Literarishe bleter · 1931-02-13 · 7 (13.2.1931) · p. Seite 129

זײט 129 ליטערארישע בלעטער טמ. 7 (054 ׳י די נױרס *־עגפ, צולינ װ$ם םען וױל אױשדעקן רןן: ק״נד. ע: ,לערט א־ר דעדקלערצ. ד שכדנלש א.־ן זאנט, או ב~ זײ א־ן א־נסט־ טא־טן ־די־םט רען אלע קינדער, םעכן ל~ אפ־ל,־ כענ־אנט װע־ן םון א קריםט. - מאקע? : - ק־קט אןםא־ער םיט םארױאונדערוננ רי נױרב ראפ ט־ידל קאן ניט או־פהאלטן מאיערש נל־קן סון ארינער ד־ נר לן - א־ן- אנעד םאיער האט ניט געװאלט זאגן דא£ ראט ער האט ז־ך געקלינן צ־ זא;ן. ער האט געטראנט צו ז־ך אליין, אז עט ױאלט;עװען א נא־ישע זאך צו זאגן ראהג וואש ער האט זיך געקלינן צו זאגן. און אמ אזוי ז״נעז אױעקגעגאנגען צװ־ װאכן. די נר,־ם האט א־ן ד• צױיי ױאנן אויםנעלערנט ל־ל־ן, וױ אזוי ארוםצוג־ן ארונ רעט קינד. און ליל־ איז גענלינן ם־טן קינד אויף אירע א־גענע הענט. יעדן םאל, בעתן נאדן, האט ליל־ גערוםן טאיען, און נ~- רע טרדען האנן ראכ קינד גענאדן. דאט ה־שט, טא־ע אלײן ראט;עטאן ר־ ארנעט, און ליל־ האט געהאלםן ם־ט דעט, וואט ז־ האט ־ערלאנגט צו רער האנט. םא־ע איז געװען נאהאױנט א־ן דער דאדקער םלאנה. ד האט ־םזין געױאוטט, ױ־ אזוי ארײנצילײגן ראכ קינד א־ן נעטל אר־־ן און ,־ױ אזוי עט ארו־טצינעםק. דער ע־קר האט ד געױא־נט, א־־ף װעלכן ארט *ן קערםער ־אט קינד האט לינ ״ך צ־ ודא־טן. (םוף קימסו אין שטונ איז געװארן םרײלענער. אזר האט דך ל־לין גע״ דאנט. זי איז ארײן צו דער שכנה און איר געזאגט ױ נשורד״ םאיע איז אר״נגעקומען א־ן אנגעקוקט דאט קינד. עט איז א־צט גע- לעגן מימ ז״נע נלאע אױגן א־ן נאטראכט ד• םענטשן ארום דך. עם האט דך או־סגעודזן, אז עם פארשטײט ,ױאס דא םוט דך. פאיע האמ אגגעהדנן צו שםאטשקען סיט די ליםן צוס קינד-. אכת,םלע מוץ, םוץ, מוץ... און דאם קינד האט געקוקט אויף א־ר און געקנײטשט םיכ זײן דיױכן, קלײנעכ שטעק. אינאװנט זײנען אהײם געקוםען נײדע םענער, א־ םא־עם םא־, א• לליפ. זײנען נײדע םענער געשטאנען א־בעק ױיגל און נא- טראכט גאטס נאשעםעניש. - ,ױאס םאר א שטעק .נײם ק־נד: - האט נעזאגט מא־ע־. - ם׳םײנט דען עפעםז - פרעגט סעכ. און זעט נאר ד־ קל־גע אױגןז - נארימט דך םא־ע. - און די דטע קל־נע ליפעלעך - שר־ימ ל־ל• םיט כא- גײםטערונג. - וױ הײםט עד? - םרעגס מאיער. - אנרהמל - ענטםערט םאיע. - און אנרהםל איז שוין א ײד... קוקט גוטםוטיק םא־ע־ אריגער זײנע נרילן. - כ־ר ױעלן א קוק טאן - ם־וװט םא־ע אויםצודעקן דאנ פראפ. א. א. ראבאק / באםמאן וו ע ל ט ן כאראקטער-שטריכן עס;ײען מ־ט דעם א־ער םיפ ־ענ־עם םז< א־ן דערנ״ .