Literarishe bleter · 1931-03-13 · 11 (13.3.1931) · p. Seite 206

ליטערארישע גלעמער גדמ. 11 (358) זײט 206 מ. בורכטין ׳, ו ו א ר ־ב ע איבעד די חורכוח פון פלוינע פראגמענט• ט־עמען זײנען :עױארן שנײלק שטײף זק ד־ ילױע אױ־.; ד,א:ן :א• קוםעז א פיגע—א£צן :לאגץ. עד האט אט־םן צי נעםאן דעם עאפידאם. ־עד הוטט איז;עװא־ן טדוקענעד, הא־ט װי האלץ. יעקג האט;עטדאנט, אז םיאיז א גדױםע מידד, דעד ״היוגש אד״ יצדו״. מ׳דאדף טאקע ז״ן אינור דערצו. די דאקטויױם םאחאנן א־ם דאם ױיכעדן. זײ איז עם לײנט צו :אפעלן: דײנער נישט װאם דען זאל ער טאן, אז עם ציט אים בײם ד.אי״ן? זאל ער פאל־.ן די דאקטויױם, דארף עד אױעקװאדםן די םארנן, מיטן קאזלך, מיטן צעמענט און נא־ אװעקםאק א־נמיטן װינטער קײן אטװאצק אדעד א■; ד־ װארעמע םקומות. •<־,־ ד־ע־מאנט זיך אן שװאיעד, און ם׳שװימט ײ אים אויף אני־עד געדאנק: אםיטד? ס׳איז פאדט אװארעם לאנד. ־עקנ םאבט אין זכדון א דעמאנענט םון זײן נאנץ ם>נ־מעג;: דאם נעװעלי מיטן קעלעד, דעד שם״בלעד מיט די פױשע זמזײגן אויף קוישן, און דאם, װאם ם׳קומט א־ם בײ מענטשן, *װרעכע• :ענד־ק דעם ױ־כם צירונג מיט דעם האלין הויז - װאלט עד דער״אד נעקאנט ק־־פן אשטיקל נחלד, דא־טן און - אוים דאקטויױם.׳ כ־ים עק מא־ק האט ער םאדק־דעװעט און אױין זרן א גרױס פאדעדהױז. מ־ט לאנגע פאזעש, שװער םאםענדיק נײט יעקכ א־כעד די טדעפ. כשעת יעדער הפסקד״ כאםט ער אם דעם אטעש. םון דע־ הײך דעדנדײכט צו אים דעם שװאגעדש האלב-װײנענדיק קול. צו דיר, צױן, טו איך םליען, פארן, גײן כאדײ צו ם־ס, דאדט, װאו ױ אתרוגים כליען, די טײטלען שמעקן זים. עד א־ז א־י־ן צו דעד שװעסטעד. די נעלאטעטע טיד, פול מיט שפא־עם, האט ז־ך פא־מאכט מיט אשװעק םק־ים. יעקב האט ז־ך אפנעשטעלט לעכן די װאםער-כלים אםצוכאפן דעם אטעם. םון דער קיך האט נעשלאנן אחיך דורך ױ םארקלעפטע לעכער. באלד האט זיך דערהעדט א װײכער הוסט. חרך ױ נעשטוקעװעטע און מיט זאמד םא־קלעםטע שװיבן שלײכט אױין אנעלכלעך ליכט םון א װ־נטעדדיקן זונענאונטערנאנג און םאלט אױף דער כו־ײטער םםריס- שאנק, או־ף אפא־ בילדעד, װאס העננען אויף ױ װענט און אױף דעם האלב-חנדן נרינעם אויװן. אויפן נאקעטן טיש ליגן אנגע- װא־פן םא־ש״דענע םפױם, כיכער, העכרעלשע און ײױשע זשורנאלן. אנגעשפארט אן ױ שטויםן ביכער, שטײען אפן דױי װערטערכ־כער: אן ענגלישמ אן א־אכישם און א ״מלון״,־ דערלעכן אלעצטער ג־- םעד ״מזרת־". דוי ז־צט א־כערגעכוינן אייעד עפעם אגעשױםטק מיטן פנים צ־ם פענםטעד. ער האלט ױ פען ב״ דער שלײף און קוקט מיט