Literarishe bleter · 1931-04-24 · 17 (24.4.1931) · p. Seite 317

זײט 317 ליםערארישע בלעטער נום• 17 (364) ד ■ ד ע ד טיב־ענען פײערן נאך צוקאםנט דעט ״אומנאקאנטן זעדנער/ און טידא־ט נאך עיגע־ן׳ראו אמאמע נאך א־ר זון און אויםמנ־ שוין הענימ אויף עמעצן םון אונז דער ״א־עאל״ םון טױט און ״העלדן-רוש״... אויף טעלענראםןיםטתנעט שםלט דער װינט, מ־טראליעזן םויקן ה־נטער יטטאט אױף פעלדער, טיקאטשען שװער זיך ־נז־אננע־דיקע טאנקעם, - טיװערט גענוירן נ־־עד, ״אומבאקאנטער זעלנערי... ז א ג ל ע מ ב י ע טיאיז שװער דא ת לופט א־ן די שטעט םון זאנלעמביע און םול מיט צעד־ימםטן, מונקעלן בל־ וױנטן צעשטו־בן דא פײבטלעבן קױל און פיט־אגט זיך מעטאל םון םירענע־נעם״ף. נישטא דא קק ת אץ די שטובן, הארטער געקלימפער דױנגט תרך ד• ציגלענע װענט, טיאיז אלין אזוי ראציק און תי דא, װי תיע, מאזאליקע א־בעטער-הענט. ני־טטא רא ק״ן יױנט און ק־ן בלױק״ט, םון תיך און םון נעםלען םארםאדטעט איז זון, ראביטײט׳צעקױמט ז״נען די ב״מער אין םארקן און זעלטן זװ ט.־עפן דא עתעץ אבלום. ױ נעכט דא נאר ז״נען צעבלענדטע םון םלאמען, װאס ׳טלאגן םון הוח־טענדע הוטעם צעקנוילט, ג״ט מען אויף נאכטי־טן יט־בט אין ױ גתבנם, איז חשבות צעלעכערט םון בליציקן רויט. און םיאיז אן א״ביק געלױף דא םון צוגן, םולע באלאדן מ־ט קױליקן םעלז - סיאיז װילד דאס געראל פון ױ רעדער אויף;לאנציק׳צ־ײטא־סטז עמאלעדנעם םעלז. םיהענגט טונקעלע װיסטק״ט אויף די קױליקע פעלדער, װאם ציען זיך צװי־טן ױ יטטעט אין זאגלעמביע - ױ מענט׳טן, װאם מטרעםט דארטן אן אויװ ױ װעי־ן, האבן םנימער הא־טע - װי פויסטן םאדקלעממע. 1931 קלמן לים / װאר־שע ה א ל ב ע באכ ס*** האלבע נאכט... לאנוטערן - װאקיענױקע זעלנער אויף דער װאך, אםםאלט - אשװארצער תהום, אנלאנצנױקער ־טם־גלט אם ד־ האלבע נאבט, ,װאם שפאנש ארום - איט־כוד אן אקאם... א גאם - דורך העל׳צעש״נטע לוםטרע-שויבן ױיסט זיך ח־טינדז־טענד־ק א חשאז... אן אםהילך םון א שארװענױקן םאקםטדאט אייף א םאל... אין בלויער קטורתדיקער לוםט א־ז לעבעױק, איז ראש: ש. ל. דנײרערמאן / ווארדע םון בוך ״סײמדן אין שטאט״ א ליד וועגן זיך װי קק מען דאס װאיט דען פא־ב״טן אויף לידער װעגן לליטעױער שישילקײט אוז הארבסטיקן בלעטער׳געםאל, אז םיםאלן מענטשן אין ששאט רא אין זונ־קע טעג, און םיװערט ױ שטילק״מ צעדיסן פון ביקםן׳געקנאל. מיין װארט איז באדערט מיט שטאלערנעם שטויב, װאס םאלמ םון שטאטיש מעטאלן געבראזג. יעדעד זילב איז אקלונג, אהילך יעדעם װארט, דעד געדאנל איז געשארםט ביז ליבטיקן בליאםק. םיקען ינװין מיין שםראך נישט באזינגען ק״ן דארף. באטש םיבענקש זיך נישט א״נמא־1 נאך ױח םון גראז, םיהאט ששאטישער טומל צעכװאליקט מ״ן בלוט, און סיאױ םיר שװער שוין פארםראגן דארםישע ת. םיג״ט זון איבער שטאט - אקױיז׳זעי געשארםט און צעשנ״דט אױף יעמאםשענע שטיקער ױ צייט, אזוי איז נעמאםטן דאם װארט אין דער שטאט, - םיאיז אויף שסיקער צעשניטן אויך צאק און פר־־ד. ברעכט איין סון מיץ ליד זיך,דער ױטם או־ף ברוכשטיק םון שװעדן, מעשאלענעם קלאנג, םיברעכן א״ן זיך ױ ליכטיקע טעג אין דער שטאט, מוז אויך ז״ן אזױ אונזעד געזאנג. װי קען מען דאם װארט דען םארװענק אױף לידער װעגן לויטערער שטילק״ט און הארבסטיקן בלעטער־געסאל, אז סיפאלן מענטשן אץ ששאט דא אין זוניקע טענ און םיװערט ױ שטילקײט צזס־יםן םון ביקםן־געקנאל. מ א נ ע ו ו ר ע ם אויף טעלעגראפן־םטרונעם שםילט דער װינט. מימראליעזן םויקן ה־נשעד שטאט - אויף סעלדער, סיקאטשען שװער דך שװאנגערדיקע טאנקעס - םיװערט געבויק נ״ער ״אוטבאקאנשער זעלנער״. דעד אומבאקאנטער העלד פין נ״ער קתג, װאם קומט אן אין רויש םון אעראםלאנען, דער ק־יג םון שט־לן מאםן־טויט, צעקנױלט אין גאזיק טונקלע םלאמען. םװאלגערן זיך אויף גאסן נאך בעטלעד׳אינװאל־דן מיט הענט און פים םא־בונדענע - אפגעהאקטע צװ״גן, ז״ זיצן שטום - שװייגנױקע םיעניס םתננע, און םיאיז מוראדיק םיגעשדיי פון ױעד טוישלעך שװ״נן. אויף ױערע ברוםשן הענגען קוםערנע מעדאלן פאר שטיקער לייב געה״ליקשע דעם םאםערלאנר, תפן ױ םעדאלן צו א״ליהע םארב״ג״ער, וױ אויםנעשטרעקשע, בעטלעדישע האנט.