Literarishe bleter · 1931-07-24 · 30 (24.7.1931) · p. Seite 579

ליםעראוײשע בלעםער נום• 30 (377) זײט 579 אלע סזני דך געם־לט ױם׳טוגדק. די ץנגעדע חנרד, האבז איבערגעבעטן דעם תתן און ארי־ן צדם שכן, ודאו םיא־ז געװעזן דער מאנץ״זאל. ו״ ט־זיק האט געשם־לט פאלןענ א־ן װאל׳צערם. ד־ט א קלאפ א־ן ב־ידע הענפ האבן חנרה םארבעטן ד־ ע־־ק צום טאנצן. די ברײמע הארטע-נעשזדר־קע הענט האב; דך א״ננעדר־קט אין די םוידנם מאל־עם, אנגעב־יגן קאם צו קאם. א שושקע א־ן אויער. א םלוצל־נגעד קװיטש, צודינ א ,דאױל-״נגערשן ורץ, ארע־ א קנ־ים, האט זיך יערעם ניאל דערהערט םון ד םאנצנדיקע מ״ד• לעך. םארלעך האבז דך געדױיט פארביי דער כלה,, װאם איז גע־ זעםן אין א םאטעד, װעלכער א־ז געשטאנען א־יף אן איבעךגע- קערטער ״באליע״. יעדעם מאל םארבייטאנצנדק םאר דער נלד״ האנן חנרה געגעבן א װאונק מיט אן או־גל דעד כלוע און ד כלה םלענט ענמםעק מים א האלבן שפיינל און אםטםאל מ־ט א האלב-װיינענדקער מינע. ד םאםע ה־יסט די אלעמען אייף דעו־ חוםדײשטיל צו װיינק. - מאבץ א װארעז - נקבות אן א זייטז מען םירט דעם חתן א־ן א םזלדקער שעה צום באדעקנס. - העיז קלעזמאר־םי. אױםגעשםולט זא־1 װעק א לעגעדק׳ םר״ל־ענס דער ■חתן אין נייעם ראק מ־ט ד שװערע לכט- שט־װל האט זיך געחקט מיט זיינע א־נטערם־רערס צו דער נלד״ םלוצ־ם דערהערט ז־ך א געשדיי: - א שװערע כאלערע א־ן א־םז - א שװארצע צעשויבערטע יירענע ם־ט א ק־נד אױף ־עד האנט איז אריין צװישן ד געםט און נ־שט געלאזט דעם חתן גק םאח־יט - שטיי, נחדערקעי. װאם איז, איך געשװעל דד שוין נישט. א־בערגעלאזט מיך םיט א קינד אױף ױ הענמ און דא גײפםו מיר גאר צום באדעקנס! א־ן דרערד אױין װעט מק דך ם־ק. נישט צו קק נאדעקעכץז - ײקו איך בין דץ וױ־ב, און דאם איז זק קינד: מיט א ים קללות און חרטות א־ן ם־ט שוים יאדעקטע ליםן איז ז־ געםאלן חלשות. ד געםט האבן ויך א לאו געטאן צ־ו דער נעחלשטער, גענומען רײבן ד שלײםן םון קאפ, װאם א־ז געװעזן בלאם א־ן םארװא״םן או־ף ה־נטן, און א־נגאנצן זי אם• גענעצט מיט װאפער. םלוצלונג א מעמםעד קלאפ. - די כלד״ ד נלהי דער עולם האפ זיך א לאז געטאן צום או־ט, װאו םיא־ז געלעגן ד נלה א םארחלשטע. דער חתן א־ז שו־ן געשטאנען א־ן דער ט־ר צום אנטלוים;. נאר א שזוערע אײזערנע סטאמערע דיאט ז־ך אראםגעלאזט אױף דין קארג. דאס איז געװעזן מרדני-קאטעדנ־אזשם האנט. - שטײ, שט״ ת לאטז א״נער• קןדם ג־ב אהער ־ענ נ״עם ראק. ױ שמ־װל צ־ אראם. ער האפ א־ם גוט םכבד געװעזן רדדכ־, מ־ט ז״ן שםיץ שטיװל א־ס געוױזן, װאו ער האט דך אםצוטראג;. םנימער האבן ז־ך אנגעהױבן אראםלאזן. ־עדער האמ אנ־ נעד״־יבן מו־אכטן. װ־ אמגעשדנ־םטן דך אח־םזװקר־ג;. דער מאטע, דער שװארצער חײם א־ז געשטאגען װ־ א נולט געגלאצמ םיט ױ יאויגן, װי ער װאלט געזוכט ה־לף ב״ װעמען. םיהאט א־ם םא־םעלט אטעם. ד לונגען ז״נען א־ם םלוצלדנג א־־נגעשדומםן געװארן. דאם הארין האט געשלאגן װאם אםאל שטארקעד א־ן שטא־קער. דנגק האבז ז־ך גענוםק