Literarishe bleter · 1931-05-05 · 23 (5.5.1931) · p. Seite 441

ליטערארישע בלעטער נום. 23 (70□ זײט ל י ד ע > דאמ דאדםש א־ד מעד? — א־ריןן דער טל־װקעט, דער עדגד״-כױ אדן ודאשעד ם־רער, ד־־םט אד־ך, אז עד א־ז א־רער. פאד דעלכע מע־ע־ש מ־ב־ש? םםד״מא ד־ל םען אט אזױ םדן אױבןי — א־ידענע, דאכ דאדף ז־־ז נ־י דעט אױדן, זאל דדקא ז־־ן אגאנצער צ־מעש; אדן ער <׳ נ־־עט נאד האט עד נ־־מט קי־ן תדע־מ־ת, נאר אדרבא; — יױ־נע א־ז אזעלכע אדן אזע־׳כע, כאט־מ םדעגט בת־ט א־ט: - א דעלכע? א קל־ינט־מ־נקע, אדאדע־ און נ־תזט קךן ־פת-ד״־אד אדן נ־־נזט דףן ־£־־, דדא נאד אז זי-דױיזט ז־ך, דעדט א דאדע־: - אט־א ג־־ט זי י אטא ־טט־־ט זי אט דאט זא־.ט ז־! דאט טרדמע מ־נעלע א־ן םנ־ט טדאנט ז־ פאד א־ט אל־־ן, ז־־ן ה־יל־קן אדן ל־בן נאמען א־ן שטעני־ה נאר: ״בדדך ד.־א ד־מסד״ אדן אמן. ד י פ א נ ע נעדאד־נט האט קעגן אדנזעד תזטדב א פאנע, פלענט די פאנע־ ־טפ־ק אױ־ דעד פ־אנע, א־ז דאט ־טפ־לן געדען אזױ צד־בערלעך, אזױ צױבערלעך. אדן ־טעהן לאננע פלענט ד־ פאנע , תדפ־לן או־ף דער פ־אנע, און א־ך, א־־ננעלע פון קעננא־בעד, םלעג קוקן סון מי־ן ־טטדב צד א־ד אר־בעד, - א־ר הױז ארדמנעצאמט מ־ט דינינקע ־טטאכעטן, ד־ לאדנט בלױ, די םענטטעד מ־ט ראלעטן און דאט יטם־לן אזד־ צד־בערלעך, אזו־ צד־בעדלעך. און נ־־טט אזױ די פיאנע, װ־ די פאנע, - צוױי בלאנת ־צעפ, אבלוזקעלע מ־ט פעדלםוטער-קנעם, און הענט אזעלכע דינע, אזעלכע װ־־טע, אדן נעװען א־ז אט אזא מ־ן מע־טד״ - א־־נגעלע האט כ־ א־ן ־טטדב און ט־ א־ן חדר, ב״ט דאװנען, ב״ט לערנען, בםדד. נעחלומט םדן עפעט א פ־־נצעט־;, װאט בענקט נאך א־ט אדן קאן א־ט נ־־טט פאדנעטן און אידן א־ז ז־, װ־ די פאנע, ב־ דער םיאנע. ז. ו ו ײ נ פ ע ר / נױייזןרק נ י י ע ר׳ אכדהסעלע סדיםקעד אז רי אבדהמלע טריםקער איז אבן ־טבעים געװארן, האט ער צו ז״נע חשידים געזאנט אזױ צו זאגן: - דעד חוב םון ק־ד־טא נריך הוא איז מיר נענעבן נעװאק, און א־צט װעל איך מ־ינע טעג, װי מתנות ־טד־ן טראנן ־ ױ עלטער ׳. סנע: - נאד אז זי א־ז דא, א־ז םהיכ־ תית־, אדן אן עב־רה א־ז ד נ־־טט עו־לעך צו האלכן. - רי אברהמעלע מױסקער םלעגט ז־ך קילן א־ן ױ טעי, ױ ה״טע, און מראגן אװארעמען םעלץ אין אטאנ, אקאלטן. דאס לעבן א־ז לוױטא בריד הואט, דער מענט־ט בלו־ז א־טומר. באדארף םען דערםאר באה־טן, און ה־טן דאס לעבן, - ה־ט אפ ױ נ־טםה און ה־ט אפ דעם חומר, װ״ל ב״דע םון ק־ױטא בו־יך היא, דעס םענט־טן גענעבן. אזױ םלענט עד יאנן, און א־נס נוםל דעם קליינעם נעטראגן האט עד מיט ל־ב־טאםט ז״נע עלטע.־ע יארן ב־ז א״נמאל נ־־טט נאמערקט גאר םא־ ק״נעש, א־ז ער װי א ־טבת-ליבט פארלאתץ געװארן. חיהידכקה ח־ה־רבקה א־ז ני־טט נלאט אזדי אח־ה-רבקה. נעבדירן א־ז ז־ דאך אין ראבםעסטריװקע, - א־טסעטעלע אפתםם, א״דיש, א־ז װאס-ז־טע איז דער ח־דוש, װאם חיה-רנקה א־ז נײטמ נלאט אזוי אחיה-רבקד,? א־ר מאז ר• בערל א־ז או־ך ני־טט גלאט אזוי-א א רי בערל. מען װ״םט, אז ק״נםאל האט ק״ן תוערל נ־־טט נאר זק באדר, נאר אױך אםילו ז״נע םאות נ־־טט אננעױרט. װען א־ך האב בלו־ז ױ סאות, װי עס א־ז ױ צאל םון ז״נע מצװהס רבות, װאלט םיר יטוין ניתזט נעםעלט אױף תובת. םדנדעסטװעגן איז עד, ר בערל, װאט ש־ס מ־מ ר״ורד״ - מםש פערל, נ־שט גלאט אזוי פא־ זיך אל־ין, רי בעול, נאר בעתי חיה-רבקהם. און נאך האט רי אברד,מעלע נ!ױםקער נעזאנט: - שבע־ט ־טנה א־ז חוב, װאס קודשא בױך הוא קומט צו דעש מענטשן, אדן מער א־ז םון ז״ן ל־בן נאםען שו־ן בלד־ז אמר״נד״ מ־ט װעלכער עס איז נישט כדאי זיך צו בענטתץ.