Literarishe bleter · 1931-04-17 · 16 (17.4.1931) · p. Seite 299

לישערארישע בלעםער נומ. 16 (363) 299 ער יי׳אנ־זשעט אום און םלמלונג בלײנצ ער די רניצין ד• דנ־ע א־ז סאררײה, םימ לי־נ׳און-זעל פארל־בפ אין א־ר נא־טערפ;. םאד אײםעדזוכט םאריײשט זי אפצ אריי}, קויש ,־ערט ער צו רער שריגעד א םאד ־יעדטער. זי פאדע,־ט דדך-ארץ סא־ איר שטאנד: די רכיצין איז זי און נישט די מאדע. און סיפעלט אי־-נדוך-ד.?מ-נישט ק-ן שא־- שטאנד: אין חבידו־ קלאד - ר• קיא־ א־ן אני-דאכײ;. שט״ן. -װאס זוכסטו, חוש?-עד זוכט אשטײן אשארטן, -צו װאס נאדארםסטו, חוש, אשארסן יטט־־ן -ער מוז נאך הײנם אשטײן דעס רנין װא־םן איצט ראכט ד־ גאם: אכרהמעלע איז נ-ז - דער דתן-מארצ־ײט װעדט געםראװעמ אן איס. אין גאס װעדט ענג און טומל־יק און דײס: דאס קומען אן די *וסטע מחותניס - א־ד - שאר ־ים ב־קן דך א־טע חסיז און ,ורה. ־נרי״ה םול מיט : ,־ביצ־ן איז ױ בא־ידט, האט שבינה א־דע '1עפצץ ת ״עיז• *ע געעםנט א־ חבמה דאט ־* בא־- אין ױער ,ג,,., יע-ו ׳*-׳ -•-־ ע־-זאל און ־עסען: *ר זיינע ־■; במודנע שםיצט ז שט־ענג או א־ן יאדט. דן א־ א־שה - זאל ד א־־סר־ ן'־ו :עמען. עד נ־שט װיעט שט. קײן גט אומגליק :י ־ח םיל עתעד, װאס די ר־יצין איז שװאך. קײן ט־אםן נ־יוט, און ־טנזא־ק א־אם םזן םניס. י דע־ שוױגער דאט ע־ אײםדע־קזאס געמאבט: -ד־ רב־צין זא־ טדנקען די־ל־ דיט דאניקז דעם חתנס צ־ד-םון גא־ דעס הויכן גראד, אין ברײטע דעײיעט װ־יסע שיך און זאק;. און יעדן אײנעם םירט מען מיט םאראד, וױ־־ל1 *עדער גאסמ איז שוין א־*־ן אזקן. און- טראם-טאס-טאס: אהא טאקע גענראכט גענראבט אד,ע־ בע־דיטשעװעד קלעזדאדיס: עס װיינט אםידל. הערט נאר סיא־ אםראכט זינגט אויס םון זץ אלײן א ב־אט גמראי אזוי פױ׳יגעסט: אן אנגע־׳אף אין שסאס־: מען םי,־׳ט אבשר-קינײ צװ דעד עק־דד,... שא: העױט נאר, הערט: די ב־״י־ה איז נ־שטא ז־ װיל נישט גײן: םארש־׳אפן זיך אץ חדדז צעשדײכלט ז־ך איד הא־־ן או־ף זײנע דײ־, ' ־י װע־טעד יײנע שדעסן אי־ װ• ישדיס. װ־ זאו.ט מען א־ס דאסי באסטן איז זי גר־ט נא־ שענקען זא־1 איס גאט א״־בת-יײ־ס ז םא־ דעס איז זי דאך שװאב־עד ר,ין א ם־־ג, םאר ־עס איז זי דאך אםגעצש־ט גע־אדן. װ״־1 די סבנה הענגט א־בע־ איר ג4ק — ־יעױ דורא־יסעד סנויל םון זײנע ־א־ן. א־ז שביעלע געזעסן אין געט־אבט - דיט ־1־ב-און-זעל באדאםמן אן דעס רבץ. און דא האט זי ױעדםילט, װי אץ אי־ טראבמ אמלאך װיעיט םץ שלאף ־אס נײע ־1עבן. חדשים זי־נען םרינקעד װי ת טעג און פלינקע־ םא־ חדש־ס זײנען יארן. איאר איז נאך ױער דיםה שוץ אװעק און שבע־ע געהא־*םן איז געװא־ן. אםד״־ת האבי זיך םאר איד נעמ־ט און אװסגעװישט די ט־עו־ן א־־־ע הײסע. אצונד ,װאס םעלמ איר נאך צ־ איר געדיט? ז־ װיי*: דאס קעד אברהמע־׳ע זאלי הײסן.- אט ג־אט אזױ, אםשוטע־ םאדלאנ״ או־ב נײן-אױ נײן. אן בוח־ת לײ.