Literarishe bleter · 1931-02-27 · 9 (27.2.1931) · p. Seite 168

ליטערארישע בלעהער נום• 9 (356) זײט 168 מענם־ט. אויס;עטדעטע;ע םטעזשקעכ, צעפא־עצע ערד אױף פעריד און וואלד, האלץ׳שפעגעד און :נלל ־עדער יצשור םון אמענטיט׳ לעכעד האנט האט א־ם געדא־נט םא־ דער םענלעככךט םון געפא־ און ער האט דעדיבעד ם־ט אלע :וחוד״ נאשיט דך דאנ אויםצומ״דן. דאט מאל האט עד אויף די בנינים געדךקט מיט אנדערע אויגן. דאס קליינטטיקע, צעלא־פענע שטעטעלע, ־ואם האט זיך :עםונען אין טאל צופוסנם א :א־גיקעד םלאך, האט זיך אגגעשפאדט אן א סטאציע, װעלכע ער האט דייטלעך געזען. אויף אגעדוימיקן םלאין האט געגלאנצמ א פילפא־כיקעד קופאל פון א צערקװע, דאם האט אויםגעזען װי א פינגע־הוט א־ױםגעזעצט פון אויכן. אינדערםיט האט אר״יי איייזי דדאדד אדיימ ױיז^-ױד זיז• א״־יך די םאבירדננען ארן די;עשעענישן פון די טעג דיגען גיימם געדעזן קק כראניק פון צ־־ט און א־ט, זייעד אינהאלט האט א־־גגענולו״ען די כאטערדיקע און אלץ-מעד פײנלעכע אג־ממ־עגגו:: פון דער גאנצעד דענטשלעכער נאט־ר. עד האט זיך אויפגעדעקט א םא־טשאדעטעד םון שלאף, אן שום זכרון, פול םיט טונקעלער אוםםארשטענדלעכקײט. די ראזע :לאנע פון זײן דאונד א־ז זיך צעגאנגען װי דינע כיכולקע, זי א־ז צופיל אגגעזאפט גע־ארן ם־ט ם״כטקײט, םיהאט אגגעדעיבן טריפן ־אפע, א־ן א־נמ־טץ ־ע־ צעפוילטעד םל־םיק״ט ־ײנען אײך א־־יס .גע״מ־אומען צעק־יימלטע ב״ן-שםיקלעך. דאט איז געדען עפעם א װײטא־-לעכע כא־כלענדונג. דער יא• זיקער ד־ה, װעלכן עד האט שוין אזוי לאנג נישט געפילט, איז אנגעשװאומען, װי א לעכעדיקער הויך פון פא־לאזנקײט און עלנט. א םעקונדע - און אלץ, װאם איז געװעזן ניז איצט - ד־ ־אונד, געפאנגענשאפט, דאם אנטלויםן, און די לעצטע איבערלע- :עניימן-האט זיך צונו־םגעדרענגט און םא־םילפאכט אין אײן נישט- צעטײלבאדער סומע םון :אדאוםטזײן, אז ער איז דא אן ארויסגע- טריבענער מה״ן די גרענעצן ם״־ן דעד װעלט. די :יז איצטיקע גע- פ־לן, .דאכ הא:ן א־ם אונטערגעט־אנן, האין ויך פלוצים ארויםגעדיזן פא־ שדאך און לעבנםלאז. דאם אנטלויםן האט שײן אויםגעהעחט צי ז־ן פא־ א־כ א פא־געניגן נאך תר פוםטקײט םון שפיטאל, דאם ג־ן האט אנגעדא־ן דעכ םפא־ט-רײץ. אין דעד געװאלדיקער גע- שםאנטלךמ פון די םאםירונגען האט אים םא־םעלט צייט און גע- ־אנק כדי צו :אנעמען דעם תוך פון דעם מאדנעם גורל, ױאם האט ז־ך ע־שט איצט פאר אים אנטםלעקט אין זײן טיםן דײטאג. (ס ו ף ק ו ם ם) כדס דער דערױיבעניש סין דעם מחבר ייבעיגעזעעס ש. ל. שנײדערמאן. ^ןווווווווווווווחווווווווווווווווווווווווווווווווװווווווו1ווווו11111111!11ווווווווווווווווווווווווווווווווווווו^ ווילנער פארלאג פון ב■ קלעצקין | א כ ם ו נ ג 1 צ.ש.א., צ.ב.7|., גימנאזישם, שויןז 1 עס איז ארויס פץ דרוק 1 משה םטאװסקיס װערק | שטומע פריינטן װיכטיקער לײען-שטאף און לערנמאטעריאל פא־ קינדער: א י נ ה א ל ט: איך און םײן קאץ— א בהמה— | די געלע הו,. — לבן הארכי. — א מעשה מיט 1 א חזיר.—ױאל און ציפע.