Literarishe bleter · 1931-05-29 · 22 (29.5.1931) · p. Seite 424

ליטערארישע בלעטער נומ. 22 (369) זײט 424 ודעל ז~ דינען געקראנן, װא־ מען דארף נ־מ. לםוף םלעגט ד?ודן £*ז אװגט אװעקגיץ אץ שטאל אױף דער גאנצעד נא:ט. ב־ז מיט א פאר װאכ־. צ־ריק פלעגט ד נאך אלץ לאכן. ס־לקע ד,אט םאר איר געגעבז זיינע קאנצערטן. אגנ, האט ער ז־ך, אױפ׳ געלערנט ביי ד שטשזרעס, װאם זיינען דא א־ן עזמאל געװעזן לה״ פישטשעז. א,ץ ער םלעגט מ־ט זיי שמועסן אויף דיער לשזן; אמאל שדעקז זיי ם־ט מיאוקען פון א קאץ, םלעגט ער ליגי א־ן של־טן פ־שטשע־ א,ץ מ־אוקען, און ציפקע לעבן אים - םלעגט א־ש צװםן שט־ל־נקעדהי־ט, ער זאל שװייגן, מען זאל נ־ט דע,־ד,ערן פון דרד־םן. אבער מ־ט א םא.ײ װאכן צוױק ד,אט זי אגגעהו־בן צו װ־י• נעז. אז עד דאט ד אוםגליקלעך געמאכט. מיװעט א־ר םון דער שטעלע אפזאג;, א־ן קי־ן שטיב נימ אױנלאזן, ם־־ק םון נױק און א־ז װאםעד. װארעס װאו װעט ז־ ז־ך אהינטאן מ־ט א ממזד... א־נדד־־ס; האט שױן נעטאגט. און א־ן שטאל איז געװען גאנ־ן ל־כט־קלעך. עם האט ז־ך געזעז, ,־ד ב־־ ציפקען א־ז דאם פג־ם םאדקױמט אוז אץ ױ קני־טשן צװ־שן נעזל און ױ בעקלעך א־ז נאנ םוז מרעדן. ם־לקע האט ז־ך דערלאנגט א זעץ או־ף א־ן של־טז און האט געםאנט: - זע, זעז װ־ ז־ האט ז־ך דאם ױר א־־ך צעםקאװאז־עט ז גארג־ט? ״־ז אי! צ־פקע האט ז־ך צ־עשרעז: -גננ: קעשענ־קז ױך אדט אוז ז־ האט פארשטשעמעט ד־ צ־־ן א־ן מ־ט ד־ ם־נגער א־־ינ״ געקנ־פז זיך אין ם־לקעם ל־־ב. ם־לקע האט געמאכט א שטרענגן םנ־ם און געשױען: נא-נא: - מיט גױ־סער זעלבםטװערדע, װ־ בשע־ דעד םודמאז האט א־ם אפגענאקט ױ שפיץ נאז. ער האט ז־ך ארױםגערםז םי־ן א־ת הענט. ד,אט דך צ־פקע װידער װ־ א קאץ א־ינגעפלאגטערט מ־ט ױ םינגעד א־ן זײנע פאטלעם און גע׳ ר־ם; ז־ מ־ט אזא רצ־חד״ אז זי האט ש־ר נ־ט צעבדאכן ױ צי־נד׳ לעך, םקױסענױק מיט זײ פ־לקע האט אד־יםגער־םן ױ האר םון אירע העגט. עד האט ז־ך או־עעגל־כמ, אויםדערג־ך אדאפגעשאדמ מימ דער האנט דעם ,ל״טזלב םון קאפ, א צ־ יעטאן ױ א־אםנעהקמע הרזן און אװעק׳ געשטעלט ז־ך אנטקעגן צ־פקען מ־ט ז״ן אױם־אמנױקן שטאלצן ״*יי. - א :אנצע העלרנע; א־ך האב רך א־ן דער עה־ן און ער האט ז־ך אױםגעדר״ט און איז אװעק םון שטאל. אז ער דארף דעם גאנצן שטאל אם־לו מ־ט דעם של־מן צװ׳ זאמען אױף נםוזת. ער קען צוױק נעכט־קן או־ף ױ שפענעד״• און חוץ ױ שפענער א־ז אױך םאדאן ,װאו צו א־נעדנעכם־קן - א׳הא. געהתעט װאלט ער ז־, ױ צ־םקע. פ־נקט װי ױ שװעםטעד קװ־• טשעט ז־. אגדעדש קענען ז־ ק־נער, נא־ קװיטשען. אבעד צ־פקע מיםן בהדער האבן אים אגגעהרבן צו טשאטע־ ,װע;. יעדעד מאל, װען עם קוממ א־ם אױס צו זײן או־פן האלצ־ מאדק, שט־ען זײ צו א־ם צו און ױיק און ,־ײדן. צ־םקע שמעלט א־־ף א־ם א־־ם שװארצע גליענױקע אויגן און זעליק שטעלס אױף א־נ או־ם שװא־צע שטעכעױקע או־גן; צ־סקע רעדט װענן א םאד- שװא־צט םנ־ס, א־ן זעליק - װעגן אדו־םלאזן ױ ק־שקעט קען פ־לקע