט זײ ־י םוםטקײפ פון שטעטל םאר־אבט; האבן ז״ א־ן שטאט תער א־מת צעװארםן, װי זתעהקע קערנע־ א־ן פ־־לינגם-םא־טאג. - תנק פארבל־בן בלו־ז טאטעס אץ מאמעס מ־ט םארטונקלטן גלו־בן און צעב־אכן געמיט און סהאט זיך אן עלנט צעלײגט א־ן ת שטובן, וױ נאך א געתכטן חשװן-יתד.... רױערט בםדר רער הארבםט א־נס שטעטל, תיערט אץ דויערמ א־ן ט־ט נ־שט קײן טראט, - ס׳זײנק ת װעגן םא־קנו־לטע מ־ט נעפלען - דעפ ט־ילינג האט ױנגװאהנ םארהאלטן אין שטאט. - װ*רשע, ױני 1931