—װארקא—אץ האלץ- | הויף. _ ר׳ זיםעלע. — נישט אנגעצויגן. — דער 1 נשרף. — טשודע גנב. } 250 זייטן _ פרייז 6-40 | עס דרוקט זיך דער 2מער באנד 1 געקליבענע ו וערק - נאװעלן. | .23 ו)1׳\\316זא ,3׳ו\523זצז\\ ,'"1161סץ8״ .12)61קל 1 -וווווווווווווח - ז־ך געצו־גן די ז הובעו צוגעשלעגגלס ו עדעזן :אט־דלעך, הגם םיא־ז אימ נישט אנגענעכ גע־עץ ךא: א־ז ג אדעקגעזעצט. י ד ז״ן ־ע־ו־ף. זיך מודה : לךבטע־ ־אט ־ דעם צ־־־גץ טאג האט עד געמ־זט זיך פא־קג־עדען אן '״' 1 האבן כטא־עם זיך ־ע־־״טעץ םון דער :אן-לינ־ע, - םיז־גען צ• אפט דער ,דינט י ע־אק־אידע׳צוגן א־ן דער ,־יכטונג פין ל־פניצע. דדדכגעםא־ז םון צ־־ט צ■ צײט האט עד זיך צודיק אומגעקעדט צום :אגדעג, כדי נ־ידט צו םא־נלאנ־זשען און נישט צי פא־לידן ־עט קיבטאקט מימ דעט א־גצ־קן קאמםאט, ,דאם א־ז מיט שטאלענע װײזעדם צעשםו־יט אויף דעד ע,־ד. םיהאט םאטידט, אז בעת אדעלכע צוריק- גענג האט ער נ־ימט געקאגט אםזוכן דעם כאן-םלאגט, דאם האט זיך אדעקגעדרייט. פא־ק־רעדעט און איז םאדםאלן געדא־ן אינטע־ ־ע־ ערד. הובערט פלעגט דאן כלאנ־זשען א־ן קד־־זן איגעד ־עד :עגנט, דאי ער האט לויט ז״:ע אײכ־עכענוגגען :א־א־פט ציםומען עלםן און דען ע־ האט ד־־לעך געםינק ד־ שדארין׳עיד־רע *ן הילםלאז, דע־שי^אגין, פאד באן-םמעגגע. א־ז עד געכליכן אי־גגטלעדעד :יםע ױאלד-תועמוה, העם כאאם פון רורכגעמאכטן ־עי פלאנטעדט א־ן . - רעכטם צי ־1יגקב - כיפיד: ־ע־יכע־ .־יכטוגי דעג. געדוזט ד־דעד ארודג־ן, פא.־* עד האט ׳״ן זכרון-מאפע. א״דער עד האמ אדיענטיק אין; .ילכיקן :אשלום. ואכן ־־ איז געװען מ־ט ד־ אםגער־םעגע בדעגן. עד האט זיך געמוזט אדאפלאץ םון םילשטאקיקע שט״ן-נע־ג, א־ו־ב״מנײ־ן טא־׳ן, :א״אקםעגע מיט שטע- כעײ־קע גע־יכטעניעץ, אויםמ־יק מע:טש1עכע ישונים, כ־א־זשען ױ׳7 ט־כלעך און קאלוזשעם, ,דעלכע האבן אױםגעזען װ־ או־ם;עט.־קנט און ל־ככ דו־כצזג־ן. אכע־ א־ן אמהן ז־נען זײ גע־עזן זומפיק, אץ שדעד געזרנקען. פ־ס האבן א• 1 ״ ו א :אזונדע־ע פ־אי., ניימט אפהענגיק פונם א-כע־קן, אױ;ע־עלן דער הונגע.־, דעײכע־ האמ אים כם־ד געפי־ניקט, כלײך די ע־ דאלט זיך אלין מעד אייפגע־־צט פץ העם קנאפן שפ״ז. היבעדטם מויל האמ ז־ך אינע־ײניק פא־צױגן מ־ט אן אויםגעט״קנט םאם־רן ה״טל. דאם ער האט :ש־ם א־פן;יימט;עקאנט םײכט מאכן. ער האט :עלעקט טוי פין גרא־ן א־ן ג־עטע־, ער האט געם־לט לײ קילק״ט און די האט נישה םארבדענטע ה״טל און יטע;אר יא־ הא־ *ליםיקײם, אין ־ער מתיהדיקע זאפטיק״כ די אפט 1, נ״טט א־ינגעז דורני״עלאז: ם׳האט זיך אצעםלאקעדט פ״עד, ייץ־ אה האט גײהע״טט — זא־•;. ־ער ,געדײךץ ז־נען איכ ־אהױט מיט;דא;ט א' ־י איב א-כ א״כגע יטורן. טאר אין ױך איב פא־־ביטץ ו־עג האט : ט־ א הי^יי׳- א־גט צו, האט הובערט;עמ• פע.-טן טא;י צז ־עכ אומבאקאגט געדעזן. נאמען א־ז א־כ טעדר *טטעטיױ *״א;, לע בױ א־צט 2יע:ט ע־ א־ישנד־דן דענטיטלענע ײ*ױנ*ש׳ אנ ז״ער פ־ל דעג :־מ אױמקר־זן, און ם־ט ז־ער אויכזיכט דאט ע.־ זיך געזעגנט אן שום םא־דדום. עד םלעגט ז״ער נאענמק״ט באמע־קן מיט דער אמ״העד שאדםקײט און דורכגעטריכנקײט םון אםדבר- 2353235323015323232323485323532348535323482353234823002323 4823530000010000010100010101020148005323235348019153235323534823235301004823