Literarishe bleter · 1931-05-01 · 18 (1.5.1931) · p. Seite 337

זײם 337 ליטערארישע בלעפזער נום. 18 (365) ד ע ד ל װארשע יםוף קירמאן / אברהם רייזען ד׳עכםטע הויז דאם מיד זאםלען םיאיז ה״נמ מ״ן םענםטער - דאם העכםטע :דױז £•; •טטאט, װאו קלױםמער-שםיצן םון דעד ווייש שט־יען אױעעדוקגן און קיי•;, און פײגלי םון דער ה״ך םד׳יען נידעריק אדאם צום קלענםטן דאך, און אייעד מ־ר וױקל׳ק זיך די װאלקן םאדן ״.ד•; פון נל1••;. דער שטורעש װעט םאדנ״ און איך, מיין קאם װעט ל״נשיק ז״ן, און םיװעלן מ״נע הענט לויטעדע םון װ״םן ש״ן װיקלען ױך אץ ל־כט. דאם גאד־ װאם האט א״נטאד :אד אנלענד נעשאן אין ד• װינקדען ס־ן ר״ן הױו, ^****^ ♦*ן•** ***** ***ך \' *—**—* ♦•ן****• ***• דונערן און נליצן װעין ג״;. נ־עכן ױך אױף ינום־ען םונם דאך, און פאלן, םאלן והןלן טדאםנם אויף מיין קאם םון ױטן װ״;, דם םאד־נ״כודט םונס ליכט, װעל א־ך זינגען צו דעד ם־נםטעד םין דעד נאכט. מ־־ן העמד א״ף װ״םע װינטן װעט ױך כ״אזן, װ• די יעגלק םון א?ױף, און איך אױף װאפערן, אויף יפ געם־דט, װעל ג־״כן צו די הימלען א־נעד טרעפ. װינטן װעלן פידן א געזאגג ניז דודכג״ן װעט א ־עלק״ט דורך מ״ן ד״כ, און רוםז װעלן רוםן מ״נע הענט צ־ א־1;־, װאכ נאנעמען נ״טט דאכ ***** צו אלע, װאט נאנעמען נ־שט ד• םד״־, װאכ דינט א־ן מ״נע גלידעד וױ דאם גליר, װעל א־ך נידעדן און צ־ריקג״ן םון דער ה״ך, צו ,־װםן און םאדדוםן מיט דך טיט, װ״ל יארן האנ איך דורכגעלענט מיט ױך, אין קעלעק םון נידער ױך גענערט, און ק״נמאל צו די ה״כן ני״פט ארױף צו אטעמק מיט װינטן אין ד• הא־ צו םילן אויםן םנים, װ• עם ג״ען יל־ק א־כע־ װאלקן, א־נעד :אכט און װאשן זיך ד• אויכן מ־טן י1,כט א־ן װ״נק מיט דער לױטערק״ט אין קול. װ• שטראמק, װאם לויםן דורך דער ערד, גיםן ז־ך און גיםן ז־ך צונױף, לויםן א־צט א־ן אטעם פון מ״ז קויל װאםעדן אין דלנערנעם געדױש. כוטורעם א־נער װאלקן. א־נעד װינט — א־ך אל״ן מיט נל־צן א־ן ד• הענט י?וט״נער א־נער שט״נע־ א־נער נעדו., נרעכן דך - דונע־ דורך כד״ן 2ל,יט! ינוט״גן וױל א־ך, שט״גן װי דאם ל־כט און י״םן די ם־נםטעד איבעד ז־ך, גיםן, זאל נאך גיםן, זאל נאך םאלן דאם גאלד פון ד־ היםלק אױף מ״ן קאם. זאל מײן קאפ שדץ נישם זײן מ״ן םנים וױל מער ש־־ן נ־ט װערן געזעז םון די םר״נד. אין אטונקעלעד ימטונ אױף אהאק װעד א־ך נל״נן, ד• אויגן םאדמאכמ. (געװױמעס ועם ײדישן װ־סנש*םסלזכן *•נםסיםים אין װילנע) מיר זאמלען אלץ, װאם אונז איז ט״עד א־ן אונזער לאנגן װעג ניז איצט: א נלאט םון דאן, א נוך פ־ן ה״עד •־ זאל אל׳ן מיט לינע זק געכדצט. איעדנס מיען דך און ם־״םן א־ן צ״טן א־ן א־ן לענדעד ם־ל: א בוך םון פױלן צ״ םון ד״ם;, א ליד פון קונע צי ניאױל... ד• עו״טטע יטט־לע װעדק אױף ״ד״ט, װען סיהאט גזרטױבן נאך: ״עם װאד״... דאס ״מעשה-נוך״, צוס גרויסן חידױט, פון ערטטן דרוק אן עקזעמםלאר: פון צ״מן םינפטעדע און װ״טע א װארט, װאס קומט םון טיםסטן נרונד: א ליד םון קעמםער און נאםדייטע, א תף - א נלעטעלע םון ״נונדי. א ליד, װק סיהאט געהעד־טט דער אכזר אין צ״ט פ־ן ט־םן װ״ און קלעם; א ליד אויף װ״ן פון װעלװל זבארדטעד - דעס ערשטן ״ױשן נאהעם. און פון אין װעלמ צעשפ־״טע כרירער - די עלפסמע און די נ״סטע װעדק, ד אלע מעשהלעך און לידער, םון עטינגעד ניז םיניננערג. םון ר״נסטעד לינע ױ געשיכטן, װאס ליגן װאו םאתעסן שמיל, און ״חכמת שלמה״ אםצוױכטן און לוסטיק״ט םון םוױס-שםיל... און אלע ר״כע אוצדות זוכן, ױ אוצרות, װאס דאס םאלק נאשאפט: די אלע װערטערלעך און שםרונן, װאם ניט צו לענן אונז א קדאםט... און אלע טרוימעד״ען, שםאםן. און אלע לידער פין לאננ־אז. די זאלן קלינגען אין ױ סאסן מיט א נאנ״טן ױנגן טאן. אין יעדנם װארט םון שטילן שאםן אין װ״טסםן לאנד, אין װ״טםטן תר זאל שװ״גן שמיל שוין מער ניט דארםן - זאל קלינגק אין דעפ םעלקער׳כאר...