Literarishe bleter · 1931-03-20 · 12 (20.3.1931) · p. Seite 226

ליטעראיישע בלעשעי־ נוס• 12 (359) זײט 226 זעה ער אגראע כטארע, ,־וא־ ליגט איגער אשטעק, װאש ודעדט צעדריקט, נלייבט דער פעל־־שט אתע שטיין אזן ד,ערט זיך צ־ צים זילנערנעט כעליין. ־ערנאך ה־יפט ער אזי־ די ליב ציט הימל ארויף די לינטיקע האנט אזן וזישט די כרױע כטארע אלעק. םיאטערט דער ־ט־טעדן נאםרײט פזן ״, /ץ, םדאטעדט א־ן שימערט אזן נליצט אזן קל־נכט ארזרך רעט אזז־ר װי כיננאלר קליננט. ״ו7 :עי-־ט־ט: דז, עזכץ ד־ו, האטט אז־םכעט־־טלט אװעלם ם־ן תו״ מ־ט יג־ט־לע טריט כייט ער דאן אהייט, אה״ט צו זײן :אטע םזן ציכל און ל־יט, אזן זעצט דך אנ־רער אײ־־ רער שװעל, אזן װא־ם א־יםן ע־שטן םזינל־טרעל, אז־ לארכ אזיםן ײר־טטן טראםן זץ, א־־פן ערשטן כאלדענעם ט,־אםן זון. נא־ אײדער ־ער טאכ האט אויפיעטאנט, האט ער שט־ײ צז זיך אלי־ן נעזאכט: - ״דאט נעװײן ם־ן אװערעמל און םון א־״־אז, דאט כעװײן םי; אשטערנ־ל אין םון אהאו קען טרײטלען אזן צעט־ײטלען אװעלט ם־ן ר,־. נאהיט אזן נאינױ־ן ז~, טאטע דוד ער הײנט זיך אזיף א,ץ נלײנט םלזצ־ט שטײן. אין פענטטער צ־טעדט אד־ן כעװײן. — ״װער ,װ״נט נײנאכט? ,װעד ,װײנט אצינר? װק ם״ג־יאםט רער םויכל, און ם׳שיאםט ־ע,־ װ־נ װק ם׳־ג־יאפט ר־ כאטע, און ט׳שלאםט ־ער װאל־ .װעד טרײנט פון זײן חלום אװעק דאם;אלר? הע.־: - זאנט עװ צזם פרעמרן נעװײן כעװענרט, - קוט און װער אנטיג־לאםן אויף סײנע הענט:״ נא־ ט׳צ־טערמ ראם נעװײן װ־ אםיר־ ר־ן װ־ ־אם ימם־ננעװענ ם־ן א ־גיט־ן, ד־ן װי ־י נטיםה םזן אקינר, װאט פא־־ארםט דאם קעםל או־םן װינט. ױדר-י ־ד־ געװא־־ר צ־ װערן, װער ם׳יג־טע־ט — •־״, רי םרײר א־ן ־עם חלום פון אװעלט. אם ררעמלט ־* ׳ג־טאט, אט ־רעמלט ־אט םעײ־ אט רתעמיט רע־ טײד. װער-ז־ג־ע ײ־נט אצ־נר: װעז ם׳יג״־אםט ־ע־ םױכל און ם׳יג־לאפט ־עד ײינט, װק פ׳יגילאפט ־י כאטע און ם׳־ג־לאםט ־ער װאל־, ־ער ט־־נט פין זײן חלוט אװעק ־א־ כאלר, - ״הער - זא־.ט ער צזם ם־־עמק נעװײן;עװענ־ט ■ קזט, ,װער אנט־ג־^אםן אױ־ז מײנע הענט:״ ידיז• רין װ• ראט ־ג־פינגע־ענ םזן א ־ג־ם־ן, ד־ן װי די כטיםה םין אקינד, װאפ םא־װארםט דאם קעםל אזיםן ,װינט. טראםן םאלט או־ף זײן האנט, אראם אױף זײן כעװאנט. א ליכטיקער קײקלט זיך הײנט דער נעל-שט ת אוינן אױף, ד• ליכט־קע אויכן צוט היטל אתיף, צוליב אגרינעם פ א ד ע ם דער, א־נער ימען װעט ער אװעק צופ לאנד, װאם הײםט אמעדיקע.. ער װעט עס מזון םאן, נאשר ער װעט א־נכיכן נאדארםן כײן ד׳ נען רעט ק־םעי־. ת מאטע, פװגע-חנד,, װאם האט אן אזײט, נײם קײמק נעטונקט קנײטעלך אין צעשמ,אלצענעט חלפ, ל־כטלעך נע- מאכט - ד האט אלע װ־ילע אפיתעקזקט צזם ױנגװאת אזן םיטן פארטעך אלע װײלע א־־שנעװישט אט־ער. ם׳הארץ האט איר געזאכט, אז... איר א־ז שװער געװק צו זען אזױ װײט מיט אידע טר־נע אױנן. רעתנער האט ת טדנע אוינן נעטרע־ט. מלך האט נעקענט זען תװטשעם הענט, נעת זײ האנן געװיקלט דעם נתנעס םארעט םון מאטיק ארוים. זי האט אנער אויף זײנע הענט נעקענט אק־ק טאן נא־ דעמאזלט, נשעח דער גרינער םאדעם האט זיך םא־משעםעט און סען האט נאדא־םט אזיםלאזן אשלײםעלע, אז־ער נאר םונאנ׳ רערװיקלען אקניםעלע. - װאם װעמ זײן פיז תם? - האט מלך נעםרענט. תװטשע האט זיך געתיטלט. צי זאל ד איט זאנן, װאם ד װעט ם־ן דעם מאכןי אםשר װעט ד גארנישט מאכן איצטער. אםשו־ װעט ד עם אים מינגענן... ד האט געפײעכט: .1 ער איז רעמאלט אלט נעװען אײן-אץ-צװאנצ־ק ־אר. סלך דאט ער נעהײםן, - מלך םענװערם. זי א־ז דעמאײט אלט געװעז אכצן ־א־. תװטשע האט ד נעהײםן, — תװטשע םײכע-זע־ם. ער א־ז געװען טענרע־ דעם טאקערט אזון, אזן זי-םתע׳ח־ד״ דער ליכטצ״ער־נם א טאכטער. דאכ א־י נעװען שםעט אין הא־נםט. קײן שנײ האט נאך תר רתיטן נ־ט נע־האט. ת הז־כע, נעפרזיתנע גתתם האנן כענונק ד־ צײט מ־טן אנקומענתקן װינטעי. דאם שטעטל האט זיך שוין נעהאט אײנכעקא־טשעט אז־פעװנעמען תט קומענתקן װינטער, זוען :־ אקל־ן װאנט-לעמפעלע א־•;עזעםן או־ף אםוסנענקעלע, טאקע נ~ תװטשק א־נרערהײט, ער, מלך. ער א־ז נעזעפן און נעהאלטן א־־ף נ—ע הענט אנכעצװ־נן אמאט־ק גתנע, נע־רײטע ,װאל, אזן אנטקעכן א־ט א־ז געזעטן, אנ־םעלע העכער, תװטשע אל״ן אץ א־אםכעװ־קלט ם־ן ז־נע הענט ר• גתנע, נעררײטע װאל-םערעט אזן אננעתקײט אקנײלכל. תװטשע האט שױן תמאלט נעװאוםט, אז אין אײנע םץ ת װ־נטער-נעכט תט מי^ך אתקכנכענק ת כתנעץ און אינער לענ״