Literarishe bleter · 1931-05-15 · 20 (15.5.1931) · p. Seite 381

זײט 381 ליטערארישע בלעטער נומ• 20 (367) ין־ געטראפן אין דיטע (םפעציעל פאר די *ליטערארישע בלעטער) דער מאחד, א־ז מדנרדיק ארן ם.״5ט. ג״ט אגעשטאלט און ג־ט אהושט. געבו־גן א־ן אםעלץ םא—־״ט, אה־־ט םון שול דער שמ־ט גי־ט. ער ג־־ט און זעט םון וױ־ט ז־ץ ש־על- טראנט אן אשל־מן ײך אױף שנע־1. און אין געזאנג, א־ן ודלדן ם־*א=, קנאלט״אויף אבייטש א־ן וױיסן יט. װעזולוב זא:ט: - נעט, ג־ב א־טלעם! ד שייע ליגט שו־ן עװ־־טן קעם. קאװארנע שסי־סט: - ע־, םע־רלעך, ברענט; ר׳ שײע ליגט שו־ן עװ־שן הענט. ער ליגט אין שליטן קאם אדאם, דער שליטן, װיא: גאלאפ, גאלאםז עס פולװערט העכעד ז־ך דער שניי, םארה־לכט דעט ײדנס וױי״געשד־־. אהו־ס םון םא," ארויס *־ן שטאט, - אוי, גאט:; עס דדײט דער װעג זיך װי אויף ט,תם, עט דדײען זיך די דולע קעם. װעזולוט, זאגט: - ער ליגט און נו־ומט, ליג, קעלבעלע, א־ן װער םארשטומם. און ם׳לאכט אלעם: - ניט םעלץ, נאה םוך: זאל אומקומען םאדשאלטן הרך! קאװארנע שילט: — אהונט א־ז - װ־אן: אקרײ טאן װעט אויך ניט קײן האן. און אלע דרײ אשטום, אװאדף, בײט צלט צוױשן שטאט און דארף. _ דער שליטן יאגט, עט ב־לן ה־נט, די נאכט איז װ״ס, די נאכט א־ז בל־נד. 5. םליטערלעך - שטערנדלעך וױגן ז־ך, םאל;, —ז ז? אױם אייף יי בערגלעך א־ן טאלן; לײכטן װי םאקלען די י־ימערשע שםיצן, םענסטעדלעך קלײנע באנלומם און באמאײ;. הינטער דעם אויװן די נאבע טוט ז־צי, זיצם זי אזוי וױ אמאל תרך די יארן, ז־צמ זי - אליכט־קעד שנײ-מענטש םאדםראד;, מודמלמ זי: - ב׳װעל א״ך אםעשה דערצ־־לן: ערגעץ-װאו, װײט, ליגן ם־נםטערע ה״לן, טיף א־ן דעו־ נאכט קומק ױזן״גע טטאלמן, קומען גזלניס דעס תיב צװ באהאלט;. דא אנער, ק־נדעד, האט קײן זאך געט־ר־אם;, שאט, מײנע םײגעלעך, צײמ שוין צו שלאפן. ב. י. ביאלאםטאצקי ׳ נױ׳יירק א מעשהי וואס האט 1. אן עלמערע םדוי אין קלײן-שטעטלשן הויז: - צי א־ז אזוי שפעט נאך דער טאטע א־ן קלויז? ת םאכטער: - וױ ם׳םטריםעט אויף דרױסן דער שנײ, צ״ האנ א־ך אקארשש נ־ט געהעו־ט אגעשרײ? ױ מאמע: - נעם, מו אן תץ שאל, לאםיד גײן, א, םאלע-װאס תכט דך םון זיצן אלײן. לאממערנע געצונדן, דאם מירל סארמאכט, צװײ שאטנס אױבערן שנײ אין דעד גאכט. 2. אנגעםושגעט, םראםט װעדם שטאדר״ הײזלעך אםגערוקט םון םארק. שפליםער-שנײ שנײדמ אין געז־כט, אין לאמטערנע צאנקט דאס ליכם. שטומע םענסטער, װינטער-שלאף, שפױימ ױך אי־נזאמק״ט אן םוף. ליגמ םארשאטן אין דעס טאל, ליגט מיין שטעטל װי אמאל. 3. א־ן שטעטלשן שענק, צװישן תיכיקע װענט, אוי, האט הײנט געטוטלט, אוי, האט הײנט גענרענט: געגאםן, געםלאסן, אםלאש נאך אםלאש, - אהער נאך אגלעזל: - אן עםן ױ טאש:- דױ־ גױלם - צעםאטלט, צעהוליעטע קעם, דױי גוילם - װעזולוס, קאװארנע - אלעם. געק־מען אשליטן מימ בײטשן, מיט װײץ, - ס׳איז קאלט נײ ױר, זשידקו, דעס אױװן םארהײץ. פאדקו־םט שוין די תבואד״ נו, ה״דא, אין שענק: - עי, מאשקע, אהע,־צו, םיט נראנםן פא־שװענק; געטרונקק, געשװאק בײם הײליקן קינד, געשױען, םארשױען דעם װאיען םון װינט. נאר װינטער - או-הו ז - ס׳װערמ םארטדאגן ױ ערד, געװא• און געװ״ און אהיחשען םון םערה. - אהײס! - טטע נאכט; - גוטע נאכט: - גוםע נאכט׳. דער שענקער: ם׳האט נאט הײנט ױ גוילם געבו־אכט: 4. ױ שינעס שארף, ױ סליאק לאנג, עם גארגלט םויערשער געזאנג. דער שנײ םליט-אויף װי װײסע מעל, און שטיקט דעם אטעס, שטיקט אין קעל. א נ״טשן-קנאל, אהײסע תט, עס ברענט דער שנײ, עס םלאמט דאם נלוט.