Literarishe bleter · 1931-07-31 · 31 (31.7.1931) · p. Seite 597

זײט 597 ליםערארישע בלעטער נוד• 31 (378) ם ו ן א מ א * * # האה דך עמע״ן אױפגעדיאנגען״ װאם עס קלאגט אזױ דער וױנט? אדער, סילױםן אום צעב־למע סטאדעס הונגעדיקע הינט?! אפיטד, טדינקט אשיף ז־ך ערגעין אויםן מיטז יפ אצינד, און עס ראנגלען זיך נםיטות מיטן טוימ, םארצװייםלט, בלינד... אדעד אםינזר װיינט עס עטעץ אין דער שטיל םאד דינע זינד? ם קען נייטט זיין, אז סתס אזױ זיך רייסט און װאיעט װילד דעד װינט... * * * ד• גאס אױ היינט מ־ין בוך, װאס כיל-ען אןן ל"ןןן ״.ןש א.י.. אװעלט איז יעדנס הדז, װאו נ־קוק אי־ץ און זוך דעם קװאל םון יעדנס םריי־ דעס תהום פון יעדנס םי־ן, . און םילעבן מיטן טױט אין סוד פון *עדנס זיץ, דעס ציל פון יעדן מענטיט, דעם הײב אין םאל, דעס יטטײס; - די גאם א־ו הײנם מײן נוך, װאם נירײען און לײק נײטט אויס * * * * כקע; דך וױ כדנע צק םינגער, װאס כיהאלס אץ א״ן ברעבן וױ צװײגן, םון גײן םון א״ן אומגליק צום צװײטן, םארמיטםמ צום קוקן און שװײגן... זאג איך אליץ דך נניאות, און ביװײט װאם דער מארגן װעט פרענגען: אװײנענדיק וױנטיקן הארבסט-טאג און איך - אױף אװערבע - װעל הענגען... # * ♦ וױלט דך אםט מ־ר װי אשנדץ אװאדף מאן אין דער װעלם ארײן: גענונו און - םוחל דין דאס גוטס ־ י י און םוחל דין דאס יטלעכטם און טאן אשםײ אויף לינקם י. פאפיערניקאװ / װארשע ל י ד ע ד # # # כ׳קען אליד, אליד אן װערטער, סיאיז אנרומוע - םלן און קװעל װער םיהאט אויק - העדט אין ניגון סיוױינען פון א װיאלאנטשעל... סא־ז דאם ליד םון טיםע שװ״גער, זײ םארמאגן נישט קײן שםראך - זוניק הארץ, װאס םאלט און הײבט דך איבער דיער װעג און שליאך... # # # מיינע נליקן - כלאנדזשענױקע סטאדעם שאף, וױ גתיע װאלקנדלעך צעםליקטע, אן אצאל, װאו אפאסמעך - לאזן די דך גײן נאך אים, װען םיהעדט זיך םון דעד װײט דער תף םון םײסיאל... נלודנען די אזוי, צעװארסן און צעשיט און טראגן אויף דער װארעם וױיך-געקרויזטער װא־, םיאויפגײן און דאס אונטערג״ן טון יעדן טאג און לאזן זיך אױף נאכם םון נערג אראפ א־ן טאל... * * * סיזאגט דך נאר אזוי: כיװעל א־בערר־סן, איבעררײסן אלע םעדעם םון אמאל; אה־לך. װאס הײנט דך אױף און םאלט אין אפגאנ; לאזמ אן אפהילך הענגק אינעד בעדג און טאל... סיזאנט דך נאר אזוי אז: כיװעל םארגעסן, אלץ םארגעםן, אלץ װאס איז אמאל געװק, גענוג איץ גאנג, אײן נליק צו טאן א־ן אםװעג - אז ױ וױיטק״ט זאל דך נאנט און ליכטיק זען... * ♦ * אז סציען נרוינע װאלקנדלעך װי סטאדעס שאף נאך דער םאתײענױקעד זון - װילט דך מיר דער םאסטק־ זײירעד דין און מימג״ן... אי סינליצן א־ן ױ ה״זער אויף ױ שויבן און קוקי צענליאםקעט אױ־ן אין דער װײט וױ פארגאםענע אױגן מיט גלאז - וױלט דך סיר שט־ץ אין אםענםמער און טױנקען מימ אםקע אױגן סיליכט םון שטארבנױקן טאג... אז אװנט-נלויקײט נענטעדט םונם מערב װי דער תיך םון אנגעצונק קטורת און אויף מזרח לאזט דער הימל זיך אראם און קושט ױ ערד, םיט לעצטער שקיעה-רױטק״ט - וױל איך םאלן צו דער עדד און לינן װי אן אםת-שטײן און װארטן אויף דער נאכט...