Literarishe bleter · 1931-04-01 · 14-15 (1.4.1931) · p. Seite 272

ייםערארישע בלעטער נום• 15-14 (361) יײט 272 ׳י ק. םאלאדאוושקי / ווארשע אלקע מ־ט דער בלו־עד פאראסאלקע עסנפ אדקע די נלויע שאראסאלקע, האט ד אשפינ און אדאך און פייכעלעך אםך• װיל אלקע דא שצי־ן, ניז די זון װעט פארגיין. רוסט ױ מאטע ױ מויד, אז עפ ציטערט אשזיב. און דער םאטע דעד שמיד העלפמ םיש. - ,גיי אין שטונ מען דארף זאקן צערעזזען, מען דארף פעדעם קערעװען, מען דא־ף קניםן און דױיען און קנעםעלעך כאתייען. אניםעלע ליענען, א ניםעלע שױינן, נעדענק, כיװעל ױך םון שטונ םארטױינן ניימ אלקע םאדעש דדײען, קנעםלעך םאדנײען, גינן קנעםלעך זיך אשאם, און צעלויםן זיך אינעדן שטאט. װעדט םוי יעדער קנעםל א1ױןד, דױיעי דך ױ קנעםלעך אין א קאראהאד. אײנם יאנט דך איבעח גאס, קײקלט דך און פידם אםאם. צװײ דרײען דך אין א װעלאםיםעד, דדײ רעדעד םיין א נרעט. םיד רעדער האין דך צעשלאגן, אײנגעשםאנט דך אין אװאגן. עפנט אלקע ױ נלױע פאראסאלקע ד.אט ד אששונ און אדאך און רעדעוי אסך. װיל אלקע דןן שםײן, ניז ױ זון װעט םארגח■ ועמ ד.י גענז גײען, ג״ט ױ גאנז גורע, און ױ גענזעלעך אין שורד״ םעדעח װײסע, םיס תיטע, און דער גאנער דעד שוטה. עםנט אלקע ױ נלו־ע פאײאסאלקע, האט ד אשטונ אין אדאך און גענזעלעך אכך. װיל אלקע מיט גענזעלעך נײן, ניז ױ װן װעט פאדנק. תפט ױ מאמע ױ מויד, אז עס ציטעדט אשוינ. אין דעד טאםע, דער שסיד העלםט םיט: - ,גײ אין שטונ, סיאיז אינדערװאסן, םען דארף קאשע קןיכז. מען דארף האלץ שפאלטן, מען דארף דאס קינד האלטן, מען דארף שװעבעלעך צינק, םען דארף װיקעלעך נינק. אניסעלע לײענק, אניסעלע שױינן, געדענק כ־װעל ױך םון שטונ םאדטױינן!'־ גײט אלקע האלץ שפאלטן, דאס קינד האלטן, זעט ד: םײגעלעך םליק, א שורד לאנג װ• אבאן, און איבער ױ אן אעראפלאן. םליגעלעך װײס, ס״חגעלעך הײך און איכער די װאלקן, װי בלויער תיך, הינםער װא־שע, אין אכאטע א ד,ויף מיט בלאטע. װאוינט דארט אלקע מיט דער בלויער פא־אסאלקע. דער טאטע אשמיד. ױ סאמע א־נעס נו־־ס. דער דאך איז א־נגענ־יגן האלנ. אונטעק דאך װא־ינט אשװא־ינ. אין שטונ אטיש און אנעט און אנוידעס מיט גדעט. און לעפל און מעלעד א־ן טעם און קריג, און אקינד אץ אװיג. און דאס םײדעלע אלקע מיט דער נלויער פאדאסאלקע. אמויד פח_ זעקם יאר, מיט גאלדענע הא־. איז א־נדתיסן העל, און דער זאמ,ד איז געל, נעמכ אלקע זאמד קנעטן, אלע הנרםעס פא־בעטן. ,־וםכ ױ מאמע ױ מױד, אז עס צײטערט אשױנ. אדן דעד טאטע דער שמ־ד העלםם מיט: - ,ג״ אין שטינ. מען דארף דעס נתדערל װיגן, װאשץ טעם און קריגן. םען דא־ף װאסער נרענגען, מען דארף העמדלעך שװענקען, מען דארף קא־טאפל שײלן, םען דא־ף םעשהלעך דע,־צ״לן, אנ־סעלע לייענק, אניםעלע שױינן, געו־ענק, כיװעל ױך םון שטיב פארטרײבן!' ג״ש אלקע װאסער נרענגען, העמדעלעך שװעגקען. תפמ ױ מאםע ױ מויד, אז עס ציטעדט אשױנ. און דער טאטע דער שמיד, העלפט מיט. נא־ אלקע װיל נישט העדן, װיל נישש װיסן. ױ ,־עדעק תדערן, אוז נויגן זיך צו איר, אץ גדיםן. נעמצו אלקע אלע .־עדער אין אשםאן און מאכמ אלאנגע באן. אץ סיפײפה ױ באן אץ אלקע פארש אװעק, העש װייפ, העט װייט, אינעד אװײבן װעג.