Literarishe bleter · 1931-02-27 · 9 (27.2.1931) · p. Seite 166

ליטערארישע ברעטער נומ. 9 (356) זײט 166 אז סיזאלן אמ די מענגק, אט די כתיסע עדה, - נאך אפת דך םא־נעגקען, װי ס נענקט א הארץ נאך ס־י־דן. װען װעלן נעםינק יעדערעד דין ארנעט: אשפינער צו א יטפינעד, א נא־נער צו א:א־בער. עפעס שטערט ד גיין מיר, עפעס, לי א שטתיכלונג - אט די ת נעהייסע פון נימ-אויםגענוצטע ־וחות. מיט .״אפ די איצט באצװינכקן מיט ױאס ד־ א־צט פארנעמקי אז ס׳זאד׳ן אט ת תננק פאר ת-טעג זיך נישמ שעדען. .תננ און תנג — א קײט איז, און ת קײט כיך פענטעט — צו א־נעט, צ־ א צדײטן, אין קײנער ני־שם קק ענטפע־. ארע תידן, צל;ן, א־ע זוק גתנטן - :יקאן א־ס ניט פא־בײכן אט ת ת פון זונטאכ. זזנטאנ א־ז את-טאג, װיל איך ת נעניסן - נא־ דאט ד,א.־ץ זיך נלוטיקט, ט ב־׳וטײקט דער געדיסן. דען רעלן נ־ט נ־׳ײבן אט ת טענ ת ש־ערע — װען װע־ן שו־ן לײבע- אפתען דך נעק: ר ע נ צ צ ן ד ע ר צ י י ל ו נ ג * שארפעק־קע, אפנעשטא־בענע, צעםרעסן םון פתננע. א פלעשעיע ־אד - דאט א־ז נעװעזן אזיץ, װאט ער האט מ־טנענומען םון דער צ־װילידרטעד װעלט. ער האט דעדמיט םאדנאסן ת װאונד בײס א־בערב־נדן, דאס צעאײטערטע א־ט האט ער אדוםנעװיקלט מיט א פארבלוטיקטן באנדאזש און צום םוף אויםגעתםן מיט אנטשלאסנקײטו - דער יאד האט :עקאנט זײן אן אונ־װערםאל מיטל א־ן ל י פ׳ נ־צע, מוז עם מ־ד אויך א־צטער נענונענק. ת אויסנעהתשלמע ט־־טע שטיקלעך בק האט עד נענומען איז דעד האנײ ארי־ן און צעשיט מיט אשמײנל: םלי, פױלענץ פון אלעבעתקן םענטש: מ׳האט באדארםט אויםנעמען אלץ מ־ט אסײי• לעך געמיט.?ױין דעס פינםטן טאג האט ער זיך אזױ געשלעפט איבער דעמ אומבאקאנטן פ־עמדן לאנד, איבער ת קתמע, אומענדלענע װענן פונמ פאדאל־ער פלאנלאנד, תרך ת טײנלעך, לײמנתבן, פוסטע שט- ח־ט און װעלדער. דער אײנציקעד װענװײזער םונם אנטלאםענעב א־ז נעדעזן דער זיבתן, אין װעלנן ער האט םון פאראויס צוגענתיטע און או־םנענאדטע א־נפא־מאצ־עם צוזאמעננעשטעלט ת אומפינקט׳ לענסטע מאפע א־־ח דעד װעלט: םון ל־פנ־צע צוקר-־גן דך צו דער באן-ליניע, פאדקידעדק אױף דענמט אדף צפון-מעדב, האלמן דך ב~ דעד לינקע־ ז״ט םון דער באן-ליניע - און... װק הובערט איז נאך גע־יענן אין שפיטאל, האט ער דך גוט א־־ענט־רט, אז דער לעצטער אנגתף איז נישט אױסגעהאלםן גע- דארן און אז דאס תסישע מיליטער ציט נס־ד אפ. ס׳האבן נישט נעהאלםן ת פארדעבטיקע װיצן םון דאקטא־ לאװטשין, אױך נ־שט דער אלץ מער בולטער האס פון דער שדעסטער מאריעמע. דעד דאקמא־, א־־ינקומענתק אלע א־נ־ע־פ־־ א־ן שפיטא־י-זאל און אדעקלײננתק ב״דע הענט אויף ת בתסטן, גל״ך װי ע־ װאלט בא- געיט צו דעדפילן דאס קלאםן םוךצ־וײ הערצער, - האט ת קראנ- קע באגתםט מיט אשמײנל: - נו, מיר הײבן אן דעס אנגתף. מיד - אויף ת קראנקע א־ן אונזעדע ױננען - אױף ת נעזונטע. ב״ס איבע־בינדן ת װאונד. םלענט ת קראנקן׳שװעסטעד שטענ- תק קוקז א־יף ת װענט אדעי אין פענםטער את־ן און װי מ־ט א ביװן אפגעזענדט םון אים איר בליק. אירע תיטלענע ברעמען האבן ינםקי / װאר־כע י ו י ע ז ן^יײי.י• ך► —י! / 1* ק׳א א י פ ע ר ג דער :עלער, שלאנקעד קוקודוזע װאלד האט נענתינט הובעדטן א־- בעק האלז. עד האט א־צט געלאנט תןק נײ;, אן שום מו,־א, אז ס׳זאל א־ס עמע־ן בא״ מערקן, - מיט דעס נידעתקן של־אך, צװ׳ש; ת צ־־י שפא־יערן קו- קודוזע שטאננע־, אױף אונ- גראז - דעס דײכן םא- ׳;, נלײך טע־בעטעב• ת־ס. א״: אבער ס׳איז איס צוי נע״ארן שדע־עד די :ײן ׳ במשך פון י אד ז־נט ע־ פיר צענ אנט־יאפן פון שפיטא־1, איז עד א־ו־ אפנע- ש-אנט נע״אק, א• ע• האט א־ץ איטעד זיך ק. .דיעזשינסק־ נעמו־ט אב-־־ע; א־; או־ף זײ; יעדן טתט האט ער נעמוזט אנשטדעננק ת לעצטע ביחור״. ס־האט אלץ מע־ געמאטע־ט ת שלעפעתק״ט, א־1,; םער דײ געטאן דעד נ־שט-או־ס•׳ געהײלטער פוס. ם־נס ת־טן לאך א־ן דע־ ליטקע האט נעטתפט מא- טעתע אוי ד־ פתער האבן ז־ך א־יסנעקתשלט שט־קלעך ב״ן, * די ד$זיקע דעיעײלינג פון דעם ס*לענספולן •ייליען דיכסעי־ קא״ זשימיעדס װיעזעינסקי (:*ק*סען דעם זגינסעינאעיןנאלן סריז סאי זײן באנד סס^ײם״לידער ״*לימפישער ל^רנער־. איבעיגעזעגס *ין די ,ײדישע װעלס״ 28נ>1) ה#ס *רויכגערלםן ־ססארקע סאראינסערעפירונג בײ דעד סיילײשער קריסיק. די דעיעײלינג װערס געגעפן מיכ דער ספעעיעלער ערלויבעניש פץ דיכסער. ר ע ד.