Literarishe bleter · 1931-06-26 · 26 (26.6.1931) · p. Seite 502

ליטערארישע בלעםער נומ 26 (373) זײט 502 אזא טאג? א*ן אלעק, אױף שטאפ־עוע בענק א*ן הו־סן. פדעף א*ך ז*ך אן ם*ט באפטעפ מענפשן אפנעשדםפע םון לעבן, װאט לינן א.*יך אריף די בענק, ליגן און װארטן שז*ן, דא:פ דך, אױף גאד׳ היינפ בין איך צזסעל׳יל, פאדלךאבן אין א לאננן דדף, װאפ בי־ זיין פאםע פיף דינק נעשפאנען קאםעדן, שאפעפ שפענדיק װענדט זיך מיין בליק צז ד• דאדקע עלנפע קאמערן אױף די הדפ;, װאס אד.ץ זועדך ארייננעװארםן אױפנעניצטע צע׳ קאליעפשעטע םעבל׳שפיקער•. טישן, בענק, װאפ זיינען יארן נע׳ װען די א־נטערהאלטער ביי יעתר םאלצי־ט, ביי יעדער םארװײלד:'. אזן װערן דערנאך א שלײדער נעפאן םיטן ס־ייד־ק איזיף, - לינפ םיט די דד״ פ־פ קאפױד.' היינפיקפ םאל האב איך אנגעטראסן אדף אן אסענער שאםע. א־ר אױפגעפראלט םויער האט אזד שװארץ׳דזיביק :עקיקפ א־ן דעם העל׳באדנטן הדף אױין, װי א טונשטערעי לױערנדיקער שסאלפ צװישן באשנײטע בעת. י׳1■- נעענפעד׳ןל האב איך װי סון א נעפל אהױט נעזען א סא־ םענטשן קלײבן שםאטעס, אסםאל. וד נאפירלעך אלץ װעדכ א־ן אבן• די דאדקע םענטשן, צװײ א־ן זײער צאל. האבן איננאנצן אױעעזק װי שםאטעם, לעבעדיקע שםאםעפ, װאפ באברק זיך א.־,־ם און םארטיק די טױטע. א־נעד א מאן מיפ שםאטעד*ל)ע לאננע מלברש־ם, װ־ די, װאפ װאלנערן דך רא אץ שאסע ם־ט א םאדװאקםן בערדיק פנים סזן אן אומבאשטימטע־ םארב - שטדביק שטױב, די אױנן - צװײ פאדםזשבפע נריבעלעך. האט ער מיט זײן א־זיםשפארצנדיקן קאס אן א״נדדזק נעםאכט װי א שאדבן א װ־פפער, װאפ װאלנעו־־ט דך שױן לאננ אױף די םיספ;. שטרם סא־עקשנפ, װ• אן אז־םנע׳ נאםענער, איז ער געלעגן איבעד א סאק טראנטעם, װאס האבן ב״ יעדן ױר נעלאװן פרן דך א שטריביק סארדונצטן ריח. פאד דאם ױ צװײטע, א סודי מ־ט א קאפטיכל אדזמנענוםען ביז אין ױ אױנן ארײן, איז א לעבעדיק װעזן געװען, בסיתש א לעבעױקע. דאם האפ מען דערקענט נאך שדן םאל, װאם עם האפ א־ר אפעס סארפעלט א־ן ד האפ דאס םױל נעעסנפ, צעעםנפ װי א פיש אױף דער *בשה. אז ד האפ א פאד םאל דעם אטעם אזױ שװער נעצויגן, פימױל צענוםק און װײטעד דאם אײנענע, האב א־ך םיטאמאל דער׳ פילט, װי םיר װערפ א״ך עננ, ם׳סעלפ םיד אפעם א״ט ב׳װעד דערשט־קפ. אלץ א־ן םיר איז פארשפאםט, נישם אהץ, נישפ אהע־. איז םיר א געדאנק אתרך, ק־קנדיק אויף דער פתי: אט אזױ דארף אנשפעקן ־ענעםם קװאל ביז אליץ דערשטיקט צר װעק. וד דעדשטדנט ב־ן איך נעװאדן, געװאר װערנױק, אז ױ פרױ איז בםך-הבל א י׳.<• יאױק םײדל. סיאיז עסעפ םאדנע געװען םיפ איד פנים א דאדס, א בלאפ, אז םען האט עם נעקענם אנ׳ נעםען פאר װיםיל יאר םען האט נאר נעװאלט. װי לאננ א־ז נאר, װי ד איז מיט נעדנםע צעאטעמטע לונ׳ נען אין שאס אױץ? דױי יאר אינגאנק. אז א־ך האב דך דערנאך געלאזן א־בער ױ װניק׳צעסלײצטע נאפן ארן האב סױיע,־ אסגעעטעמט, האב איך אין םיר ארײנגעלײנפ וד א־ן א טאטן אױין פאד מיץ אודמנײן באדק ױ לעצםע טעג. נאפור, צאצקק דך מיפ װאלקנדלעך סארכלוסט ז־ך דיר, קוקן אין פנים ארײן דער זון, פ׳א,־א מינעלע ד מאבפ צו א צעבליפעד רױז. שםעלקע, ת אײנערז םען דארף עדאיערן ױ לזספ, עדאבע־; ױ לזפמ סאר ױ סארשםאבטע. ם׳איז דען עסעם א סארנלײך קענן א פױ־ען אפעם נעבן א שטו־ב-סארשכאספעד לונג. אינפעד, נישט אנדערש ױ ,װעלט עקפ דך. ױ ל״ױקע זאלן לדערן םדש םיפ ש־עק צ־ ױ בצענעס, צו ד־ ױענפ׳באהאננענע בילדער - אזנפערנאננ. אזיף אײן פעאפער׳סארשפעלו:; דינען צװעלף צרשױער יבסירוש צװעלף);עװען עױת װי אזױ דער *רנגער עלענאזפער אקפיאר פ. א־ן א פםאק־ננ <וױ עפ סאפפ פאד אן אמאנט> א־ז :עשפאנען א־־ף ױ קני א־ן דער .