Literarishe bleter · 1931-04-24 · 17 (24.4.1931) · p. Seite 318

ײםדראײשע בלעצער נום. 17 (364) זײט 318 .לאי׳ט איך אםנעגענן זײ מײז נאנצע װעל׳ט, װאי׳ס איך זײ געשענימ אלײן דאש זיננען. יעטן אבער ק־נדערלעך אױף גרויט, לאם-זשע קק אדיכסער קינדער נעבן, בלײבט נאר אײנם... צוזאמען מש דער נוימ ביז לעצטן טראםן בו׳וט םאר נײעם לעבן... םיהאמ זיך מיר דאם לעבן ה״נט נעעקט, - עך, צד אלדע תחות אזא לעבןז םיהאבן בליויע קינדער אדיםנעששרעקט הענטעלעך, איך זאר זײ עםעס נעבן... 1931 ירהטיאל שטײגמאן / לאטדבע אויפן גלאנץ פון שפיגל אויף דעם גלאטן גל׳אנץ פון שםיגל איז מיין יליק געםאלן, און פארבליבן אויף דער גלאז-פלאך הענגען שטעייק הארט. זד פא־• זיך אלײן דערשדאלןן-שטארק י־פאדפדעס די אדיין, מיט א בלינדן פחד האב איך עפעם אפגעװאחמ. פלעקן שארן זיך תרך חושך. מאלן מיר אוים בילדער. פא־בן תנגען װי שיבותם, םון מײן בענקשאפמם-יר־ץ. פון מיץ אײגן לאגד גריםן, װאו כיבין נאך נישט געװעזן, פין מ״ן לאנד, װאו איך װעל דאך קײנטאל מעד נישט זײן... װי אין חדשך ױאלטן פלוצלוגג תנגק זיך צעשדיכן, מ״נע אויגן אדיפגעתסן האבן פרעמדע הענט. שיהאט דאכ ליכט אשלאג געגענן, מיך עו אייערשרעקן. נישט קײן פרעמדע - כיהאב ת פיגיער מ״נע נישט רערקענט. מיט אזיכער קול דער זײגער האט זיך הויך צעשלאגן; גלײך דע־שאנט מיר, אז עס איז שדין א־צט אשטיק אין נאכט. און מײן בליק איז םדן דעם שפינל צדתק אױף מיר געםאלז, צי פון שמהד״ צ״ םון פחד, כ־האב זיך ױילד צעלאכט. דער טונגוםקע באלל,עס ליגט מק הײאד אין געבתענטע לײדן און םען פלאצט פאר הארצװײטןג. א קלײניקײט? ת קאאפעראציע האט פארקאנ- טראקטירט אלע פישער און צוגעזאנט - וױ יעדעם יא־ - צד- שטיעלן צו דער צײט סעסעד און, אין אלגעמ״ן, ת נײט־קע טארע פא־ ת פיש. האט מען אנגעכאפט פיש, אז װער כאטש תתזאתן, און רךן פעםע־ האט מק נאך ביז הײנטיקן טאנ אין ת אױגן ניט געזען. דאם איז ער, ניכיטע, געפארן זען, וױ םוען ת קא- מענקער פישער און ת איבעתקע ארוס. איז דא ליגן זײ או־ך טיף א־ן דער ערד. אן א געלעכטערז מע זאלצט ת פיש א־ן דער ערד, אין ג־יבער, אץ זאםד אויפן ברעג. װאס זאל מען אנ- רע,־ש טאן? קײן פעסער ניטא. - װרעדיטעליעס• - פארטײטשט דער םאשינ־סט, שו־ן גע- לי־ענט אין ת לעצטע צײטועען, קאנאל־עס?... * מעדיקעױ. אבראזג םון אנגעפולטע נלעזער װײן, װאפ ל^שן זיך תן-פיסקלתק סיט שאדפן ראנד... װי ת צוגן א־ן רער נאכם םון שטאט צו שטאט, םון לאנד צו לאנד מ־מ אדיגן — נאכט-לאמטעתס װילד צעברענט פארל־רן קעלנער הענט פון א־בערפולטע טעץ, פון שװע־ער לאסט - און אויף דעפ ראג פון זעלבער גאס פויזען נאבט-שאטנס ארום. וױ גת*ע קעץ: אן אינװאליד, װאס ־וקט זיך אויף דעם טראטואר או־ף אלע פ־ר, א גאםנפת־ ת ליםן אױסגעזאפט תק ת־ט־עך אנגעשמ־רט, אדאכלאזער, װאם דדעמלט א־ן אסלופ ז־ך אנגעשפארט. אן או־סגעהאנדלט ם־חרל, װאס בעט אוי שעםטשעמ שטיל; אפאפב־אם, אצענדליקל, װער װיל? און אין אטומבע אנגעלענש ז־ך דארמ פאדגתיט אן ארבעטסלאזער שװ״גט... און װאדט און חלומט שװער אױם אין דערװארשענ־ש זײן אײנציקע טתיסט דעדװ־יל - אטאדגגד־קן תיט... הענטעלעל םיהאט זיך מירי דאם לעבן הײנש געעקכ, - עך, צו אלדע רוחװז אזא לעבן: סיהאבן בלויע קינדער אױםנעשטרעקט הענמעלעך, איך זאל די עפעס געבן... העגטעלעך געשװאלענע םו?_ קעלש םים םיניאקעס אויף יעדן אײנעם פינגער, חיים לעווין / בירא־בידזשאן א נאכט אויף ןס ו ף) א״נע־ פון ת קאוײער האט געפ־וװט מ־טן אנדערן פאר־ פלעכטן א שר־־עש גאר דער אנדע־ער האט אים פ־יל און אומצו- םדידן עפעס אפגעעגטפעדט. ־ײנעי זײ װ־דער אנששװיגן געװאדן. ד.אט עפעס אגגעהױבן אונטערברדמען דעד פרע,־: - - אז װער האט ז־ך עס געקעגט תכטן אייף אזא שליםמזל. ױק ע־ ױא־ט תסן, װאלט ער טאקע געװארט אויפן דאמפעד ״א־אן״ - מק האט געזאגש יאקאבי, אז דער ״איאן״ האט הײנט באדארפט אנק־מק פ־ן כאבאראװסק אין קאמענקע, און גײן װייטעד. א בברא - א־ן דער מ.אמק אר־ין - אז ער װעט הײנט ב־גאכט אדורכג״ן דא ©ארבײ. ארן ער, ניקיטע, װעט ז־ך אפ־לו גיט קעגען אױפזעצן, אט א צ־ד״ אז עס גײט ניט - איז קײנע גליקן, און גלאט ת פאראנדקעס הײנטיקע. אימעטום דצן פאםקודנע פױלא־עס װאם ט.־ק נאר שאדן און גאד. און ע־ דערצײלט פלוצלוגג א געש־בטע, אז אױף ת ת-