Literarishe bleter · 1931-05-01 · 24 (1.5.1931) · p. Seite 463

זײמ 3י>4 ליטערארישע בלעםער נום• 24 (371> גענ.־ג: גענוג ד־ר שלעשן זיך ור א צױג מיט אל1,* דיעט פון ־ארף... איך װעל דר די םים איבעדדיאקןז.... ער האט עם אםגעזאגה א.־ן גענליבן ־צט״; מ־ט צע־-לאצטע א־־גן. ט־טע האט ־ג־רן געװאייט גא־ אױף אן אמרי ־צעלאנן ז־ך, האט ז־ אנער א ל,יר, געטאן או־ף ז״ן א־נעדגערךטטן פנ־ט און סיאיז א־ד קאלט געװארן... ד דיאט א־ד־פגעלי־ט א־רע הענט א״ף ז״נע נ״דע באקן. ל״נו־ט האט ־טװ־ער נעאטײמט און ם־מע האט גאדנ־ט אד־ף א־ר ־טט״גער װאדעט געפרעגט: - הו גיו־נםט ט־ר ־טדן נ־ט, ל״נז־ט, האן ל״נו־טעס םנ־ט איז אל־ן א־־נגעפאטט א־ן א־רע הענמ פי־ן א־רע הענט ,־דקלט דך אר־בער א־־ף ל״נו־טן אזא מין ל נע רו־ק״ט; ער קיקןנ יטדן ארף איר יט־ר נ־ט מיט חר־טוצ זי נאמערקט עם אבעד נ־ט. ד דאדף א־ט נאר זאגן, אז ער א־ז א מארנער מענט־ט. ער װאלמ ז־ װעלן פאר־טסארן, ד זאל א גאנצן טאג נאד קוקן או־ף א־ט. ד האט דאך א־ט ׳טו־ן ניט א״נמאל געזאגט, אז זי האט א־ט נ־ט ם״נט, א־ז װאט-זשע ודל עד םרן א־ר נאך? און ל״נו־ט װ״ם ־טז״ן מאקע נ־ט, װאט ודל ע־ פזן א־ר נאך... ער דערזעט נאר םלוצ־ט, אז ער א־ז האלנ נאקעטי נאטט ע־ ג־ך או־ף ז־ך ארו־ף דאט העםר און ־טװ״גנריק קעק די ז־ך אזם צו ד־ א־בעריקע חברדי אין װאלד... .\/ *י— רב־שר: ןיך •***דך♦*• (^*^^יײ*** י טעג נאבדעט האט א םאר אר״.. ־ם £־ן ארן ניט ^םגעלאזט א* א־ט בטדר או־טזובן םלעגט טייד*, א־נערמאתן , ודאדעפ *טרין אר־ף נ־ט לאנג געדויערט םיהאמ אמת. עפע■ האט ־ געװען ױזעלנע װ־ י ווײמעז א־ז זי ־• ׳־ 1 ־• — ( ד ״ ׳ ידער גענומען יאגן טון א״ן ארט אז־םן צװ״טן; צו ט־טעמנערלענען א־ז ע־ ־טו־ן אנער מער נ־ט געלאפן; עפעט האט עד ױךיאזו־ װ־ געד־רט, דעד הונט. פאר עטלעבע טעג א־ז פון א־ט גערארז א־נ׳ גאנצן א תל. ל״נו־ט דאט יעזען, װ־ אזו־ ע־ ג״ט א־ט מ־ט א פא־• טל־נעט מו־ל, די או־גן ז״נק נ״ א־ט ־טטא־ק פאררונען געװארן, און עפעט האט ער גענומען אונטערהינקען. ל״נ־־טן פלעגט דך נאך װעלן צוג״ן צו א־ם א־ן אזאי טאן: — מ־טעמבערלען, יװאפ א־ז עט מ־ט דירי ער האט ז־ך אנער פון א״ן ז״ט געמ־אופט, און פי־ן דער צ־װ״טעד ז״מ האט א־ט דער הונט ־טטא־ק נאנג געםאן. פאר ל־־נו־טן האנן ז־ך ד־ יטעהן גע־טלעפט