Literarishe bleter · 1931-07-17 · 29 (17.7.1931) · p. Seite 558

ליטערארישע בלעטער נוכג 29 (376) זײט 558 פאל א־ך צו פאד זײן א״נזאש געזזטאלט ארן בױג מײן געטונקלמן קאפ; הייבמ זיך זײן צארן און םאלט אויף הי־ן םנים, ארױף־און-אדאם. ווערט מיר הײס אין די יטפיצן פון הענט און עס צינדמ זיך אפײעד א־ן םיר: צעברענק זיך העלעד די װענט, און ליכטיקער װערט אין מיר. װילט זיך מיר, װילט זיך מ־ר זאגן= - פרײנד מײנער, קופ און זײ; קום מיט רײן ליכטיקן װאגן, .קום, װי דער סאי. װעל איך פאר דיר ז־ך פארנײגן און קלײד מײנם װעט לויכטן װײס. װעסטו די הענט דײנע לײגן - פרײנד םײנער, ליכטיקער גרײז... װעסטו מיך, םרײנד םײנס, באגריסן םײערלעך. העל אין גלײך; ױעט אונזער םרייד זיך צעגיסן װי אגעהײליקטער מײך. װעל איך דיר זאגן ־. - ניט לאז מער די ליביטאפט באהאלטן פון גאט - ל־כטיקער, ליכטיקער לומער, פז״ינד מיינער, גאט... זאגט א״נער: - סיאיז אונז נימ בעסער פון יענע, װאם ־טװײגן װי טויט. אויף אונזערע ל־פן - אפעסער - אויף אונזע־ע הענט - דער ט־־ט. טוט דער צװײטער איטאקל מ־ט ליפ;, ז״ן בײיק װעדט יטטארעד םון טוימ: - מיר זײנען פא־בלאנדזיטעטע יטיפן, - און םיבלום איז נימ רויטער פון ודיט. טוט דער דריטער אמאך מ־ט רי או־נן און א טום מיטן פוס אין דיל ־, טוט אוממענט״טלעי אבריל אין די אויגן און צעהו־דעט זיך ז• אמאנדריל. זיצן מיר אלע אינדרײען אין יטװײגן נאך ט־םער םון טויט. לײגן זיך בלויער די שנײק אויף אונזער געװאינדיקטער הויט. 111. כייטטײ אויף און איך װאיט מײנע הענט און װארט אויף אנם אין ט־ר. און טונקעלער װערן די װענט: און טונקעלעד װערט א־ן םיר. באװ״זט ז־ך אמענטיט א־ן מ״ן ט־ר מיט אײן-אײנציקן װארט אויף זײן מויל - אװארט - ניט פא־ ד־ד, נ־ט פא־ ריר... אויף זײן םנ־ם צעגיסט ז־ך אגדויל. ד ז יב י *א ו ו א נ י פ א פ י נ י נישט קיין אויםגעצאלטער טאג־ (א ט ע ש רי) יטפראך צ״םיװײז ארויס אין מיר ניט קײן אלטעגלעכע נעפילן און אמאל צעגײט אין מיר מײן הארין און איך בין זיך מודזק אז עס געלוסט זיך מיר װײנען מיט טרערן פון אנארײטן פארל־בטן. א״נמאל אויםדערנאכמ בין א־ך געזעסן אין דעם אויפנאם-צימער פון אטאסקאנער װילע. איך בײ געזעםן אין אן אלםמאדייטן יטטול בײ אטײטל, װאו עם איז געיטטאנק טײן כיבוד - אבלאםע גלאז טײ - און איך האב געיטװיגן צוזאמען מיט דער אלםער און רער װאונדערבארסטער פון אלע מײנע םרינצעסינם. זי איז געװען אנגעטאן אין יטװארצן. איר פנים איז געװען יטװארין פאחטלײערט, און אירע האר (איך האב געװאוסט, אז זײ זײנען גרױע, ל״כט-געקךײזלטע> ז״נען געװען צוגעדעקט מימ א שװארצן הוט. זי איז געװען םונקט װי ארומגעװעבם מ־ם אחױטך- ארעאל. מיר איז עם געםעלן געװק און םיר האמ זיך געװאלט טראכטן, אז לעבן מיר דצט אגע־טפענםט, װאס מײן םאנטאז־ע האט געשאפ;. און עס איז מיר גאר נים שװער געװען אזוי צו טראכטן. אין צימער איז געװען במעט םינםטער. די אײנציקע שװאך-ברענענדי- קע ליכט האט באלויכטן נאר איר אנגעםודערט פנים. איר קער- םער האט זיך צונויםגעגאסן מיט דעד אתמיקער פינםטערניש., עס האט זיך לײכט געקאנט דאכטן, אז עם הענגט פאד מיר אקאם, א א־ך קאן אסך אײטע. װאונדערבארע, פארא־עמטע פײינצעסינס. זײ האלטן קױס אײס אײן רינסט און זײ װאיינען אין פארװארלאזטע טאסקאנער װילעס, א־ן ־ענע װילעס, װאס נאר צײײ שטוביקע צי- פר־סן באװאכן זײער שטײנערנעם ארײנגאנג. אויב איר װעט זיך טרעפן מ־ט א״נער פון די פרינצעסינס אין דעס אויפנאם-צימער פון אגרעםין אז אלםנה - רופט זײ דאן אן, ניט וױ דעד הײנטיקער שטײגער איז, מ־טן טיטל ״אײער הויכקײט״ און ,״עדט צו ז״ אויף אפארעלטערטן םראנצד־ז. װעלן אײך מײנע סדינצעםינס ז־כער אױםעפענען זײערע הערצעד. און אז איר װעט שו־; ארי־נדרינגען אין ז״ערע א־עמע נשמות, - די קל־־נע נשמור״ איבערםולט מ־ט פאדשטו־במע קלײנע צאצקעס — װעט איר דערםילן, אז דאס לעבן איז פאדט עפעס װערט, און אז אונזער מוטער איז גארניט אזוי נאי״ש געװען, װאם זי האם אונז געבוירן. װיפיל אויסעתעװ״נלענע םוחת האבן מיר אײנגערוימט מײנע אלטע פריגצעב־נסי זײ האבן זײער ליכ פודער, און נאך מער האבן ז״ ליב געשפרעכן, און הגם ז״ זײנען אלע דײטשקעם, נאר אי־גע א־ז ארוםישע, ױפמ זײער זצעװדיקע אלממאחשע פראנצויזישע פון דקס כוך ,םרזןגישש סןןגיסזגלזכקײס״.