Literarishe bleter · 1931-02-27 · 9 (27.2.1931) · p. Seite 165

זײט 165 ליטעראיישע באןטער ניײ 9 (356) ד. ה א ל ק י ן / מ א ם ק ו ו ע לידער פון בוך ״וויי און מוט״* מיין *־ייד? םיין מדיישט? ם־ין האסענונ:? איך לייס פרן אז־ץ, א־ך האג :עזען, איך בין ניט לאנ; נעדען רא־ט - און ם׳האט מיין ליד, מיין פונטעדע דיך אויף רךן הא־ געענדע־ם. איך נין געדען און אומעטום: א־ן הויפן, גאשן, שטיגע־ - און סיהאט מיין ליד םיד ניט םא־םמט און ניט געשטערט מיין ליבע. און םיאיז אלעמען זײ ווײט דער וועי. - און אײעמען זײ נאענט ם,־עמד דעד טײך, און לינ דער טײך אין אנקומען םון אוונט. ם׳א־ז אלעמען זײ ליב ד• זון, דער דאלד, דאם לאנד מיט פרעמדן נאמען - זײ װילן זײען דארט-זײ װילן פ־״ען זיך, זײ װילן קלײנן זאמען. נא־, שבן, ג״, עם װערט מיר שדער - עם װערט מיר לינ דיין זײן־דא: נײן, שבן, זיץ, נײן, שבן, װא־ט - איך װעל אשטול דערלאננען. זײן און העד, װי םיהילכט ם״ן ליד, מײן ליד מיט דאם איך ענדיק - סיהאנן אלע דײנע רײד מיין לויב־ליד ניט געענדערט: ז״ דעלן קומען דא־ט - עם װעט זי־ ליב װערן: דער דאלד, דער טײך, דער בא־י,, דער נאמען, זײ װעלן זײען דארט-זײ װעלן סרײען זיך- ל״ ־עלן קלײנן זאמען• ידזשאז ש. האלקין > *׳'*' און װײםם נארניט נאך װאב איך בין געקומעןר בין איך געבליבן זיצן שטיל, געהא־כזאב־שטיל געזעםן: די אײגן - צי, און םהאבן רײד נעשניטן מיט א מעסעד. ער האט געדעדט, אצײט גע,־עהט, און םלוצים שטיל געבליבן - און כיהאב דערזען: עס מריםט דין א־ײ., און םיציטעין די ליםן. - װאם-זשע װילסטו, שכן, נאך? װאס-זש־ע, שכן, דארפסטו? - איך וױל: אז זאלםט ניט זינגען מער, אז זאלםט דאם דנגען װא־ב-ן. גײ און זע: םיאיז אויף די גאם איי טיר און טײער זײנען אם,!■... — א־ז דאם-־שע האט דיך אנגערירט - ז ו נ ט א ג ־ד זונטאג איז ארו-טאג, דיל איך רו געניםן - נא־ דאם הארץ זיך בלוטיקט, סיבלוטיקם דער געזיסן. ב י ר א * ב ▼ נ־ט :א יץ כיהאב דאס ליד ב-ון או־ס.אנ; צו דערזיננען, צו דעדגאנצן - ־אם ליד פון װײטן לאנ־ פון פ־עמדן טײך, פון ־ילדער ם.אנצונג. דאם ליד פון שענםטן גױגפ פון העכםטן װאלד, פון היםםםע םאכן - נ־ט באװיזן כיהאב נאך ענדיק;, האט אננעקלאב-ט דער שכן. אהינטער װאנט, אהיגטער דינעד װענטל העדט ע,־: [זיצט ער - דינםטן שפרזך און שטילםטע רײד און לויבגעזא״ען אן װערטער. -דאם-זשע װילםמו, שכן דוז דאם-זשע דארפםטו, שכן? - ״כיהאב געהערט: ת זינגםם א ליד - האט עס םיך פאײשטאבן! ז־צםם און זינגםט: פון ערשטן ק.א1, םון נײעד ערד, פון הײם, ם־ן װאויטנג - זז< כאטש ת, צי שדע־ע פײן באקומען װעט באלרנונג? ז>מ כאטש ח, צי װײםט :עװ־ם אז אלעם װעט געראטן - מיט לײגן מ־, מיט לײגן לײב פון קינד, םון װײב, םון םאטער? גײ און זע: מע קלײבט זיך דארם, עם הײבן זיך םשםזזװז - און םיבלײבט א תל, און םיבלײבט א ־אך- צענומען און צעבראכן. ־אי. כאטש ח, צי האםט געהערט, צײ האסט געשפירט דעם אומעט? ז־צסט און זינגםמ. * ש. האלקין איז אײנעי־ *ין די #ריגינעל• ססע ײדימע ד*כסער אין ראנספ&יבאנד. זײן לי• דער זאמלונג ״זוײ און מוס״ הןם *רויסגעױפן אין די ם$רועסיש*ליסערארישע קרײזן שארפע #רא• טעססן קעגן אים און קענן די רעדאקטי^וץיאיײים•;עכער פון בוך ס*ר די נדישסאיקג ״#סנויגן־, ױעס עס זענען ד* אין דעיי ליריק. אײך ן>ם די נילײ געבראכסע דן> לידער ה$בן זיך געסונען אינסער א שםעיקן קרײץ״פײער. איז א רו-טאג :עזען א־ך האי ע-־שט נעכטןי נא־ איך װײם םון לאנ: ראם: ארנעטםלאזע םלעכטן דערסטיקע םא־׳אנגעס. רעד.