Literarishe bleter · 1931-04-17 · 16 (17.4.1931) · p. Seite 291

זייט 291 ■׳* ליטעראײשע בלעמער נום. 16 (363) א־ן ד״ם־םד, איז א־ם געוזען גוט רױ די װעלט. עדזמנש א־ז געװען א :ביד צ,־ ױצן אין מםיםד״ טא־ אזא זא־ .די טאנן כוטד־־קן און נונטעװען אנטרןעגן דעט קײטער, און, צװייטנם, האט עד ־א־ן תםיםה געשד־בן א םך גראמען, אױםנעל־יגט א־ן לידער, א־ן אלע חנױפ, װאס ד־נען נעזעםן סיט א־ם צ־זאמען, האנן ד־ לי- דער געזונגען און שםעטער זײ אודטגעטראגן אױף דע־ םדײ, װאו טען ד,אט זײ געזוגגען >רנעױ דער גאנצעד שםאט א־ן אם־לו א־ן אנדערע שטעט. אין ד&־םה א־ז אונזער נחודל געזעםן םון ד־ ערנ-םםחדיקע נלא״ טעם ב־ז ־י נאך-ימים-נורא־מדיקע. א־נגינן אנע־ װאלט ער א צוױ־ט מאל געדארםט געװען גײן *רן תם־סה אר־ן, און דא האט דך אונזער בח־ר, דער גאנצער קנאקער, ארו־סגעדדײט א־ן אנט- לאםן. אנטלאםן םון זײן שמאט א־ן םון זײן לאנד און א־ז נשלום אנגעקומען קײן אמעױקע. דא, א־ן אמעױקע האט ער ז־ך אװעק- געזעצט בײ נונקט אזא ראש־ן מ־ט צװײ םלעשער און ־ױדעד אנ- געהו־נן צו שטעםן קאמאכק. דאט דא םא־דינט געלט, אראשגע ■ בדאנב אהער, ק-ן אמעױקע. ז־־; טאטע-םאמע, חה־נה-געדאט, גע• בראכט ק־נדער או־ף דער װעלט, און רען ע־ האמ גא־ געהאט א ביםל ם־־ע צײט, האט ער נעשר־בן גױאסען, א־יםגעל־־גט א־ן ל־- דעי• און דאם בחורל, טוט רעמען דאם אל־ן ד.אט געטראםן. דאס 2י; ורך. י מאני ל״ב מ א נ י ל י י ב םרייםם געגארסע... טױיםט געגארטע, קום ניט לײגן אלץ װי ם׳איז פאר םיד קלאר, און דערםאר װעל איך םארשװײגן אלע װאונק םון מײן װאר. נאד ם־ין ליד - ארױך םון תםילזע אםארשעמטער װאונק םון צער, םון מײן הויף אלאם אשםילע, נרענג איך םאר מײן גוםן האר. א־ן די לעםצן אין אסלעםל סיט די דויקעדגצ נײן און האד, קריך איך װי דאם אלטע קעטל דורך דער נאדל םון סײן װאר. נאלמעלאנענג *ן ער האט אזױ לאנג גענאלענאטעװעט, ב־ז אין שטאט איו םון ערגעץ װױט אנגעק־מען א װנגע־מאן, או־ך א קא- מאשנשטעםער. ױ צװײ װנגעלײה זײנען געװארן תברט, האבן שםא- צירב אינאײנעם א־ן אינא־נעם געלײענמ ניכלעך, און םון ר נ־כ- לעך און ױ שסועסן מיט דעם חט־ האט ױך אונזער בח־רל דער- װאוםט, אז ערגעץ אין ױ וױיטע שטעט מז<ן נאלמעלאכעם םטאטש- קעם, און אז מען װיל נישט קײן קײםער. דעם נחורל איז ױאם געםערן געװארן, און א־ן א קיר- צײט אודפ האט עד צונוי*עקלינן אלע באלמעלאבעם םון שמאט אדן האט מיט זײ געמאכט א שטױיק און א־ז געװארז א גאנצער פ־,־ער. ער האט אװעקגעװארסן זײן שטעםער־ ם־ט ױ מאש־נעז, א־ן אים האנן שדיז נישט געארט ױ טרעק םון טאטע-מאמע אץ א־ך