דרײען א־ם פא־ ד אויגן. אט-אט און ד פ־ס זײנע װעלן נ־שט אויםהאלטן זק ברײטן און שװער, קערםער. דער חתונד״ אים געגעבן א םלאץ אין דער ״טרעגער־םטאיקעי, םונװאנק ער, חײם אלײז םלעגס ציען חיונד״ צװײ מעכטער האט ער שױן אזױ-אחם ״אונטערגעםירט״, און ם׳איז ז״ גאנץ גוט, הלװאי װײטער. װאם פעלט זײ? מענער האבן זײ, ארבעטן ארבעטן די, און אײניקלעך זײנק שו־ן אױך פאראן ב״ד- אײניקלעך, װאם הײםט א״נ־קלעך - יזנגק װי ד בערן, און קלוג װי ד ממזױם. אךו אז חײם גיט א קנײם א״נעם םון ױ קלײנע יאטלעך אין ד נעשודאלענע ״הינטנם״, פאלן ד װענט םונאנדער םון דער געשדי. בחינם יעלהט זי, ד באבע. - משוגע נעװארן דער אלטער נארי. װאפ איז, אויף דער לאטעריע געװאונק האט ער זײן חײם צעהירזשעט זיןי: - אװדאי אױף דער לאטעױע• מײן שם־ל, מ״ן אױםטוז גיט נאך א קנ״ם, נאך א שטארקעק װי םדעד, און לאזט דך אױף דער ״סטיךקעי כיט דעם בינטל טרעגער-קמדק א־בעק אקסל. 1 * דאס גראבע ײדל םון שמורעכץ־יךאם האט או־סגעשטעלט א םאר אױגן: - װאם איז, חײנצ םארע ױם־טוב בײ א״ך הײנטז אינ־ מיטן װאך געקוםען אויסשםיק ד שטיװל מיפ טראןז עםעם נישט גלאטיקז - א נצףז - האט חײם אויםגעשדק, ארםגעלײגט - דעם בעסטן שםיװל׳&ראן זאלט א־ר מיר הײנם געבן. ױם־טוב: ױ דױ־ טע מאכטער םיר איך היעט אונטערז דך אױםגעשכדדט ד שטיװל מיטן םעמרןײם, װאם האט אי- בערגעלאזן איבער ד כאלעװעפ א בלאען גלאנץ, האט ער זיך נעלאזן אהײנצ ער האט אראםגענוסק םון ד לענק דעם זאק, װאס האט אים געדנט םא־ א םארטעך, געהאלסן םונאנדע־נעמען ד בעטן, או־ויס־-עטראגן דאם ביםל ארעמקײט אין הױף: בעמגעװאנגג שטרוי-זעק און ד םאםקודמ. ער האט גענומען ם־ט דער הילף םון נאך עםלעכע חברים דנע אױינשלעםן ד געבארגטע גרױםע בית- מררש־טישן. נעלײגמ ברעטער, אנשטאט בענק צו ז־צן. םאדביםן מיט ד איבעדקע חבדם צו שט־קלעך םיש, ארײנגעגאםן א םאר לחײמס, האט ער דך געלאזמ צום רב װעגן זװגרײטן אלע קל״- ניקײטז און א־ם בעטן אויף דער חתונה צום מסדר־קידושין דן. * איבעו ד גדנע געקאלעכטע װענט האבן אנגעהו־בן אח־ס־ שלאגן םײכטע מראםנס םון דער לוםם־קער דעמפיקײט, װאם װאט דך געהױבן און געשטיגן םון מדנוט צו מ־נוט. געסט, געםט און װידער געםט. אלע האבן ז״ אים געשטעקט ד מאזאלעדקע שטא- לענע הענט און געןואונםשן ״ביז צום ״ננסטן״. - ביםמ א ״מאלאדיעץ׳־! האט א־ם םררכי קאטעױנאזש גע־ קלאםט אין םלײצע. - יא, יא א ״מאלאדעץ״, - האבן חברה צדגעבדאקעװעם און דרך־אגנ איבעתעקעחט אײן גלעזל נאך דעפ צװײמ;., אין שט־ב איז שוין נישט געװעזן װא־ א םום ארײנצושטעלן. בר־־מע געזונטע םלײצעם, הארטע אוישעאו־בעסע וד ד ברע- מער האבן זיך געבויגן אײנע צו דער צװײטער. ק־םערנע אדן םארברענמע םנימער האבן צוגעשאקלט יעדעם מאל, װק שװערע א־יזערנע הענס האבן זיך געדדקט אויף ״מזל-טוב״. קנו־לן רױך םון ״םאכארקע״-טאנאק האבי צוגענומען דאם לעצטע ב־סל לוםט, װאפ ױ ברײטע טרעגער־און-דראזשקאזש׳לונגען האבן נאך נ־שט געהאמ אײנגעשלונגען און אױסגעששיגן.