Literarishe bleter · 1931-04-01 · 14-15 (1.4.1931) · p. Seite 268

ליטערארישע בלעטער נוםי 15-14 (361) זײ 268 נייטט אזדי גיליק אץ אז ער איז ש־ץ דװקא 'א עסעם?ערט: ער ־אש געענפפערט: - איך וױל ניט גק. דענםטמאל האט שײנדל די נתיםע זיך אויפנעשטעלט א־ן מיט צופיל קראםט אין דער האנט גענומק קלינגען אץ גלאק־קנעםל, װאם הענגט אראפ אויף א שנירל פונם הענג-לאמם. זי האש ארײננעדוםן פריער שײנדל די דאנגע, נאכדעט - בוני די קעכין און יאנקל דעם פודמאן און האט יעדן םון זײ אפנעגעבן אן אשיעור יא׳ פעלן, אז דאב ״הױד איז נאך קײנסאל ניט געװען אזױ אםגע־ לאזט און - זי בעט איבעד שײנדל דער גתיסערם ככוד - םשזט פאיאומרײנט: - םמש: םען קען דאס הויז ניט רעדקענען. - ת סאמע װעט קוםק אהײם, װעט איד װעק ״פרײלעך־ נאר פון איץ קוק װאס אין הויז מוט דך... - װאפ פאר אה־תץ: ״מע האט אם־״עלאזט די שיקמעד - נו, און יאנקל װאם טוש נאנצע טעג, אז מען פארט ניט אין ערגעץן - װאו איז יאנקל? שיקש אים טיר באלד נאך אמאל אריץ. נא־ יאנקל, אז מען האט אים נאר אױסגערעדש: .גײ זי דוםמ ױך שװין נאך אמאל״, איז ער גאד םין דער קיך אװעקגענאננען זײעו־ פאמעלעך אין ששאל אריץ, את־םנעפיהש בײדע שײנע רױ- טע פערד אין הויף און איז אװעקזעפארן צום טײך זי באדן און אנטרינקען. שײנדל ת לאננע איז אהץ אתיםנעגאנגק אים נאך אמאל תפן, האט ער זיך צו איר ניש אומגעקוקט. ױך אויםגעזעצט־ אויף א־־נעם םון ת םערד ,־ײשנתכ און ײדשט דענסטמאל זײעד פא־׳ טדאכט נעענשפערט: - כיהאב נאך צײם צו איר צו נײן... כיעל נארנ־שט נ־ט אנװעק. געקומען צותק איז עד אקארשט מ־ש אנוײער ינועה יטפעטער. ער האט געענשפערט ש־ינדל דער נתיםער זײער קאלט, אפילו אגגע־ בלאזן און - װי זײן שטײיער איז - מיש א״ראשית״ און מיט א ״שנית״. - ראשית װײס איך פ־ן אײן באלעבאם אץ נימ פון צק. - שנית װערט םק גענוג אויםגעתםן, אז םען פאחט אתם גאנצע װאכן םיטן באלעבאם. םק תט גישש ניט בײשאג, ניט בײ- נאכמ. דער באלעבאם איז דעמאלט אנזלן אייף זיך אלײן, א נזלן אױף ת םעדד און אגילן אויף טיר. איך מאן נארנישש ארוים פאר ת װאכן, װען איך װער םארשװארצט, דארף טק אויך ניט ארױם- מאנען בײ מיר פאר אװאך, װען איך ת ױך אפ. און ניט װעלנתק אפילו אויםהעדן, װאם שײנדל ת נדויסע װעט אים דעתיף זאנן, איז ער אװעקנענאנגק צותק אין קיך. - מאסשו תר - האט ער געזאגט, - ת דדיטע שעג ױם׳פוכ... *ס ו ף ק ר מ ט) < װילנער פארלאג פון ב. קלעצקין < עס איז דערשינען: ד״ר גרשון לעװין איבערלעכענישן עפיזאדן און אײנדרוקן סון דער רוסיש״יאסאנישער קריג. 234 זייטן ■■ ■רײז 6 גילדן. 