Literarishe bleter · 1931-04-17 · 16 (17.4.1931) · p. Seite 291

זײט 291 'יטערארישע בלעמער נום. 16 (363) אין ד״סיםד. איז א־ם געװען גוט רױ די װעלט. ערכזטנש א־ז געוזען א :נ־ד צ.י דצן אין ד״סיסד. פא- אזא זאך *ױ םא:ן כוטד־יקן און גרנטעװען אנטקעגן דעם קייםער, ארן, צדייטנם, האט עד אין ר״םיםד. געשריבן א םך גראמען, א־יםנעל-גמ אין לידעד, אין אלע חבױפ, װאס זי־נען געזעםן סיט א־ש צ־זאמ־נ;, האנן ד־ לי- דער געװנגען און שםעטער ױי ארדמגעטראגן אויף דעד ם,־ײ, ,לאר םען האט די געזרנגען אייעד דער גאנצע־ ־משאט א־ן אסיר׳ו א־ן אנדערע שטעט. אין ד&־םה א־ז א־נזער בחרדל געזעםן םון ד־ ערב״םםחד־קע :רא־ טעם ביז די נאך־־מים־נרראימדיקע. אינגיכן אבע־ װאלט עד א צװי־ט מאל געדארסט געװען גײן אין תם־םה א־־ן, און דא האט דך ארנזער בח־ר, דעד גאנצער קנאקער, אחו־פגעזדײט ארן אנט־ לאםן. אנטלאםן סון דין שטאט א־ן םון זײן לאנ־ ארן א־ז בשלום אנגעק־מען קײן אמע־־ק־ע. דא. א־ן אמעריק־ע האט עד ז־ך אודעק׳ געזעצט בײ ברנקט אזא םאשין מ־ט צל״ סלעש־עד ארן ד־דעד אנ־ געדעיבן צ,י שטעסן קאמאשן. דאט דא םא־ו-נט געיט. אראםג־ע־ ב,־אבט אה־ער, ק״ן אמעד־קע, ז־ן טאטע־מאםע, חר״רנה־כעהאט, ג־ע־ בדאכט קינדעד א־יף ד־ער װעלט, ארן לען ע־ האט נאר ג־עהאט א ביםל םרײע ־צײט, האט עד געשד־ב; ג־אמע;, אריםגעל־גט אין לי- דער. ארן דאם בחרדל, מיט רױעמען דאם אד־ן ד,אט נע־טראםן, דאס נאלםעלאבעס. און ער ד,אט אזױ לאנג גענאלענאטעלעט, נ־ז אין יטטאט איז םון עתעץ װײט אנגעקימען א יונגעדמאן, או־ך א קא- מאשנשטעסער. די צװײ װנגעלײמ זײנען געװארן חכדם, האין שםא׳ ע־־רט אינאײנעפ א־ן אינא־נעם נעלײענט ניכלעך, און סון ױ ביב־ לעך ארן ױ שטועםן מיט דעם חכר האט ז־ך ארנוער בתידל דער־ לא־םט, אז ערגעץ אין די וױיטע שטעט מאכן נאלמעלאכעם סטאטש- קעפ, און אז מען װיל נישט קײן קײםער. דעם בחורל איז ־אם געסערן געװאר;, און א־ן א קור־ צײט אולפ האט ער צ־נױםגעקלינן אלע בא־׳םעלןתעם םון שטאט און האט מיט זײ געמאסט א שט־ײק ארן א־ז געלא־ז א גאנצער ם־דעו־. ער האט אג־עקנעװארסן זײן שטעםער־ ם־ט ױ מאשינעז, ארן א־ם האבן שדז ג־שט געארט ױ טדערן ס־ן טאטע-מאמע א־ן אר־ך נ־שט דיעדע םטראשרנקעם - עד א־ז געלארן א;אנצעד ג־אבער. א באלעבאם צר זײן איז ב־ געװען וײער א מיא־םע זאך. װײל עד האט שר־ן דעמאלט געװאוםט, אז אלע באלעבאט־ם לענן ס־ן פרעמדן שרױיט נקיצרר, דאם בת־,־ל האט אױפגעהעדט צר א־בעטן א־ן אננעהו־בן אדומלר־םן גאנצע טעג א־ן נעכט מ ט יועױט םײדלעך און םט־דענטן, םרן לעמען עד האט זיך אויך דעד- ר־אז־םט, אז זײנע גראמען, א״םגעלײגט א־ן