Literarishe bleter · 1931-03-13 · 11 (13.3.1931) · p. Seite 205

זײט 205 ליםער&רישע בלעסער נרם. 11 (358> ל י ב ש א פ ט # * * י. פאפיערניקאוו / רוארשע ל י ד ע ר פ ו ן * * * דאלםכ דאט, דאם דד בישט, ניעמ :עדען פאד םיד איצט, דען סיװאלט נייעט דעדלען דיך דיעד שדדיש פון ד״ן א—., און טידאלט םין דיין קאס נ־־טט געיצטחאדט א־ן;ענליצט ד־ ק־ו־ן םון בדין קנעכט־יטץ טיטן סאדנויי.... כ האב זיך נישט אויף .דאט צו קלא*.ן נאך ־יין צוםאכן מ־ין ט־ר; — האסט די לאםש אדויס־.עטראי.ן, און דאס לינט -;עלאזט ניי ס־ד... דאלסט דאס, דאס דו ניסט, נישט פאד קי־נעט;עדען דען בידאלט נייטט םא־ דיד זיך :עדאל־.ע,־ט אין שטו־ב און סידאלט אזוי גדויס ד־ך נישט הײנער כעלען, דען :ידאלט נישט ד־ין נאסען צעזוננען סיט לויב... צו א טענצערין עבדאנן דך דרײענדי עד־אזקעלע ס מיט־.עטאנצט סיט ד־ד. האט סיהא איז מיר גוט אזוי צו ז־צן איז דעד םינםטער ב״ דײן ליבט און בדמױן, דין םאדיטניצץ יעדן שטויך םון דײן;עזיבט; און נ־שט לאזן גײי םאדלי־דן ד״נס אציטעד, דײנפ א ק־יאג:. דאס האט זיס געמאבט סיך םתיק, די די זון, בײ זון-םא־גיעי.... ביהאב דך נ־שט או־ף דאס צו קלאגן נאך די־ן צדיסאבן סײן ט־.־; - האסט די לאסם א־ויסגעטדאגן און דאס ליכט - געלאזט בײ םיד... דען האסט די הענט די נאקעטע די אםגעשי־לטע צד״נן אונטעד ז־ך סאדוואדםן אין דעט קאם או־ף זײי,־ע דלאנ־עט אנגעלענט, די װאלסט א־ס עוכעץ־־דאו אדעקל״גן :עדאלט און האסכ מיט די־נע םינ:עד־־שםיצן רון ־־ ם־ס ד• עדד בא.־י,־ט ק־יט, און - געםלאטעדט װי א שסעטעדלינ: אדוט דײן אײגן םײעד - האב איך אויך געםלאטערט... דעז האסט אין א״גן שטו,־עט זיך;עט.־א*.ן, און דײן שווארצע םאטלע הא־ האט דילד צעשויגעדט זיך אדוט דײן קינדיש בלאט געז־כט, די אן אנגעתקטעד .דאלקן אויף אםולער זילנערנע לכנה - ד-ענט. ,תטט, האב איך אויך דאט םניט ז־ך םאדשטעד דען אין טאנין - האסטו זיך םלוצי א״ף ת קני א־אםכעלאזט, די עמעץ װאלט ת םיס תד דודכגעזעגט, און ביסט נעםאלן מיטן םניט צ• דעד ע־ד און יעבליבן אומבאדעגלעך ליגן די אױנגע נאנע א־ן אםרוט געבעט - א־ז מײן קאם אין אוסעט מיד געםאלן או־ף דעו און טיהאט א־ן שטומען הײליקן עקסטאז געטרערכ מײן אוינ... * * * מײן װעג צו ד־ד - דעד לעצטעד דעג או־ף דע:ן• תין צעלט - דאט לעצטע װאדעמע געצעלט, און דו - ת לעצטע דעסען א־ך באגעגן :ײם סוף - װעלט... נאך דיר א־ז — לײתקײט, נאך תר א־ז - חלל בלויז. ,־ױ קען א־ך .דײטעד גיץ, די קען איך :״ן צותק, אז ביהאב אין אי־נזאמקײט שוין לאע םא־לאזט דאס הויז, דאו םיהאט :עדארט און סידא־ט אויף ס־ד א םעטל״ע םון א שטתק., די קען איך;״ן צותק אזא םאתאנגען דע:, די קען איך אנהײבן ־ערצי־לן םונט סוף, םון װאנען כיקיט צו תד און בדענג דיד מײנע טעג, די ,־עשטלעך םון א םחויעתקעד, שטומעד סטאדע שאף... ס־ן דע; צו תד - דעד יעצטעד װעג' או־ף דע־.ן, תין צעלמ - דאס לעצטע דא־ייםע;עצעייט, און דו - ת לעצטע דעסען איך באגעגן בײם סוף - דעלט... מ ל ״ א ב י ב.