םארערט דעס אנאניםען שו־־ינער ו*ון רעם נ־כל. אי־ן זאך איז געױען דערםאנט, דאכט ז־ך, כ״ ־עק םזל, און ־אפ א־ז;עױען אםין אויםרוף צ־ לעכן אױף אהעכע־ער סםערע. או־כ םען װיל דעם םזל או־סנוצן או־םן ארט. ר־ ױאס לעכן א־־ף אנ־דעריקערע סםערע ױעלן ז״ן ה־נטערשטעל־ק און ד־זעראכעל. אנער װי קענען םענטשז לעכן או־ף א הענערער ארע־ נ־דעױקער סםערעי האט זיך;עהאלםן א־ן א־ן םרע־.; ־א־ט אין טווז. און ־אס ױאפ דער אוםדע־פא־ענער םוח האט נ־ט :עקענט ענט- םעק, האט ױ םאנטאז־ע רענט;עםאכט. עם האט דך םיר םא־העשטעלט ״־ א־יף אהו־כער א״נער כ-לאך גײען א־ום ױ םײנע, ױ אנשטענד־קע, די א־נטעליגענטע ל־ט, עס שםאצ־ק דא־ט נאר אזעלכע, װאס ט,־א־.ן כענפנע און;ײען עלעגאנט און האכן גוטע מאנ־עק. או־ף אנ־רעױקער ש־כט זעט דען די װאפ ז־נען ניט :עכ־לרעט, דאס קוםען נ־ט אםט א־ן אגוטער געזעלשאפט און תרך ש־׳עכטע אוםשטאנק האכן זײ נ־ט :עקענט לעבן א־ן ־ענער הו־כער סםע,־ע ױ• ױ ערשטע, ־אן א שטוםע נידעױקער װא־.לען.ז־ך ױ רעגענעראטן, רי טויגענ־כםטן, ױ שײכור־ם, ױ םאדנרענער. ק־־ס ־אפ ז־ שט״ען או־־ז ־■ ד-־ס. ־־ פנימער ,־ױ און האױק. ױ פארש־ידענע ש״כטן ז״נען;ע־וען ־ו־ט א־נע םון דער אנדע• ,־ער, און ױ װאם זײנען :עשטאנען אױף דעפ העכםטן םטאר־ופ האכן ז־ך נ־ט :עקיםערט װע־.ן ױ אונטע־שטע, און ױ אונטע,־שטע וױ- רער האנן ניט;עהאט קײן אנונ; ם־ן ױ, ױאס לעכן אוי־ז אהע• כערער םסערע. רער נאגריף סםעױע א־ז יגע־דען םאיכונק םיט רעם כאכר־ף 3. לעבן מיר אלע אין א״ן ױעלםי דאפ איז;עװען א־ן דעם כר־םצױה םעױאד, ױען םון ײנגל ה״בט אן װעק אנחור. װען דער ראםאנט־שעד טעםםעראםענט צע- ש־םילט זיך, און דאם נלוט הײנט אן שטא,־קער צו שלא־.ן אין ױ אדעק - דאן װע,יט םאתע,;עהײםע םארלאנגען לאזן דך ש־ם־ק א־ן האחנן און זאגן אן ״ת ױערםט א רערװאקסענעדי, װען מען ם־לם זיך ניט אהער און ניט אהץ: עס;לוסט זיך ז־אך אשם־ל טאן, אשטיף טאן טיט תנױם און דאך האט םען םורא, םען ט־יעט זיך, גײט פארנ״ אבאקאנטער,;נכעט םען ״ך אװעק םון דער חכרה א פארשעםטער. עפ איז ו.ע,ױען אצײט, װק םען האט ז־ך;עםילט אםגעױסן םון ױ חבױס, װאם האנן נאך א־ן ז־ך נ־שט דערפ־לט ױ צ־־ט־- קײט, און צו ױ עלטערע ױא־.ט מען נישט צ• ,־י־ק ,זעגן אינט־םע זאכן - ױע־ט מען אםגעזונדערט ם־ן אלעםען״ איז םען אםנעש־־ױט םון דעפ אלטעגלעכן לענן א־ן םען איז א־נ;אנזק םארט־םט א־ן ־ענ א־־גענעס ״א־ך׳־. די שט־םונג װערט א םע־יאנכאלישע, א־ן א םים- ט־שער שלי־ער הילט אק די;אנצע םערזענלעכקײט. א־ן װאם גלויבט םען גיט דאן, און ױאם נעםט םען נ־פ א־ן אזא םעױאד אין ױ הענט ארי־ן, און א־ז דען רא א נאױשקײט אױף רער ױעלט, װאם מען ױאלט ניט כאםן לעץ ם־ט ־.עשאםק און עדםורכט ו א־ן יענער צי־ט האנ איך ם־ר א־יננעשאםט, זאנאר דאם נא• שטעלט. אקלײן אסטראלאניש נ־כעלע און :עלעזן ױאם םאר א םזלוה ױנען גוט און ױעלכע זײנען םון ױ עתערע, און ױעלכע