23 1>1^\ש31א ,3ץ\823ז3^\ ,*זסו(פץ8״ .12)(6ק5 13.196 .0 .>1 .ק צװײטן זיםץי: - חיים איז געװק אפ־ײנד. אדתמער ז־פץ, שוץ אביסל א םארטרערטער: - חײם א־ז :עװק אטאטע. דעתיף האש צי,־־1, א צעשאקלטע איז בײדע זײטן, איר נעענטפערט בלױז מיט א״ן אײנציקן ז־םץ, נאר מיט אזא, װאס קײנעד אין ־ער װעלט װאלט אים :יט נעקענט אזוי נוט מאכל: - כככאוײי!!•! פענעק, פארשט-ט מק, תאט םון שײנדל דער גרױםער קין או־נ נ־ט א־אפנעלאזט, א־ר נאכנענאננק םוםטתש, נעפ־לט צו א־ר דאט א־ינענע געפיל, װאם צו אן אויםנעםאלטער פד־צלעלע א־ן דער ״ניװא״. די פר־צקעיע, זעט פענעק, נײט אר־ן אין עם-ציטער, זעצם זיך אװעק בײט טיש - א־ינע אלײן, מ־מ אן אויסזען פון א םענמשץ, בײ װעמען ת שװערםטע א־בעט איז שוץ אפנעטאן. זי לייבט אנידער אויפן שיש אי־ בײטע־*ע, אידע הענטשדעש שפארט זיך אונטער ס־ט אן עלנבו־נן און פאדטדאכט דך. פענעקן איז דאם ביז נאר טש־קאװע, װײל ער ז־םט ניט: ידעי״ן לאש א שטי־נעד, קען זיך פארטראכםן אפתצקעלע? פענעקם פנים - םול מיט אוינן. נאר דא באמערקט אקארשט ש־־נ־ר ־י נרויםע, אז ער נע- פינט זיך אץ עם-צימעד, שט־־ט א־ר אנטקענן מיט אדונמערגעלײנ- טע הענשלעך און לאזט פון א־ר קק אױנ :־ש א,־אפ. זי קוקמ אויף ׳ם אםאך. ער האט ױך, סשטעור״ ־ענע האט פל־צל־ננ נע- אים אוױילע, װי םון הוילעו - קום נאר אהער - ט־ש ױ צו אי פענעק דעדפילט ע־שש נאכדעט, או נעטאן צי איד צו אשטא־קן לאז, װאדעט :ומען ז״ע־ צואײלן מיט ת װעדשע־: - ניט נאר נאענמ... - אביםעלע וױ־טער... - אט אזוי... - ' ־ ״״ ן... זי דאט א־ש בא־וקט פון קאפ ביז ת פים: - װארט נאר... ױ האט איט באשיאטן מיט פ־אנן: - ־אם נ־םטו אזוי אפנעתפן? - ד־ש־ט ששענתק ת נאז מ־טן א־בל? - האסט נארנ־שט קײן נאז-ט־נע־׳ע/• - װאו האטט.־ ז־ך א־ױ או־םגעתזט? . - װאו האםטו נענומק אזוי פיל ב־אטע? - אי־פן פנים, אויף דער :אז, אפילו אויםן ששע־ן... - זע;אר — אויערן!... - װײז נא־ ת הענם. - װען האשטו ז־ך נעװאשץ? - שעמםט ױך נארניש? פענעק האט, ק־קנתד, איר אין םנים, אש־אבט;עטאן, אראפ־ געלאזט רעם קאם. - זאנ רעם אמת: שעמסט זיך :ארנישט? פענעק האט אויף א־ר נאך אמא־1 אקיק נעטאן, פא־קװעטשט ת צײנדלעך און;עענטפעדש אױף צו-להכעים: - איך שעם ז־ך ניט. - אך, אזױ גאר? ת שװעסמער האש אויף א־ם אקוק נענעבן, װי אױף זײער א דיאוטער און ביליקעד זאך; ױ האט צו איט נקאגש: - נײ... ש־ק מיד א־ײן שיינדל ת לאטנע. נאד פענעק האט געװאלש דעדװײזן, אז עד איז שוין נא־-