Literarishe bleter · 1931-04-17 · 16 (17.4.1931) · p. Seite 299

זײט 299 ליםערארישע בלעםער נומ• 16 (363) די רניצ־ן ז־י ־.־נגע א־ז םא־ײ־־ט, מ־מ :1ײנ׳אזן-זעל פארל־נט א־ן א־ר :א־זרע־פ;. פאר אייפעדזובט סאדנייסמ ז־ אפנ אל־פ, קױם רע־ט ער צו רע־ ש״־יבע־ א פאד ״ערטער. זי םאדע,־צ דרך־אר־ן פא־ א־ר ־זונאנד: רי רניצ־ן א־ז זי און נ־עזט רי מאד.ע. און סיפעלט אי־-נרוך-דשם-נ־עמ ק־ין פא־- ־טטאנד: א־ן דמ־־ות ק־׳אר - ,ל־ ק־א־ א־ן אנ־ דאד־;. און א־דע דדיד־ש ב־קן ז־ך פאר א־ד - די דנ־צ־ן א־ז פ־ר כײט רברי־תורד,. ־־ שבינה א־רע ײעפזק דאט נא־־רד, ר־ חנמד דאט רעעפנט א־־ע טו־ערן. און ע־-זאי ל־ענן-שד־ניט א־ן רער נא־־ און ־עט־עננ און נסורנע ־טפיצט ער ז־נע נרעדע;: אן א־־טד, - ־א־ ז־ א־־נר־־־ן א רארט, דךן אומכליק נ־־טט. קײן כט לעט ־עד;־שט :עסע]. פ־ל עהער, .לאפ די רניצ־ן איז ־טלאך. ק־ן ט־אפן נ־וט, און ־טטא־ק א־אפ פון פנים. דער שװיכער ־אט ־ער א־־פסערקואט כ־עמאכט: -די ,־ניצין זאל טהנקען סי־1;־ ס־ט דאניק! צע־טיד־־נלט זיך אי־ דא־־ן או־ף ״ע־ע ־•- רי לע־טער ־־:ע שד־ע־ן א־ד ל־ ־יטסיפ. וד זא־.ט מען א־ט ־אסי ־אטטן איז זי כ.־־ט -;אר ־טענקען זא־1 א־ם ־.אט א־־נ־,'יס־ט! פא־ דעם א־ז זי דאך ־טלאנער רון א פ־יכ, פאר ־עם א־ז זי ראך אפנעצע־ט כע־אדן, ל״־1 ־־ םננד דעננט א־נע־ א־ר :ל־ק - ריעד סו־א־־כע־ לןנו־־1 פון ז־־נע ־א־ן. א־ז שניעלע נעועםן א־ן;־עטראנט - סיט ־1•־ב־-און־זעל נאד,אסטן אן רעם ,־נץ. און דא דאט ז• דערפילט, לי א־ן א־־ טראנט אסי׳אך לעיט פ־ן ־טי׳א־ז ראם נ־־ע ־1־עבן. חדש־ם וײנען פרינקער ,לי ד• ט־ענ און פלינקע־ פא־ חריטים ז״נען יארן. א־אר אױ נאך דער חופה ־טו־ן אלעק און יטנעלע געדאלםן איז נעלאוץ. אמה־ת דאני זיך פאר איר;עס־ט און או־פנעוױיטט די טרערן א־־ע הײםע. אצ־נד דאם פעלמ א־ר נאך צ־ איר געמיט? ז־ װיל1: דאם קינד אברדמעלע זאלי הײםן אט גײאט אזױ, אפ־טוטעי פאדראנ״ או־נ נ״ן-אױ נײן. אן נוח־ת ל־כט אן א־־טד,, אן ערשטל־נכ-זיך;עסאטערט אזױ לאננ. דאס פנימל פארװנקען אױ א־ן ק־שן - און או־נצעצד־כן-סאגע־, לי?ק א־־. און - עםנמ זי אויכן-זײנען נײז־ע, ל־ בלאםע בלויע ניייסלעך או־פן שנ־ צעט־אטן און פידלע־־קמ פון חנל־-לידד״ ער נלאנרזשעט אום און פלוצלונג נלײנט ער שט־־ן. -װאס זוכםטו, חוש?-עד זונט אשט״ן אשארפן. -צו לאפ נאדארםסטו, ת־ש, אשארפן יטט״ן? -ער מוז נאך הײנם אשטיץ דעם רבין לא־פ;. א־צט לאכט ד־;אס: אנרהמעיע א־ז נײז - דער חתן׳מאלצײט לעדט :עפראלעט אן א־פ. אין גאס װערט ענג אץ טומלריק און דײם: דאס קומען אן די ױסטע סחותנים - דעם חתנס צד-פון גא־ דעש דױכן גראד, אין נרײטע דעליעס לײסע שיך אץ זאק;. און יעדן אײנעס םירט טען סיט םאראד, ל־־ל1 יעדער :אםט איז ש־ין אל4־; אזקן. און- טראם-טאם-טאם: אדא טאקע גענ־אנט :ענראנט אד,ע־ יערדיטשעלעד קל׳עזסאד־נ י עם ל־ינט אםידר. העו־ט נאר סיאר אםראנט: ז־נכט אוים םון זיך א־ייין א נײאט גמרא׳ אזוי פליגעסט; אן אנכעז׳אף אין שםאט: מען פיחט אישר-קינײ זױ דער עק־דה... שא: דערט נאד, הערט! די בתויה איז נ־שטאז זי ליל1 נישט גײןז םארש־׳אסן ז־ך אץ חרו־! -מ־ין קינד—סיץ ש״ן! ל*או אפ ם־ט רײן קאפריל ז אנח-־שראי1 נױט מען נישט ח־׳־ליה. דער חתן װארט דאך. וױ־םט דאך לעל על איז: אונז האלט דאך אויף רער יוח פון ױץ תם־ל1!