Literarishe bleter · 1931-07-03 · 27 (3.7.1931) · p. Seite 520

ליטערארישע בלעטער נוס• 27 (374) זײט 520 אהרן צײטלין / װ&רשע פאמפלעט גיב אקוק: אלץ האנן די גאםינטלט און באםינםלמ; דער װעלטס םאליצעס קרעכצן אונטער בעדג ניכער װי מיםט. טייל האנן שװער געאייזלם, טייל האבן לייכט געהינטלט - און קיינער האט נישט געװאוםט, אז די מי איז אומדסם. ס׳האט אײנער אנגעטאן די ױיד אין נליי אין אקא־עמישן, אצרײטער - זיי נאשםריצט םיט א״דע״קאלאן נודוארישן, א דריטער - מיט די געטרינן לײכטן זנות נאהעמישן, - און דאס אלץ איז אװעק צו אײן שװארציאר דעם ל־םעדאדישן. שט״ אייף, דו גלויניקער, דו, װאם גײםט אין דײן רעאליםעט, און שנעטער זײ אין ליטעדאטורנעם ם־צוף״םנים דײן ד־נור, און זאלן זײ נישט מײנען, אז םיאיז נײ דיר א תינור, אשרײנעניש אזא - צי אקאםריז םון א קאקעט. לעגיאנען ליטעדאםורניקעס, צו אלדי בײזע חחות, ציען װערטער נײ די עקלעך און שלעםן ארױם טויטע מײז, מאק אן אין דארע טינטעדלעך טינםעדנע זאװעחכעם - און גרײטל פאר דער פאםירענער אײביקײט שםייז. זײ םאפן פיװארט װי א שטיקל קארט אין דײן שניט-קראם, ליטעראטור; מיט חנסטן שפײעכ׳ז קלעפן זײ צונױף די סראזן. שמאך צו זײער װארט, דעם הויקערדיקן נלאזן אין פנים שפױנג יזײ, ליד פון האס, װי אלענעױקעד שטשור• אזוי םיל עוג״מלך״הנשנלעך - און װי זײ אלע שרײען ז אויף גײםט ציט מען קניפלעך, מיװארםט אויף גאטם פױעד גורלות. אויםםארקויפט שוין, דאכט זיך, ױ לעצטע םליצעדײען - און דאם מלצעװעט נאך אלץ, צו אלױ שליממזלות אומשטארבלעכקײמ איױאטישע, ח, װאם שלאםםם אױף שטויםן םאםיר, שלינג זײ אײן אין ױץ דרוקםעלער״נויך-און שלאף אומשטארנלעך װײטער• װערט נאלעקסיקאנמ, םאראוםשטעדנלאכט מיט טינטערנעם עליקםיר א געדרוקטן גן״עזץ האט אין אװעלט אםארנלײטער. גאט, װאם ח װילםט, דער מענטש זאל ױך דערקענען - ארוים םיטן האמער, מאך געװיטערן ױץ זץל א שיק אסאװאנאראלא אנײעם, װאם זאל ױ גאנצע םאפירענע כמו״אײביקײט םארנרענען! 1930. ווילנער פ^רלאג פון 3. קלעצקין ה. ל י י ו ו י ק הירש דעקערט דראמאםישע פאעמע אין זעקס בילדער. פרײז 2.80 גילדן• .23 1ז1^\316א ,3ז\\523ז3/\\ ,"ז6זזסץ8״ .12>61ק3 א. ולעיעלעם / נױ־יןןרק מײנע לידער 1. מײנע לידער קאלטע ױנען, און םון זײ מיט וױטקײט נלאזט. האט קײנער ניט געהערט סון קאלטן ברענען, ניט געלעקט דעם םלאם םון פ־אםט? מײנע לידער הארטע זײנען, שטײפער, פעלזיקער מארשחט. קאן קײנער ניט אין הא־טן פעלז דערקענען קילי״פא־םאיעט לאװא״בלוט? 2. כינין וױיט. אן אומגעצאמטע לאנרשאפט, ארינער װײטםטן נרעג פון האריזאנט, פא־פל״צט ױ שטימען םון פא־װאנדשאפט, און ,־ייסמ צו זיך דורך צאם, װאם הײםיש מאנט. און ס־אםט, און סעלז, און הארטק״ט גארע, ז״ ז״נען דא נאר רארט, װאו גלץק ליכט האט .־א־ גענײטשט םיט ריטער קלא־ע און זיך אלײן פא־ה,ײלן - שיכט אײף שיכט. א־ך נא־ זיך ניט מ־ט קײנעמם לינע, און איך אלײן - קײן םארװער פין געפיל. בין םוחל םיט־ינק־געלט. םרערן. םינער — פא־דינט ניט כיגאנצע, סענטש״אין״לענן״שםיל. דער האס איז שטא־קער װי ױ פרײנדשאםט, און פ׳ניסל :וטםקײט - עט, א ה־נדל םליט. און אויב איך םם דך ניט םיט ם״נטשאפט, איז נאר וױיל מיטל־ד נײ רעד סאלע צ־ט. צו זיך, צו אלעמען. צו יענע, װאפ גלקלעך - און צו אומגלקלעכע אויך. צום םגר און צו דער היענע, צום קאפ, צום הא־ץ, צום ױרנד״טעמסן נויך. נאר מיטלײד, זאל עם װעד צעטרענצלען - אין .װערטער דלנעױק א־ן פונקט צום טאקם, װער ס־קאן בײם טויטנקאסטן טענצלען, װער אױםפוצן דעם ראנד םון אפגחנט װאגט. ,װאס אלע װילן - אלע קאנען, און װאס א־ך ורל, דאם קאן נאו־ איך אלין. װער ם׳זעט א םך און הערט אויף םאנען - פא־ איפ א קלײד םון אײז און קלאנג פ־ן שטײן.