ל־דע־, רוסט מען םאעז־ע, און אז ער א־ז אםאעט. אזר־ האט ער געק־אגן דעם צרנאמען פאעט א־ן א־נטער דעם נאמען ״פאעט י האט ער יםדר געמאכט שטױ־קו,;עברנמעװעט קעגן דעם קײםע־, ביז ער איר א,־ײגגעםאלן אין תפ־םה. מ א נ י ל י י 3 םרײםם געגאר&ע... גג־ײםט נעגא־טע, קום ניט לײגן אל׳ן װי םיאיז פאד םיר קלאר, ארן דערסאר װעל איך םארשװײגן אלע װאדנק םון מײן װאר. נאר םײן ליד - ארױך םון תסילד״ אםארשעמטעו־ װאונק םון צער, םון םײן הױף אלאם אשטילע, נדענג איך פא־ מײן גומן האר. אין די לעםצן אין אסלעמל מיט די הױקערם, נײן און האר, ק־יך איך װי דאם אלטע קעםל דורך דער נאדל םון מײן װאר._ װילנער פארלאג פון ב. קלעצקין— עס איז דערשינעןז משד״ םטאװסקי װען טאג פארגײט י א נאנד נאװעלו אינהאלם. 1. נןןװעלן: ם׳איז נום. ו ם*םע. די ב>נע און דער זײדע. מלום-בית. קבר-יםיאל. *װעקגעםןרץ. איבער *װײ םיױן. אין רעססןרון. שנײ-םריס. ■סיכל. 11. םיניוסורן: ■םתנה. *שמײפל. די װײסע בלום. שחרה. םאיגמכסיקע סײ. שלום געםאכס. װײם און רויס. שװײגן. דער ריבסיקער װזנג. לעגן און סעענע. א עײכן. ו סאסע. שװןגער. ו װינסער-ןרויםס^ר. חורבות• אלול. ערב״שבת. ן ססעסל• נסיון. 246 זײטן פרײז 6.25 גילדן ג2 ס1׳%׳©1גא ,ג^\*32זג^ץ ,״ז6ג1סץ8״ .£12*6ק$ ל י ד ע ר פ ו ן ק ו ס, ■ ש ם ו ח קופ. פשטוה קלא־ע. מיט ד־ן נלאנקן מעסער שנײד אויף דעם שװאדצן םלאנטער םון מײן זעל. מײן װעלפ םון אונטער טונקעלע און שװערע שלעםעד זאל םאר מיר אױםשטדאלן װי זינק םאר םיץ שװעל. ־<; װאפ אץ טיפער םינסטעדניש םון מײנע אױגן איז נלינד, םארבלענדמ געװען, םארהוילט און םרעמ־ זאל װעק קלאר פאר מיר וױ אליבט םון רעגננויג;, און װי דאס װײסע לייװנט םון מיץ העמד. און אלע לענעױקע און ניט־לעבעױקע זאכן, ־ואס לענן װײט םון םיר און אםגעװענדט, ־ערנק, דעק אויף װי ױינע װאםער-סלאכן, װי םײנע ליבע צען םונגער םון ױ הענט. אץ אױף םיץ ענגעד עדד םון ניט-דערשעסטן טרויער, ױ שטים םון אלץ, װאם ליגט אין צער געשמ־דט, וױ נלוט צו נלוט זאל קלינגען צו מיץ אויער אץ אין מײן װארט געלײטעדט חרך ם־ץ ליד. די װאם קומען נאל אונז ־־ םאעטן װאם קומען;אך אונז - װנגע סערדלעך אן צויםען א־־ף די סױילעבע טאלן. ױ עקן םארשארצט אין ױ בלױען, :לוס און םילך אין די אוינן, װאם נליצן אױנער ױ רױםק, אין דער ױמענט אין שטויב בליצפ שא־ף אונטער זײערע קלו־ען. און םיר זײנק שקאסעס אץ זוםער. באלאדענע שלעסן םיר װײטער ־ײנעם גאלו־, געלן קארי םוז שװאו־צע ערד צום שאטן םון שײער. איין אץ נעבט םון םארצעחטע לבניית אין שאטנס סון זוניקן סײער, װכן זײערע ליסלעך די נלויע מילך םון אונזערע אײטער.