־.: -ניץ, מאסע, ניץז א־ך ריר ס־ך נ־שט םון א־ט• איך נעם אױף זיך ר־ שאנר און די עבירו־.! מײן חתן זא־.: איך ל־ל, פון אים אלארט. אז נ־לעי1 נישם יל־נן ל־ א נ־ים אן פ־ולת. א־ן-ל־ אזױ די שטאט האט זיך דערװאוםט פ־ן שנעלעס םאדדװײפלמער םלחמד, - אזוי האט יערן אנגעשפארט אין בהנמ אדארמער קנול םון זיסצן און גדאמעײ. אץ ל־ אזו־ דאס או־סטעוליתדע לאדם דאט אנגעשפארט צום ,״נינם הױכע ט־שן- אזוי האט עד־ םארנ־סן ייך די נארו־, אברום געםאן: אהעזה פון אאישד,! געזעםן ל׳אננ םארמותט. און רערנאך - דערנאך אן תגז ־אױםגעכ־׳ײנט ד בײעמען. -נו, זזןנט איר דארט:אסוף! איך גינ איר נאךז ד האט מיץ לא־ט. אסוף זא־1 עס שוץ :עמען. \ו. צי קאן מען אנדערש א־יםלײזן דאם לי־, צי קאן זיך אנדערש א־יסליאזן די מעשה? אשמײלק לאסע־ שיכלט. און עם נל־ט - עס בלייס אדף דעס אל׳ליע אלײסע. גײט, אדדנד, םתװט אץ ,תהום דעהײן די םודזת םון איד אדמש׳־־׳ז-קן נל׳־ען, דעם צוינעד פון איד אומנאפל׳עקטן חן, די יבורה םון איר שנײ-לײםער על׳־הי פ־ן לאנען-זשע די אםצעװננ אויף איד? ד־ נתױ׳ה איז שוין דלדנז־כטיק םאר נל׳אסקײט. נאדארף מען טאקע י-חםים אן אשיעו,־, און נײשטיץ זא,ל דעם רנינס זכות אץ ל׳אםקע. אז פענפשן - זײ פארנ־נק נישט דאם גליק אקלײניקײפ - די יײזוױל־קע צינגעז־! םיפ נישט-םאחנ־נער םאשטשעמ מען ד נר־ק, און כ־טע פרינד - זײ צײלש מען אויף ד םינגער. רעד אמת איל: ד נל׳ה איז נעזונט.;־שט מעה אניסל גאװהױק-םארשלאסן. און אלי־ע מאג, װי סישײנט נאר אויף די זון, ז־ םרעגט זיך נאך: װאס מאכט עפעס דער חתן? דדסהס קינד-אםרומע שטילע טױב א־ן נײט א־נכאנצן אין דער מאסעם דרכ־ם. צו םאלתץ מיטלײד־ איז איר אויער טו־נ, פאר ל־יטן איז זי ששאלץ אץ נ־שט :ענראנ;. ד בתולה װײנט: אזו־ אױ עם נאשע־ט, סען קאן עס נישט פארסײדן ט־ט אניװן. זי טראכמ בײ ז־ך: מםתפ אױ זי דאך לערט, אז או־נן זאל געחתמעט זײן דער זיװג. נ־שט מעד... נישט םעו־... אביםעלע צו ־וננ, און ער... און עד... שק צזםול אין ד יארן. פון םוסצן און נױ ש־שים איז אשםרונג... טא מאך דך הארץ, מײן ק־נד, און זײ געװא־נט; טא ײאך דך האדן... אז *ערער איר :עדאנק איז שוין אן אים-ועזונט זאל דץ-:עשלאם;. ד נאנט איז דירך-צו נאט אלױנ אץ דאנקז איד קלאםט דאם האדן: ,לאם מאנט עפעם דע־ חתן? וו1׳ע. אזן אט קוסט אן ד סזלדקע שעה - מען פירט שוין נאלד דעם רנין צו דער ת־םד״ ד גאס אױ פול מיט קינדער, װי םיט שאן/ ־אס גרױע אלטװאה קױסט םון ד נאלוםעם. װחשים גאו־! דעד צדיק אױ שױן אלט- און נעמם א קינד, װאס דארף נאך שפילן צײבן! ד טראנט דאך קױם ד שיכעלעך נעשנאלט, נאטש אלטע ל־יט באװאונדערן איר שכל. סיאױ אמת אלץ: אםיקחת, אבר-דעת, און גוט און םרום-נישטא צו איר אצלײםע. און דאך... און פארט.. ס׳איז אומרוןק א־ן נאפ אין יעדנס הארצן נרוכט אשטילעד וױיטאג. אט נלאגקעט אום אשטן םון אמענמש - אד,אלבעד תוש. אנרהמל מאיר־דודס. געלק אמתמיד-אלע זיך געבענטשט - און אידט-אתם, דעם טײװל אױף קאמא־ו־עס. אנטלו־פט פון שטוב, נאהאלט ויך אץ דעו־ סיד און װײנט אץ שר׳יט: םיאיז ניטאם אים דאס לעגן• ־י םאסע קלאגמ: לאפ װילםטו, קינדי-איך ,יױל- איך װיל פון שטאט א־ױסטדײבן דעם ,־נץ.