גחיס צער אויף העדצלס כילד, װאס־ העננט כמעט אוגטעק םוםיט. דאס כילד איז געל פ־ן אלטקײט, די ברײטע, לאנגע כא־ו־ איז כמעט גחי פון שטויכ, א־ן הע־צל זעט אויס װי אן אלטעד מאן, װאש איז דא כ־ לוין אין שטוצ גרוי געװארן פון צרות. לוי וזזרט איכער מ־ט אטיםעי םאנאטאניע אטחיעױק-סענטיםענטאלע מעלאדיע און םאר- ױכט אלע װײלע ױ יאדמולקע, װאם כאװענט זיך צוליכ העם אומ- אויםהערלעבן זיך קנײטשן םון זי־ן שטעק. ־עקנ געװאזער האט געע*ט אםד־ש -,עםטעז־ע און מ־ט א האט א־ם אשלאנ גע- ־י ׳׳!1* -?! ־<־־• < ״י־ין א פאפיראס אריפכעדיריבז א פאדםדאמטע פ ן ־י א*צײ*ט*;ע. :* א•; * אױת די הענט, א; פאידיש. אױםז פנים *עט א**פ* ע*י**נזפ •**•• ךיןק•! א ערדען םארצאן ר*ט צרנױפמי״גץ פארעױירענע באר^ו ו•^•••••••^*•• ■ •>••••■>• ו■ ♦*•***•* *•*^ פארנ א• שאפעט ׳נױטן :א:צן קערפער א־ן פון דעד ד־טערס שטדאף-ױ־ד. ־ענע דאט :עשאקלט מ־טן קאפ. - געדענק אן גאט, אן אםטםאװע םעגטש זאל דױכעק, ־ער א־.ט: דאקטאד דאט דאן?ו - דעד דאקמאר װײםט פוז זײנע העגמ א ן פ־ס. יעקכ כײזעדט זיך אפ און םאכט־או־ף אכײשן ראםטן פארב. אכי.־ שאקלט םינהדיק מ־טן קאפ א־ן פאדב־עכט ד־ הענם. - דעד טאטע או־םן אוי;. עד האט ז־ך או־ך אזױ נעם־דט. דו כיסט דעכואלט אלט :עװעז אהאלכ יאד, א־ן אזוי דאט עד פיך איכעדגעלאזט אװיםטע אדמנה. אםענטש זא־1 ז־ך נישט קא־ נק אײנהאלטן: יעקכ װא־פט מיט דוגזה ױ צװאנג אונטעק כופעט און קוקט מיט א־־גן פון אש-קאליד אויף דעד מוטעד. אםד״ר שט״ט װאקלדיק, װי אפראגע-צײכן. - םאםע, רעכ םיך נישט או־ף. דו הײכסט שו־ן אן ױ־נע טענות. עד כאפעט אפ. אםהד קעדט זיד א־כ א־ן ק־ך אד־־ן און מאםלעט פא־ זיך: - ס׳איז אהיםל-זאך. מ״ן מזל אזוי. ױ טױיסט או־ף דער עדטער. דעד קדוש-םאכער און קױש-זאנעד איכעד -,ונדעדם אין... זאל מיך גאט כעםעד נישט שטדאםן פאד די ױיד. װאס פ,־יע,־, איז כעסעד. םטיר, אדאפ פון מארק. יעקכן װעדט עננ אין דעש םאײמאכטן געװעלכ. עד יגי־־ט אדײן א־ן קיך ט־ט אוױיך קול: - מאמע, כ־גײ מיך איכער. ב׳װעל אםטדעטץ נײ לוין. םידעש קזמען דעי ראלאזש, װעסטו אים געכן יענע פאדב םון דינקל. ױ מוטער דע,־לא;יט איש דעש שאל. יעקכ פארשפיליעט דעש געדן פאלמן סיטן סאמעט<ױנעם קאלנעד, פאדגלעט ־אם תדםע, העלע בעװדל, םא־װיקלט דעש יטאל אחם דעם האלז און גײט אחים. דעד ידאסט האט א־ם אשמײם געםאן, און א־ן אײן מ־נוט האבן זיך ױ פולכגע גלאנציקע באק אנגעצױנן מיט בלוט, ױ * פרעגמענט פון בוך ,איבעד די חורנויז פון פלוינע׳, װ*ס דעד- שיינט *יגגינן *ין פןןרלעג .בוחית״•