Literarishe bleter · 1931-05-01 · 24 (1.5.1931) · p. Seite 462

זײט 462 ליטערארישע בלעםער נום. 24 (71□ אין װאקלד׳קן לו־סן נאך א צביעותדיקעד ד.ון - אין קעפל זי צו םיקן, צו גאדעקן און עס יאגט אהון ו־ך מיה רציחה אין;עאײל צו קראען אורגעבעםענע, װי סאמעט יצטיקער אויפן מ־סס ארו־םגעװארפענע... פרירארגנם עסענק זיך, װי װייסע ל־ל־ען אױפן װאשער, און שטײגן-אויף ביז מילכן־בלויער אויםגעיטטדייפטקײט םונם היםל... פרימארגנס ניכטערן מיט רינעם קעלט רעם אױג - אין חלום װעגן נרױט מיט פריק, פײכמן גלאנ־ן פאר־נױי־רטן - און לי־טערן דאס האױן פון שװערן צעד... בלײבן נרוױקע געלעגערס או־ף ױ הארטע בענק װי װיםטע בײטן ערנ-װינטער אויפן םעלד, און םיװאנדלען - הונגעױק - ױ מענפיטן אױף ױ גאםן שו־ן אחם... ד ו ־ ה ו י ז טער א־ן װאלד אײין. ם־טע פרעגט א־ם געלאם;. וױ אזו־ א־ז אים דא א־ן אפרו-הרז, צ־ גיט מען טט עםן, צי איז ער שדן באקאנם מ־ט א סך שײנע מײדלעך? אױף לײבושן ודרקט איד געלאםנקײט, ענטםערט ער א־ר או־ך שױן גאנין תלק און געלאסן, אז ער האט נאך דא ק-ן שום באקאנמע נ־ט און עד דארף קײנעם נ־ט האבן... דעמאלט צע- לאכט ז־ך סימע םלוצ־ם מיט איר מאטאצײקלעט-נעלעכטעיל: - כא-כא-כא• אט א יאט:: זי װעט אים בא,װײז;, או א־ן אײן ט$נ װעלן אלע ־לננלעך זײן א־רע באקאנטע. לײב־ש טומ זיך א ודש ױ או־גן: - װאם? װאם האםטו געזאגט? ם־מע הערט ניט אװף צו לאכן: - א־־, ב־סמו א נאד: ב־סט דאך גארנ־ט פאבאזשע או־ף קײן מאנםביל.., זי קוקט א־ם שױן ווידער א־ן ױ או־גן א־־ין, א־ר קוק װערט אל־ן נעענטער, זי רעדט דעדבײ שו־ן :אר שט־ל, ק־ים צו העק: - או־ב ח ודלסט ודסן, לײבוש, האב א־ך רך א קאפעל־ע ניט פײנט״. לײבושן ודערט םאדנע הײם א־ן קאם... םיא־ז א שײנע זו- מער-נאבט א־ן ױנגן װאלד מ־ט א םולער לבנה און מיט אלדאם גוטס. ס־טע קיקט נאך אל־ן ל־־בושן א־ן ױ או־גן אר־־ן. ז־ םרעגט א־ם, פארװאס א־ז ער נ־פ אין לונקאם? לײב־ש שמאםלט ק־־ם: - א קאמטאמאלע־ן?... אין לונקאפ?... םימע לאכט און םיטױיםדט ז־ך דעד װאלו־: - כיב־ן אזא קאמסאמאלקע, װ־ דו און כיהאב פאר אזרנע זאכן קײן מורא נ־ט... , ־־ זײ דױיען דך אזד אװעק א שטיק א־ן דער נאכט און אז לײביש קערט זיך אום צו ז־ך א־ן ציםער, איז ער נ־מ מ־לב־ק און נ־מ סלײש־ק - עסעם א־ז עד גלאט גארנ־ט... * * * אין פרימאתנס םרסמ׳ארן״םאסעװעז די ם-ערד און לו־ז;, דכנױקן גאנג: ׳ צופן צ-נער סערדישע מ־ט רר־בנעם א־בערקל־בן ם־ן ד־ ל־פן םאמעט-אױםגעױבענע — דאם בלײכע ,װיקסװע־גראו בײ זומםן ארום ינוטאל... לאזן םערד דך א־ן דער אומגעזעט־קטקײט א־ן פרײען, הסקרנעש גאלאפ, און סיבליצן םאטקעװעם - א־ן טראט געשײערטע -- א־ן כ,־אז, װ־ מעסערס א־ן געשלײף... ה י נ ע ד א־ן פױמארגנס קארקען הינער אויפן הו־ף און פילויזן שנאבלען מיט געניטן פיק א־ן נאםעד, הו־לער ערד אקערנדל נאך או־םצוזוכן, צו געפינען... ב־ז סילאזט אהאן זיך הענרום-פענדום מיט געשדײ ם. ש א פ י ר א א י ן א פ (ם ו ף) 111 - ם־מע א־ז נעק־מען: - ס־מע א־ז דא: ס־מע קלינגט א־בעו־ן גאנצן װאלד, א־בערן אפרו-הױז... אלע אםרוענד־קע האבן צו טאן מ־ט ס־מע;, נאך ם־מען שלעפן ז־ך א גאנצע כאסטע ־ןנגלעך... ער נאר, ל״ב־ש, האט ז• נ־ט אין דנען... א־ם הײבט אפ־לו נ־ט אן צו ארן, װאם ד װארפט אזעלבע מםזר- א־־גלעך אױף ,־עכטס או־ן א־יף לינקס; דאם, װאם זי טראגט אזו־;וטמום־ק יעדע־ן אנטקעגן איר הרכן נעראטענעם בוזים. ער בלאנ- קעט שו־ן ארום א גאנצן טאג און טענהט צו דך אל־ן, ־אז םיה־־בט דך גאדנ־ט אן... ד איז בםך-הבל גארנ־ט אוא שײנע, ם־מע... װאס א־ז? א־רע פים זײנען דאך װ־ קלעצ־ער. זי א־ז נא.־ א פול־נקע און או ד גײט ,סאדבײ װ־נקען ו־ך חברה א־בער... עד ס־ן זײן זײט װאלט אפ־לו שדן געקאנט א־נגאנצן אח־ם׳ וױארפן ז־ םון קאפ, גא־ ער װעט שו־ן זען... ק־־גן ז־ך מ־ט א־ר א־ו ער ראך א־־ך נ־ט מתו״ב... ל־בוש האט א גאנצן נאכט־טאג געהאלט א־ן א־ן װ־שץ ז־ך ױ א,־גן, און נאך װעטשערע, אז דער עזלם האט ז־ך געקליבן א־ן ,װאלד א,־ײן שסאצ־רן, א־ז צו א־ם צװגעגאנגעץ ם־מע א לאכנ- ױקע• - ,װאם א־ז לײבוש, װאכ זעסטו עסעם או־ם װ־ א זױערע אײערקע? ז־ האט א־פ סעסט א נעם געטאן א־נטערן ארעם און אזו־ כ־טרע-ז־ס, ור ם־מע קען נאר, סארק־קט א־ם א־ן ױ אױגן אױי;: - קים, לײבוש, שםאצ־רןו ד האפ עם אל־ן אפגעטאן אזו־ ניך און מ־טאמאל, אז לי־בוש האט נ־ט געקאנט אסכאפן דעם אטעס. ער האט ז־ך דער■ פ־למ זײער נאו־־ש און נענוםען עםעם מיט א שםארק צופױרענעם פניפ שטאמלען: - הא? װאם? גיץ? װאוהין? עד האט דך ס־ן ס־םעץ געלאזט פירן אל־ן װײטער און װײ-