נ־שט ױע־ע םטראשונקעם - ער א־ז געװארז א גאנצער :־אבער. א נאלעבאם צו ױן א־ז נ־ געװען ױער א םיאוםע ־אך. װײל ער האט שדן דעמאלט געװאוםט, אז אלע באלעבאט־ם לענן םון £־עמרן שװײזב בקיצור. ראם בת־,־ל האט אױםגעהערט צז א־בעטן אדן אנגעהד־נן ארומלױםן גאגצע טעג אץ נעכט מ־ט יחורים, מײדלעך און םט־־ענטן, פ־ן װעמעו ער האט זיך אויך דעד- דאוסט, אז זײנע גראמען, א״םנעלייגט א־ן ל־דע־, ה־םט מען םאעז־ע, און אז ער איז אםאעט. אזו־ האט ער געקראכן דעם צ־נאמען םאעט און אונמער דעם נאמען ״םאעט״ האט ער בםדר געמאבט שטױ־רי,;ענונטעװעט קעגן דעם קײםעד, ביז ער א־ז אדײנגעםאלן א־ן תםיםד״ ל י ד ע ר פ ו ן ק ו ם, ■ ש ם ו ח ק־פ. פשטוה קלאדע. נדט ד־ץ בלאנקן מעסער שנײר א־יף דעם שזזאדצן םלאנטער םון מײן ועל. םײן װעלם םון אונטער טונקעלע און שװעת שלעםע,־ זאל םאר מיר אױםשפדאלן װי זונק םאר מײן שװעל. און װאפ אץ טיםער םינסשעדניש םון מײנע אויגן איז בלינד, םארנלענדט געװען, םארהױלט און םרעמד, זאל װעק קלאר פ*ר מיר װי אליכט םון רענננויג;, און װי דאס וױיםע לייװנט םון מײן העמד. און אלע לעבעױקע און ניט-לענעױקע זאנן, זאס לעבן װײט םו־ן טיר און אםגעװענדט, ־ערנק, דעק אױף װי ױינע װאםער-םלאכן, װי טיינע לינע צק םיעער םון ױ הענט. אין אױף םײן עעער ערד םון ניט-דערשעםטן טרו־ער, די שטים םון אלץ, װאם ליגט אץ צער געשםידט, ,זי נלוט צו נלוט זאל קליעק צו םק אויער און אין טײן װארט געל״שערט חרך מק ליו־. די ײאם קומען נאל אונז ־י םאעטן װאס קמק;אך אונז - װנגע םערדלעך אן צויםעי אויף ױ םױילעכע טאלן. ױ עקן םארשארצט אין ױ נלױען, בלוט און סילך אץ ױ אױגן, װאם בליצן א־ינער ױ רױמק, א־ן דער ױמעגמ אין שטױנ נליצט שאדף א־נטער זײערע קלדען. און מיר זײנק שקאםעס אין זוםער. באלאדענע שלעםן םיר וױיטער דײנעם גאלו־, געלן קארי םוז שװארצע ערד צום שאטן ם־ן שײער. און א־ן נעכט סון פארצעדטע לנטו/ אין שאטנם םון זוניקן סײער, ייכן וײערע ליסלעך ױ נלױע מילך סון אונזערע אײםער. וױלנער פארלאג פון 3. קלעצקין -י—■ עם איז דערשינען: משה םטאװםקי װען טאג פארגײט ״ א באנד נאװעלן אינהאלם. 1. נ*ײעלןי ס׳*יי גוס. ו ם*םע. די ב)1ע *ון דער וײדע. מלום*בית. קבר׳ישיאל. אװעקגעסארן. אינער *װײ סיױן. אין רעססןראן. שנײ־םרים. ■םיכל. 11. סיגיאםורן: אםתנה. וסמײכל. די װײםע בלום. שמרה. םאיבאכםיקע םײ. שלים געמאכם. װײם און רוים. שװײגן. דער ריכסיקער װעג. לענן און םעענע. א עײכן. סאםם. סװןגעי. ו װינםער־ןרויםםןץ*, חירבית• אלול, ערב״שכוז. ן םסעסל. נסױן. 246 זייםן סרײז 6.25 גילק 23 1>1״ר316א ,3׳ײ823ז3^\ ,''זסז1םץ8״ .12>(6ק$