ט אן א־ש־,, אן ערשטלינג-ויך געדאטערט אזױ לאנג. דאם םנימל פארזונקק איז א־ן ק־שן - ״מי־ן קינד—דיץ ש־־ן ן ײאז אם םיט דײן קאםתז: אבת-־שראל נו־ט מען נישט חלילה. דיער חתן װארט דאך. װ-סט דאך װער ער איז: אונז האלט דאך אויף דעױ בוח ם־ן דײן תםילה: -נק, דאמע, ניץז איך ריר מיך נ־שט םון א־ט־ איך נעס אױף ױך זײ שאנד און די עבירד.: מ־ין חתן יא־.: איך וױל םון איס אװא־ט אז ביװעי, נישט בל־יבן װ־ אב־ש אן םירות. און-װ־ אזוי די שמאט האט זיך דערװאוםפ פון שב־עלעס םאחנװײםלטעױ מלחד־״ - אזוי האט יעדן אנגעשפארמ אין בתבט איאױטער קנױל םון זיםק און גקאמער. אץ װי אװי דאס או־סמעױלישע ,װארט האט אנגעשפאױט צום ,־ביגס הױכע טישן- אזוי האט עױ םארניסן דך די בארד, אבתם געטאן: אהעזה פון אאישד,! גקעםן י׳אנג םאױדעתט. און תרגאך - דעדנאך אן תגז או־סגעגל׳ײבט ױ ב־עמען. -נו, זאנט איר דאױט־אסוף: איך גיב איר נאך: ד האט מיץ װא־ט. אסוף זא־1 יעס שױן נעמען. צו. צי קאן מען אנדעדש א־יםלײזן דאס ליד, צי קאן דך אנױע,־ש א־יסלאזן ױ מעשה? אשטײלק װאסע־ שימלט. און עס בליט - עס בלים אויף דעם אל׳יל׳־ע אװ־־םע. און אױםנעצויגן-ראגע־, װי אן אי־. און - עםגט ד אויגן-זײנען בײױע, װי בלאסע בלויע י־יימ׳לעך אויםן שנ־ צעכ־אםן און םא־דע־יקמ םון חב־׳י־ריידד גײמ, אדרנה, םרוװט אץ תהום דעתײן ױ םודוח םון איױ אוטשי־רױקן בל׳־ען, דעם צױנעד םון איר אומבאםלעקטן חן, ױ גבורה םון איד שנײ-װײםעד עי׳־הז ב״־ן װאנק-זשע ױ אםצעװננ אויף א־ד? ױ בתול׳ה איז שוין װױבזיכטיק םאר נלאסק״ס. באדאדף מען מאקע החמים אן אשיעו,־, און בײשמק זאל דעם רבינם זשת און לאםקע. אז םענטשן - זײ םאהנ־נק נישט דאם גליק, אקלײניקײמ - די בײזװיל־קע ציננעדו מיט נישט-םאחנינעד מאשטשעמ מען די בר־ק, און גוטע םרײנד - די צײלט מען אויף ױ םינגע.־. דער אמת איז: ױ בלד■ איז געזונט. נישט מער: אניסל גאװהדיק-םארשלאסן. און אלע מאג, ,יױ ם־שײגט נאר אויף די זון, זי םרענט זיך נאך: װאם מאכט עםעם דע־ חתן? הדםהס קינד-אםרומע שטילע טו־ג און ג־ט א־נגאנצן א־ן דעױ מאסעם דרכים. צ־ םאלשן מיטלײד איז א־יר אויעד טויב, םאר לי־טן איז זי שטאלץ און נ־שט געב־אכ;. ױ בתולה װײנט: אזױ איז עם באשעדט, דען קאן עס נישט םארמײדן ט־ט א־יק. זי טראכט בײ ז־ך: מסתפ א־ז ד ראך װערט, אז אויבן זאל געתתםעט דץ דער דװג. נישט מער... נישט מעד... אביםעלע צו ־וננ, און ער... און ער... שק צוםול אין די יארן. םון םוםק און ביז ש־שים איז אשםרוננ... טא םאך ױך הארץ, מײן ק־נד, און ז״ געװאדנט: טא ״אך ױך האױן... אז *ערער איר געדאנק איז שוין אן אים-נעזוגמ זאל דץ-געשלאם;. ױ נאכט איז דורך-צו גאט אלוינ און דאנקן א־ד קלאםט דאם הא־ץ: ,װאם מאבט עפעם דער חתן? ווו/י. און אט קומט אן ױ טזלױקע שעה - מען םודט שוין באלד דעם רנין צו דער חוםד״ ױ גאם איז םול מיט קינדער, װי מיט שאן/ ראם נרױע אלטװארג קױסט םון ױ כאלוםעם. חיחשים גאדז דער צדיק איז שױן אלט- און נעמם אקינד, װאם דארף נאך שפילן צײכן ז ד מדאנט דאך קױם ױ ש־כעלעך נעשנאלט, כאטש אלטע לײט באװאונדעדן איר שכל. םיאיז אטת אלץ: אםיקחת, אבר-ױעת, און גוט און םרום-נישטא צו איר אצוױימע. און דאך... און פארט.. ם׳איז אומדױק אין גאס אין יעדנם הארצן ברוסט א שטילעד ,לײטאנ. אט בלאנקעט אום אשטן םון אמעגטש - אהאלבער ודש, אברהמל מאיר-דוז־ם. נעװק אמתמיד-אלע זיך געבענטשט - און איצט-אתם, דעס טײװל אדף קאמאװעס. אנטלױםמ םון שט־נ, באדאלט ויך אץ דער מיד און װײנם אץ שױיט: סיאיז נ־מאם אים דאס לענן• ־י סאםע קלאגט: װאפ װילםטו, קינד?-איך ,־דל- איך וױל פון שטאט אתיםטױיבן דעם װבין.