זו־ע־ע און גרו־ע באט־ט א־נ- דרו־סן א־ז געשטאנען הײםעד, גאלדענער זומער. ט־טעמנערלען א־ז מ־ט ־עדן טאג אל־ן ערגער געװארן, פ־ן ד־ פי־עמרע ה־נט פלענט עד ז־ך או־פנאהאלטן, און מאמ־ער האט מען א־ט נעפאקט, פ״עגט עד דעינאך קו־ט אפז־ט״פק. א״נסא״ א־נדערפר־ נאך א:,־ו־טן גע־טלעג מ־ט אט־טאטע ה־נט א־ז ט־טעמנערלען א,—גגע־אפן א־ן סאד און געג־מען נאפאלן ד אפרוענדקע. ער האט עטלעבע א״• צעב־פן, אז םיא־ו געװארן אגעװאלד א־נערן גאנצן אפ־ו דיו־ז. ט־מע א־ז דעמא־ימ געזעםן מ־ט אקאמפאנ־ע א־־ף דער בױ־טער װעראנ־ע, ר־־נו־ט איז או־ך דארמ געװק. דעדהערט דעט געװאלד, האט ז־ך פימע ױ ער־טםע אװעקגעלאזט מ־ט אגעלענטערל אד,־;... אלע ז״נען אװעק נאך א־ר. ל־־נו־ט האט ז־ך או־ך נאבגע־־טײעפט, און אז עד א־ז אה־נצו אנגעקומק, א־ז ־־״־; ט־טעמבער״־ען געלעגן און זיך נע• ראנגלמ מ־טן טו־ט. מען האט א־ט פארטג־ט, מק האט א־ט א״נ• גענעבן ־טוין גאר אםך טט - דױ־ פארצ״עט, - האט דעד פעלד• ־טער געזאגט, - און דעד ה־נט האט א גאנצן פא־מ־טאג;עצאפײט ו־ך. ל־נו־ט האמ ז־ך געטראבט, אז אזו־ א־ז טאקע גל־־בער, מאבן מ־ט א״נםאל אסוף אוז פארט־ק... ער ד.אט תױ־ן אפ־לו געװאי־ט אװעק- ג״ן, האט א־ט אנער דאם האר־ן נימ געלאזט. ער א־ז :ע־טטאנען און צוגעקוקט, וױ ט־ט׳עמבע־לען ־טטארבט אפ. דער־נער האט א־ט פאר־ /\1. ס־מע א־ז גע־עבט גע.װק. ארפן צװ״טן טא: האנן ז־ך יטו־ן נאך איר נאבגע׳טלעםט אלע ״נגלעך פון אפו־ו-דיױז. ל״נו־ט האט געהאט צודת פון ט־טעמ-בע־לענק, און ער האט געמאבט א םנ־ם, װ־ ער װ>לט םק ט־מען א־נגאנצן םארגעסן. און מ־ט טיטעמנערלענען א־ז טאקע נעװען א מאדנע מעיטהי■ ד ארומיקע ה־נט האנן דך אנגעזעצט אי־ף א־ט, אינמאל פאר אלעמאל צו ק־רצן א־ם ױ יאדן. ער א־ז אױף עפעם ק־־אנק געװארן טיטעמבעדלען, ז״נע ־טונאם האנן עם, װ״זט אום; :עפ־לט און ז״ האכן א־ם יעטאן א־ן מױט אר״;, װק נאר ז״ האבן נעקענמ. טיטעמנעױלק אלי־ן האמ, ודיזט א״ם או־ך דעדפ־לט, אז ס״האלמ מ־ט איט נ־מ גוט, האט ער דך גענומען נױאגן מיט נאך מער רצ־חז־.. ז״ן פױע־ד־קע ננודה האמ אנעד אזױ וד נ־ט געםט״עט, און נאך ־עק נעיטליינ מ־ט ױ ,א־ומ־קע ט־טאטע־ ה־נט פלעגט עד קימען צו לדפן א־ן םאר אר״ן, דך אױםצ־ען א־נער דעד מימלםמער אלעע און םאפען, טאפען אן או־פיהע־. ל־־נ״ט האט דך ׳טױן געמ־אוטט