Literarishe bleter · 1931-07-03 · 27 (3.7.1931) · p. Seite 520

ליטערארישע בלעםעד נום• 27 (374) זײט 520 אהרן צײטלין / װארשע פאמפלעט גיכ אקוק: אלץ האנן די באסינטלט און גאשינטלט; דער װעלטס םאליצעס קרעכצן אונטער בעדג ניבער וױ סיםמ. טײל האנן שװער געאייזלט, טײל האבן לײכט געהינטלט - און קײנער האט נישט געװאוםט, אז די מי איז אומדםט. םיהאס איעער אנגעטאן די רײד אין נלײ אין אקא־עמישן, אצרײטער - די נאשפריצט מיט א-דע-קאלאן נודוארישן, א דױטער - פיט די געטױנן לײכטן זנות באהעמישן, - און דאם אלץ איז אװעק צו אײן שװארציאר דעם ליטעדאױשן. שט״ אויף, ת גלויניקער, דו, װאם ג״סט אין ױין רעאליםעט, און שגעטעד ז״ אין ליטעדאטורנעס ם״צוף-םנים ד״ן ד־בור, און זאלן זײ נישט ם־ינען, אז ם־איז נײ ױר אתינור, אשדײנעניש אזא - צי אקאםריז םון אקאקעם. לעגיאנק ליטעראטותיקעס, צו אלױ נײזע חחות, ציען װערמער נ״ ױ עקלעך און שלעםן ארױם טויטע מ״ז, מאכן אן אין דארע טינםעדלעך טינטעתע זאװעױכעם - און גױיםי םאר דער םאםירענעד א״ניקײט שםײז. ױ טאפן סיװארט וױ א שטיקל קארט אין דײן שנים-קראם, ליםעראטור; מיט ױנםטן שםײעכ׳ו קלעםן די צונױף ױ םראק. שטאך צו זײער װארט, דעם הויקעדדיקן בלאזן! אין פנים שפױנג יזײ, ליד םון האם, װי אלענעױקעד שטשור• אזוי פיל עוג-מלך-הנשנלעך - און װי זײ אלע שדײען ז אויף גלםט ציט מען קניפלעך, םיװארםט אויף גאטס ם״עד גורלות. אויםפארקוינט שוין, דאבט זיך, ױ לעצטע םליצעד״ען - און דאם םליצעװעט נאך אלץ, צו אלױ שליממזלות אומשטארבלעכק״מ איױאטישע, ױ, װאם שלאםםט אױף שםויםן םאםיר, שלינג זײ אײן אין דײן דרוקםעלער-נויך-און שלאף אוסשםארבלעך װײטערי װערם נאלעקסיקאנם, םאראומשטערנלאכט מיט טינטערנעם עליקסירז א געדרור,טן גן-עזץ האט אין אװעלט אםארנלײטערו גאמ, װאם װ װילםם, דער מענטש זאל ױך דעדקענען - אתים מיטן האמער, טאך געװיטערן ױין קולג א שיק אסאװאנאראלא אנײעם, װאס זאל ױ גאנצע םאפירענע כמו-איניקײט סארנרענען! 1930. רוילנער פ^רלאג פון 3. קלעצקין ה. לײװיק הירש לעקערט דראםאםישע פאעפע אין זעקם בילדער. פרײז 2.80 גילדן• .פ2 1}|^פ31א ,ב״וגנצזב/^ ,"ז16(פץ8״ .2(){6ק5 א. ולעיעלעם / נױ־יןזרק מײנע לידער 1. םײנע לידעד קאלטע ד״נען, און םון ז״ מיט ודיטקײט נלאזט. האם ק״נער ניט געהערט סון קאלסן נרענען, ניט נעלעקמ דעם םלאם םרן פראםט? מ״נע לידער הארמע זײנען, שפ״פעד, פעלזיקעד םארשרוט. קאן ק״נער ניט אין הארסן פעלז דעדקענען ק־לי-םא־טאיעט לאװא-נלוט? 2. כינ־ן וױיס. אן אומגעצאסטע לאנדשאםט, אױנער װײטםטן ברעג *ן הא־ױאנט, םא־םל״צט ױ שטימען םון פא־װאנ־שאפט. און ױיסט צו דך דורך צאם, װאם ה״מיש מאנט. און פראםט, און פעלו, און הארטק״ט גארע, ז״ דינען דא נא־ דארם, װאו גליןק ל־כט האט װאר געכ״טשט מיט ױםער קלאדע און ז־ך אלײן םא־ה־־לן - ש־כט אױף ש־כט. איך נא־ דך ניט ם־ט קײנעםם לינע, און א־ך אלײן - קיץ סאדװער םון געפיל. ב־ן מוחל םיטױנק-געלט. טרערן, פ־נער — פא־דינט ניט טיגאנצע, סענםש-א־ן-לענן-שם־ל. דער האם איז שטא־קער װי ױ פריינדשאםט, און סינ־סל גוטםקײט - עט, א הינדל פליט. און או־נ איך סם דך נ־ט מ־ט פ״נטשאפט, א־ז נאר וױיל םיטל־־ד ב״ רער םאלע צ־ט. צו ז־ך, צו אלעםען. צו יענע, װאפ גליקלעך - און צו אומגליקלעכע אויך. צופ פגר און צו דער היענע, צום קאפ, צום האױן, צום ױתד-טעמפן בדך. נא־ מיםל״ד, זאל עם דעד צעט־ענצלען - א־ן װעדטער דלבעױק אין םו־קט צום טאקמ, װער ס׳קאן בײט טו־טנקאסטן טענצלען, װער אױםפוצן דעט ראנד םון אםגרונט װאגט. װאט אלע װילן - אלע קאנען, און װאס א־ך ודל, דאס קאן נאר א־ך אל״ן. װער םיזעט א םך און הערט אויף מאנען - פאר א־ם א קל״ד םון אײז און קלאנג םון שט״ן.