Literarishe bleter · 1931-03-20 · 12 (20.3.1931) · p. Seite 225

ליטערארישע בלעטער נום. 12 (359) זײט 225 פי א 9 א ד 7ג ם *ל א 2 ט ע ר [ א * [ י י * נ ט * ם-ן ס״עין!־ידעי ג*סען 8 מתנה. װ״ל וו״ א־ז צד ראש ־ער חלדם האט ער א;;ע.~־ט, א לעין לאנ;. א־ש;עםירש. װ־טן פינ;, בלאנקען א־ש א־ינדא־ ער װעט •טוי יטטער;ל״ך די אול ער װ״םמ נימ װאואה,;. און אזױ א־ז;עהוען. רע־ בעטלער האט רערהערט א ־טארפן קלאפ א,; דער ט־ר, און פיטאטאל ז״נדן;ע־טטאנען םא־ א־ם?ױי־ח־ם ם־- א־צע :יא־ געקתיזלטע :ערד. לאננע דיע ערשטער שליח;עזאנט דער םיהאט אין קיניג ת מײן, קיני;, ״אדוני — ביהאב;עבראנט כא־ ד״ן טהיעריק;ער־ט א;אלדענעם בעבער מיט װ״ן. אדוני ק־נה װ סײןר און כיהאט רער צװ״טע־ יטליח;עזאנט: - ״ביהאב ד־ר געב־אבט ת קתין און דאם יטװערר, און דאם זיירענע ט־בל םון דער קינהין - א סיניז, זי ײארט אין יא;ערט און װ״נט זיך די אי״ן א״ם!״ אוי סיראט רער דריטער יטליח;עוא־.ט: - ״און איך האב;עיראבט ראם םורםור״קל״ר, און דאם פע,־ד מיט דיטענטן :אצ־רט יטט״ט אינררויםן םארן טויער;ר״ט צו םירן ױך אה־ן־־. און סיהאט דער םע־טער יטליח;עזא־.ט: - .א.ײ איך - איך װעל טירן ראם םערר :״ם צ״ם, ניז מיר װעלן אלע דעת.״ן או־ף יענער ז״ט םון ט־וים — אמהלך נ־שקיטהר פארהע:; דעם ־טם־גלו :יהא: א־צט געזען דעם :עטלער ם־טן ז״רענעם העמר ר״טז און ז־:ן דאם ם״״תיך, װאם ער האט א־ן ז״ן לע:ן ניט;עקענט - אזא מטורף: ױזרםז, 1931. סאנקט ב ע ש״ט ז־צט דער בעל־־טם קע*.ן מ־טן״נאבט א־ן ז״ן חדד מ־וחד א־ן ער סראבט: - ״ר־ :אבט א־ז ה״ליק, ט־ף און ־טי־ן, א־ז אםילו דער מענט־ט, װאם;״ט אל־־ן :ארװעם א־בער אםרעמק לאנד, םילט איבער דך;אטם גלאע האנט־־. א צ י ק מ א נ ג ע ר צ ו ו י י ופונעם בוך די באלאדע פון דעם אלטן בעטלער מיט דעם זײדענעם העמד ־ער אלטעד :עטלער האט או־םן װע;;עפונען א :לא און ז־־דן העסר, - א וױיטער;תם םון א װ־־םן לאנד, דאם עד האט א־ן תן לעבן נים געקענט, :פ־תיג־ נ־ט;עקענט. און אז ער האט א־ן ז״ן באטע ־טםעט אננעמאן םיהעמר אויםן קוים־קן ליי:, האט אויפגעדעמעים םאר ז״ן אויג ת געשטאלט םון א ־ונגן, ־טלאנקן װ־־:, פון א נאקעט־שלאנקן װ״:. .ד״ איז זנו דעם, װאס דעד חלום האט א־ם א״נמאל מיטן םינגער אנגעתדפ, ער דעט יטוין בלאנקען א לע:ן לאנ;, נל״ך װי יטמערן װאלטן א־ם געפירט, און ער װ־־םט גיט װא־אה־ן. אזוי א־י;ע־טען. דע״ בעטלער האם געזען, אז בריימ איז גענוג דאם בעט, און אז דער װ״זער קדיבם ־טוין צו תי ״צװ־י״, האפ ער אין פענםטעד ארי־נגערעדט טונקעלע אבער אמתע תיד: ״אין איעדער נאבפ אויף א קוםע מ־םט פי.רט עלנט א קרעציקער הונט, און אז ת :אלדענע װן גייט א־־ף, ט־עפט זי ק״ן יטםור ניט םון ז״ן װאונד - א־ז האט ד אן עםק. א:ער איך, א קינ״, װאם :ין נע-ונד, ־טט־י איצמ ב״ם פענטטעד אמא-דא, א־ן מיין בארד זילבעדט זיך דער הארבסט,;אר מ־ץ העמד א־ז .יױ דעד םתלינג :לא - און אםשד נאך נלאער. טא װער קק מ־ר זאנן, - פיאיז געשען אלצדינג, װאם איז געװען באשערמ, םישט״ט דאך איטל־מנם קינינתיך תמ־ד או־ף א פדעמדער ערד און קוקכ ז־ך ת אויגן אױם״. אזו־ האפ דער בעטלער צו זיך;עזאגט, אוי געבליבן פארן טונקעלן פענםטע״ שט־־ן, און געזוכט מיט ת אויגן דעם וױדערקלאנג, און נ־פ געװאוטם, צי פאיז ליד, צי נעװ״ן, צ־ דער ש־מעד םון גאלד — סון נוך נ*ל*דן, ױןס ד׳ניס״נס 8יננינן *ין קלע1קין.ס8יל*ג.