צו אנױרן א־ם, ז״ן פעל א־ז א־נגאנצן פארדעקט געװען מ־ט פאו־טרקנטע םטרוםעם בלוט,- פלעגמ ער נא־ דך אװעקזעצן א־־ף א נאנק םונװ״מן און צוקוקן װ־ אזו־ דער דאז־קער נבר ל״דט. א״נמאל, ז־צנױק אזד, האט א־פ אױם־ געװבט נ־םל מערק: - ם־מע דבט דאך דך אד־ט, װא־ טזםמ־ דך אה־;, ל״נוש? נ־םל האט עם גיך, ג־ך ארױטגערעדט מ־ט א״ן אטעם און א־ז נאלד עתעין נ־ט געםט״עט. ל־נוש לא־ט א־נעו־ ט״טעמנע־לענען און ג״ט אװעק א״סן םםארט-פלא•;. דאדט ז־צט ם־פע ם־ט א גאנצער קאמםאנ־ע. ל״בו־ט ג״ט צ.י ־און זעצט זיך או־ך אװעק. ם־מע טזט אױף א־ם אב-־ל־ נ־ש ק״ן קוק, און ל״נו־ט װ־־ם ־טז־ן נ־ט װאט עד ד.אט דא צ־ ט־<ק. א־ר ארט עס, װ״זט או־ם, א קאפ נ־ט, נא־ א־ה ל״בו־טן, א־ז שו־ן אזױ יטלענט, אז ער;עפ־נט ז־ך ק־ן אי־ט נ־מ. סיא־ז מער נ־ט. װאם עד ט־אבט זיך־ - אט ואל ג״ן, וד םע ג״ט... ער װאלט ו־ נא־ פרעגן א״ן זאך: װאט מ״נט ד דך, ט־מע? ד װעט ז־ך עם ־טטענױק אדומם־ק מיט ד ץנגלעך און לאבן מיט ז״ און ־טפױנגק, א.־ן א״ף א־ם, ארף ל״בו־טן, װ־עט זי זיך גאי־נ־ט אומקוקן, אזוי וד סי,װ>ױט נאו־ ק״ן ל־־נ״ט אױף דער װעלט נ־ט געדדען? םימוז דאך האנן אן עקו א ס־ף, אן עקז מער ג״ט ער מ־ט א־ר נ־ט יטפאצירן: און װידער טאקע דאט א״גענע פא־ק־ערמ: וראם ארט א־ט. א; ער װעט יא ג״ן?... ער קאן דאך א־ר טאל,ע זא;;, א״נמאל פא־ אל־עמאל זאי.ן א־ר אזוי און אזי•־: העדםמ, ם־מ־ע .. נ־־טק־טה, ער װעט א־ר יטױן זאגן, אד ז• װעט א־ט האנן צװ געדענקען... ער וףון א־ר נאך ־אפזאגן אפ־לו ה״נט־קן אױף ד־ער נאבט. און ל״ני־ש האט א־ר טאקע געזאנט דעמז־עלנן אי־־ף דעד נאבט... פיהאט דך געמאבט אז.־', אי עד מ־ט ס־מען ז״נען אװעק או־ף א באזונד־ער םטעז־טקעלע, דעד כאנצער עולם א־ז געבלינן פון ה־נטן. האט ל״נו־ט א נעפ;עטאן ם־מען פאר ױ אקסלע;: - דו הערםט, ם־מע, א־ך מוז דר זאגן, פאר־טט״טמ, אט דאפ-א... דאט דאז־קע... און עפעם אזו־ וױ ער װאלט ז־ך װעלן מ־ט גיװאלד אי־ו־ט- פלאנטעק פון ז״נע טערפקע ד״ד, האם ער ארא*ערםן פון ז־ך דאס העמד און א־ז מ־ט נאקעטע נ״נערױקע אקםלען;ענל־בן ־טמ״ן אנטקעגן דעם אױםנע־טטערנטן הימל. ק״ן לננה א־ז נ־ט געװען און מע האמ ד דא א־צ־טער נ־ט נעדא־פמ, װ״ל ל־־נו־ט האט ־טױן געו־עדט מאדנע קל־א,־: - א־ך ב־ן א םי־אםט ״נ:ל, ט־מע, און ביהאנ פ־נט ־טט־קע־ט,