Literarishe bleter · 1931-06-26 · 26 (26.6.1931) · p. Seite 497

זײט 497 ליםערארישע בלעט(ןר נום. 26 (373) װען א נ םעױע געלעגנד םון א לאנגעד אײנע יײז זעלבז ב״ ־עס אײד ד מעגלעבקײט צ־ דצן מיט האבן װעט כטיםעד טורעלע ,־־ ם־ט אײך ם־ט ױ קול און דך טײלן קולטוד-ט־ש ניקעגען שכנ־ם ד ן־ענען ייף אזא א־פן נ םאלק. נאר א; אײער םון א״נעד צי האבן םײנט אנדעק און ממילא פאתעםן;ר ת= אײנע װעינע .אנגענה״ט, םאת געװעזן א־ן דעד , װ־ דאס א־ז אנדערן דעם זולטאטן. און שלעבטע ת ט צו ביטעדע געפיד האט ױ האט -ז״ - אי דד• י*< ו ־1 ינױקמ דעד, װאס האט פ״נט ז ״עב ד לערעד געדאגט. אײער גרדםעד שוין דאך עט סאן, און איך נין דבעד, אז א־ר קענט און װעט עש טאן, דען איר .־ועש באנרײםן, אז סיל׳ נ־שט־־ק זײנען שטארק טא־איס עערעכידט אץ דער ײדשער קולטור אין תם ײדישן געראגק און;־כן ד געלעזננהײט צו יןמען אץ סדײנטלעכן קאנטאקט מיט זײ זונקט װי ײדן בײם הײנטיקן טאג האבן ד םעגלעבקײט און דעש ־ילן צו קומען אומעטום אץ ענגן קאנטאקט ם־ט דער נישט-ײד־׳ ■טער קולטור, צװישן װעלכער זײ לעבן. אט אזא געלעננהײם האט איר מיר הײנט אװנט געגענן ■- א־ך ב־ן אײך דערםאר דער דאנקבאר. אי־ האף, אז דאט װעט 1 ו סאלאםאן דעםביצער / בערלין ה א עתעץ דארט אין צםון װאוינט אײנזאם און אםגעזונדערם מיטון״לאזט הונגערן אין זײנע ױנגע יאוץ, די זעלבע מיט אנדערע פנ־מער, ־ײן קלײנער פשםזזה א דז. און עד װיל גאר, םאקע גאר קײן משא׳ ־סתן נישט האבן מיט ד םריצים םון דער אויטנװעלט. א, עד קען אנדעדע מלבושײם, אנדעדע ביבודקע שטעלעט, איער יאך ד זעלבע, די א״נװאױנער םון דעד ערד. האט עד צונויםגעםאדןט דץ דקזאק, םארשלאטן ד טידן םון זײן װילע, גענומען ד םרוי און קינדער און איז םארשװאונדן. ד זײנעז געקוםען םאר ד םאדשלאטענע טידן און זײנען געװען אױםגעיראכט, װאס מיהאט ד אזוינם אםגעטאן... זײ װעלבע האבן געהאט ד מאכם ״צו דעדד,ויבן אדעד צו דעדנידעדקן״, דאבן דאםםאל געמוזט באדיערן, װאם ד האבן נישט געהאט ד מעגלעב־ רײט אים אנצוזאגן זײן נעניאליט־עט. סיאיז געיוען צו יטםעט. מיט אשטיקל צײט צודק האט אבערלינער זשורנאליסט א־ן אצ־יטונג, װאט האט זיך אלײן אנאמען געגעבן ״לע־יט־בלאט״, אגגע־ שדיבי אליבעסבדר צודעס דכטעד, איןװעלכן ערבאדויערט װאסאט דער ״גדל״ וױל זיך נישט םון צײט צו צײט װײזן םאק םובל־קוט. מיװאלט אים אויף ד הענט אדמגעטראגן, מיװאלט א־ם געםאכט אלא- ציעט װי נאך קײנעם ביז אהער, און דאם זעלבע ״װעלט-בלאט״ טאקע װאלט אים אםיציעל דערקלערט םארן גרעסטן הײנטצייט־קן דיבטער. אך, סיװאלט בכלל געװען זײער םײן, װען ער װאלט אמאל גע- קוסען קיץ בעדלין, און אט דער זשורנאליםט - באגלײט םון אנדערע- װאלט זיך נישט אםגעזאגט םון דעם בבוד אים אםציװארמן בײ דער באן. דאי װאלטן ד געםאק אין אויטא, װאלטן באזוכט ־עם לונא־פאדק, אדער געמאכט א^אױםפלוג אין העדינגדארף... ױא־יטן זיך דאן אײנער דעם צװײטן ־י' ~.!אץ זיך געלאזט צוזאמען םאטא- גראםירן... יא - און ד םעקציע םון דער דכט־קונםט אדעד דעד םע״ן״קלוב װאלטי אים געמאכט פאר אן עק־מיטגליד... א, ד־ צ״טונגען װאלטן געבדאכט לאנג-שםאלטיקע באדכטן און דאס םוב־ ליקום װאלט געקװעלם. אך, דאם װאלט געװען אלעבןז... םיאיז ממש נישט צום םארשיטײן, װאס אט דער דכטער װיל נישט האבן קיץ משא־ומתן מיט ד םריצ־ם, גיט ד אפילו נישט קײן תשװבה און םײםט אויף אלע זײעדע לויב-געזאנגען. יא, אזוי אן דדך־אדן איז דער מענםשז װק מיזאל איס כאטש נאכטרעגלעך קאנען אנידיםן דן טאלענט - אבער ־אס גיט זיך שוין מער נישט אײן. עתעץ דארט אין צםון װאוינפ אײנזאם און אםגעזונדערט מיט קנוט האמסון גום ד אײנװאו־נער םון דעד װעלט, ער האט יארנלאנג געלעבט צװישן זײ אוז סיאיז אים זיכער נישט אנגענעס פון צ־ם צו צײט צװ שיקן ד אײנם םון זתע װאונדערםולע בוכער. אבער דאפ איז טאקע דעד א״נציקער קאמםראמ־ס, װעלבן ער :־אכט םיט דער אױסנװעלט. אםאל האט דער דאזיקעד מענטש געד,אט געבורטםטאג און סלוצים האט ער דך דערװאוםט, אז ד האבן זיך םון אלע דטן צו- נויםגענוםען, דעפוטאציעס, מוזיק-םראםעסארן אין בבבודקע מענטשן- אים אויפצוזוכן אוז אםיציעל אים אםצװױנטשן. האס דנען געװען ױ זעלבע םריצים, װאס האבן תלק א־ם גע-