או־םקומען אן זײער האלצמארק. אױף נײנציק בפרות דארף ער זײעד האלצמארק. און מער װ־־זט ער ז־ך ג־ט א־ן דער געננט. ב־ז א צװי־טן צוג, װען מען װעט קענק גײן צום װא־ך־אל :אםן א ־אלד מיט א װאל־זקע, א־ז נאך נעבליבן גומלק ײמלעױע שעד״ און סילקע קל־במ זיך שו־ן לאנג צװ ג־ן צו דער נױק, װא־ שקאצ־ס כאפן פ־ש אויף װענמקעס. כאפן ם־ש װאלט ם־לקע א־־ך ,װעלן. נאר מק דארף האבן אן ארט, ,װאו צו האלטן א .װענטקע. האט אפגעש־אםן ניט או־נ<ענאפט. ערשט פארטאנ רודעד. ער האט אױפ׳ געלעגעד מאל ז ■ ״ו א־ם או־םגעװעקט עפעם א שמילעד ק״פע, הא א־ז געװען צ־פקע. ד א־ז געק־מען נאך האד־ן אוגטעדצז עעפנט ױ א־־גן. און פון אונטעד ױ שמאטעם דעהק א שװאד־ן מ־דל, װעלכע האט גקומען האל־ן א־ן דעם אנטקעגגױקן װ־נקל. דאם דעם א פארשלאפענעם א נא־װעםע, דאם קל־דל - שמאל אץ צעםלאצט, לאזט נאקעט ױ ם־ם ב־ז אה־ף, ױ ב,־וםט ב־ז אדאפ. ױ גאנצע ש־ץ גאד ג־א־ אן ה־גט־שע שט־ק. ם־לקק ־א־ז ז־עד גע- ־ער אכםנ־א. ז־ א־ז ׳ו׳־1• פג־ם. א־בעו אט אנגעה־־בז ד־טשעז. װ־ א ה־נטד, בעת א עמאלט האט ז־ך פ־־קע צעגאם; מ־ט א ש־טראם ם־ן הינטישע אנגעהױבן האט ז־ך גע;. דאם א־ז געװען א גאמע, װעלנע א קענל׳ ־זשעט .װ־ ױ םאמע ג־דעױקע, װעלכע האבן געהװ דג ב־לעױ־ען, אײדלסטע *•*< •*••■*••<**••• •■ •***• *■*•■•••*•• ••■.< ביױק. יפקע האט פל־־טע. צי קל־גגען װ־ ױ א־בערשטע טעגעד פ־ן א דאם געהעדט א פארגאםטע א־ד שװאדצעד פנ־ם א־ן א־רע שװארצע ־עדעד תע םונקט אז־־ געענדעדם, װ־ ױ טענעד האנ־ ־־־ יאקן. נאנדעם - יןע קט דעד האט קאנצע־ט. לנ־ח־ד א־• פ־נ פארװא־נדעדט, ב־ז ז־ האט אנגעהו־בז שמ״נדען. און אז ם־לר, צום שאד פאדװארפ־ האט ,) האט מ־ט צג־בדאזענע נאזלענעד אץ א־־םנעשטש־דעטע א ה־רזשען םון א זשע־עבע־ז - פאדזז א אד א.־־ געגומעז פקײ געהא־טן ב־ די ױטן לאננױק. האט ז־ך אומגעקעדט אנקי׳־בן האל־ן. ו־ האט ־ענטעד האנט אנגעל-גט ד־ בערעמ־ע אױף דעד ל־נ׳ ס־ז ־עדעד ,־גע געװאדפן א בל־ק א־־ף ם־לקען א־ן של־טן עדעד תע א־־םגעשאםן מ־ט א נ״עם געלענטע,־. קעד א־ז נ״ע ענדע־ונגען א־ן אוי שטאד א־ של־: דאם א־ז םאתעקומעז מ־ט א ח־׳ דעמ>ױט א; ז־נען םאתעק־מען אל־ן :־־, דעם נ־ט דעי־ ,^*•*■• •**••••••••* *•* *■•••••• ן**•**■* ^*•■• — ׳ץ<^ * - •״(<)׳ װ׳ג׳״ן 1 <י םעלז געװאדן מעד א״־עד ױ ק־םע שפע יע־ געה־אט אל - נאך יסיי• לדא• ער גאכטלאגעד. לנתח־לה א־׳ האי'־;. נאנדעם ם־־ענט : םא־טאג געגאגגק א־ן ױך םאדטאנ א,־״נגננענען א־ן שטאי אפ־לו װען זי האט ק־ן האל־ן נ־ט געדאדםט, נאד הערן פ־לקעם א קאנצעדט א־ז א־־םלאכן ז־ך. און ־עדעד מאל פלעגם ז־ צװג־ן צ־ום של־טז אלץ נעענטער או־ף עטלעכע טױט. א־ז ד א״נמאל צ־־געגאנגע; אזו־ נאענט, אז ם־לקע האט מ־ט דער האנט דער- לאנגט א־ר קל־־דל, האט ז־ א צ־ געטאז, און ז־ איז ארו־פגעםאלן האט נעקװ־טשעמ און געלאכט א־ן שטאל א־נױאנט :אך דעד נדעג של־טן, דעדשדאקן כ־נ־קק , אי־ן םאטשן ם־לקען א־בעד ױ הענט,