Literarishe bleter · 1931-07-24 · 30 (24.7.1931) · p. Seite 578

ריםערארישע בלעםער נוע 30 י377) זײט 578 די פרײנטשאםט אונזער ה״םע, די זון - האט םריינטשאםט מיר דערקלערט. און איך קלאם איר אין םל׳ײצע. שרײט זון: קום, ליןמיר ליארםען, אױף װעלט םון גרויע טראנטעס. מיט לידער - דו װעםט האםערן און איך — םיט לינט, מימ בראנד-היץ. װעט װעלן םאסערקע - די נאכט דך צושםאק אםיז־ע, םארטויב איך איר םיט ליבם אםך, און טאג װעט קלינגק װידער. איז אונטער זונם א ביקםן-קנאל די װאנט פון נאכט געפאלן, און ס׳קװעלט שוין ליכט םון םולן קװאל, און שטראמט טיט שײ) םעל. ־. זעלדין. לײכט אומעטוס לײכט א״ניק העל ביז עק םון צײטן שיץ נאר, לײכט: מעגםט באטש קריכן םון דעד םיא לאזונג זונם און מײנער. ײדיש ו נ ח פארנעטםט מיך נלײנ שם״ן הײנם, איך שרײ צו זון דערלאנג-זשע און ליארעם, טײ מיט פלויסען. שױן אײדער נלאט םארג״ן, דער ט״װל האט םיך םארנײ פארן צונג צו מיר אױף םײ נעצױגן אויף װארעםם. רײדן האזעם, נא־ װאם האב איך געםאן? - איך װאלט שוין נערן ז״ן איך שםיר, אצינד איך בין םיזאל זון אצינד צוח םיך לאזן. פאדםאלן. נאר װן האט װאונדערבאר אדיץ ױ װן מ־ט קלאד, ד שפאנט צו מיר םיט לויטערקײט געםלאסן חרן־ פעלד און איך האנ ״שםאם״ מיט םארגעס, גאי כרים און ױיד מיט איר נעלאםן. פון שטראלן. איך רײד םיט איר עס זאל םײן שדעק םון דיזן-דאזן, נ־ט זען ױ זון, פון דעם, װי םימאטערט ראסטע. איך װער זיך, םאכט זון: כיםרעפ אױף אהינטער, - נישקאשע, נאר װן, האלט דעס מוט, ד האט מיר שוין דעחען, און קוק אױף זאכן פראםםער. זי א־ז און מיר, דו כדנס, אין סאד אחנטער. איז לײבטן לײכט? דורך ט־רן. פענםטער, נײ םרוװ, פלוימ-שפארונעס באװײז דײן כוח. שםארט שו־ן און איך אמ נײ און לײכט פאר אײך אמאםע, אזוי, אז םיג״ט און אזא חןקע א רויך. ױ זון. ביז פ־נםטעד םלאפלענױק אזוי, עם זאגט םיר דאס הײםט נױ נאכט, אױף אבאם שוין: זװאס םלעגט זײן> - פון אנה״ב װעלט־׳געבורט מיר האבן ז־ך שױן םיץ ש־ין צוגעװײנם איך יאג אחם און פראםט אױף - ״דו״ אץ רױמען. נעדעקט שוין. םאעט. און ניט פארטײענױק שוין מער צו דך / מ ל א ו ו ע מעה ליבטנשטײן ח ח ד י - דאס אוסגליק, זעםטו... - םאר דעד םלחמה נעשטא- נען דא םיל־מעד. כאםקל קאװאל האט אעזד-ארום נעםטרט אלע זײנע טעכטער. און הײנמ? ה״נט שט״ען ליידיק ..םאניעם־־ קאזאר• מעם, און כײ אונזערס םינאל װאקםן כונרדתן. ער, דער שװארצער ח״ס, איז אנעד נעםאלן אייף א ״הא- דעװאניע״-אױםטו. געהאדעװעט די םא־האלטענע ״ליאטישע שלע ■ פער״, אםגעהאלטן אזא יזננ א צװײ-דרײ חדשימ אים אײםגעםא- שעט, געקײפט שט־װל ליט א נײעם ראק און א טליוצ םלעגט ח״ם אים פיק אונטער דעד חוםה פיט זײנס א טאכטער. שפעטער, נאך אזא רין שטונ איז שױן דארט בײ דעם שװארצן חײם נע- װעזן. קײם געזען עםעס צוױשן די חברה-שלעפער א ״ל״טישן ױנננמאך, האט ער וױיטעד שוין נישט נעװאנדעדט, נאר איז נע- בליבן ב~ חײמען אױף קעםט. מען האט אים נעגעבן צו עםן און צי ט־ינקען. נעהאדע,לעט די ױנגען האט חײם מיט א געװיםעד בװנד״ - װײל טעכטער האט ער סארמאנט, אז קײן ע״ה זאל זײ נישס געשעען, א־ן דער צאל, און װאו אפצוזעצן ז״ האט ער נישט געפונען. איז זדפיל מאל עד זאל דך נישט האנן אדודב- גערעדט מיט דץ םלוניתםע, פלקט ער וא:ן;