־אסינ רסטער נעש־קםק־פ סא־ ױן פארפ׳ נעױן, ױ בא־־דטע ס־־םא־^ע נ. אזן דבן דונדערפ אבט אזן אבצ־ק פױ־ע סלעצע־ ם־פ ז״ערע ל״ד־קע נקעםן האבן א־ן האלב פרנקעלן זאל ז־ך :עשפ־קפ סאר גע׳ לעבטער תרך זײערע באזזבער, ,װעלבע זײנען נישפ געק־מען: הא, פ־אר ,װעםען םאבס ער ז״נע שפ־קעפ, סאר װעםען, סארן ד־י׳ ד־קן זאלז ער שט״ט .װ״פער אױף די קנ־ פא־ ז־ן אסעדעטן־ פאנצנתקער נדליבטער א־ן ק־שפ ױ זדם סון א־ר;אלד׳סאס־רן ל״־. אזן ער זעפ נישט, דער באק, אז :״ן ם־ליאן רױיבער, אפ־צ־ ־פ סל״ש נעסעקלט םיט תאװד״ ,װאלגערן דך א־בעױקע אדזס אין נ־שפא ,װער ס׳זאל זײ א נאםען אנטא;? א־ן ד.־ײ נו־ריסע זאלן האבן צװ־י באזובער <א־ך א־ן נאך א־נער> ארזםנעװאנדערט און דך צװנעקוקט צו פ״ן׳נעםאלענע שטי לע לעבנפ א־־ף ל־־װנטער: א םאםאװאר .פ־פ פײן-־נעשליסענע נלע׳ זער ארופ - אװנטשפ־םוננ. סארשיידערנערל־י פתבטן, טרופקאװ׳ קעפ, צ־כנ־־נעץ, צעבל־טע עסל. אלע אין זײערע :עםיטלעבםטע פתכטן׳שמ־םוננ, פ״זאזשן א־ן ױ שטילםטע טענער, ת־קע, צע׳ דציקערטע דארםס׳װענן אאז־־װ. םיטאמאל דעדמאנט ז־ך ם־ױהאי או־ף ױ דאדקע נעשלעננלפע דא־פס׳.װע;ן ל־יסן ־אך א־צט לאנ־׳אדבעפער הונגעױקע, נעתדםטע ד־רך ,־עפרעפ־עס אץ שפאפ ארי־ן. א־ן שטאפ :ישטא װא• ױ הענט אהינצ־פאן, נײק די צזר־ק אין הארף אר־ין, אבער ״קין אנ׳ נעזאמטע־ ם־ט האפ, :א־ א״פצװשסױנגען - א באװענוננ. אבעד דא א״ף ־־ געםעלן קײן ס־םן נ־שפ דעדפון ■- שפיל. א שפױביק׳ננ־שלענגלפעד תלקער דארםם-װע;, און אױף ז־ן םע,־פסעקןיװ - א ־ארםב׳באפקעלע א־ן דער בנע־מרתױקער נע׳ ט־טלעבקײט. ױ װעלפ א־ז תלק. זיםלעך, נאלױק - זי בלאנקט. נאד א־ן א ז״פ פזן ױ ל־ידיקע זאלן בײ ױ אר״ן׳און ארױפנעננ שפ־־ען ױ ױרעקטארן, א־טם־עפאױעפ, ק־נםפלער, אזן שאקלען אױפ׳ ז־בפלאז מ־ט ױ קעם - פע ,װעפ װ״פער נ־שט;ײן: ז״ דינען נערעבט. ג. ױ װענט ט־ן מ״ן!פאצ״אט׳שט־בל װעק װמער אננעדױאל;. אזן עם סראזשעפ םון זײ מיפ היץ וױ סון א נעשװאלענעם קראנקן;יד־ נא.־;אר שלעבט שרין א־ז, וױ זאנפ ־ענער קלונער דאקטא־, .װע; דער קאס א־ז נ־שט א־ן א־־ענ־ננ. ב־מײן דא דעם בעליק מײנעפ. :ז. א־ז דען א װאזנדער, אז א;אנצן פאג ל־גט אז־ף א־ם אזא צעבריפעד פ־םק פון דער זון און שס״פ םיפ פײער. דערצו איז ע־ נאענפ צרם זון׳מױל אז־ך <ם׳א־ד נאר אינדע,־ד,ו ך), סרײעפ ער ז־ך אזױ, יאנט ם־פ ה״ן אזן עפ פאלפ סון א־ם שפיקערװײז, ער װערפ םםש נעױרט. אזן ם- װ״זפ או־פ, אז א ל־אדע םינרם װעט ע־ א נעשױ־ טא,: םענפשץ, פא־ז נ־שפ אז־פצזדא״טן, דװעל צעשפתננק ,װעדן. פון ז־נען אראב <אסשר דארף א־ך עם נאר ש־־־ען•). א־ן אזא צ״פ נעם א־ך ױ פ־פ א־־ף ת אקפלען אזן נײ װא• ױ אױנן פראגן ם־ך. װאז קען א־ך אלץ :ישט אזיםזײן א־ן ו זי 55