Literarishe bleter · 1931-02-13 · 7 (13.2.1931) · p. Seite 128

ליטערארישע ברעסעד נו־כז. 7 (354) זײט 123 ודענג און געזען בילדער בי־ דך אין שטוב מ־ט א קל־ין קעד א־ן א ודג - נדך שרעקט ניט קײן יצדס זאך. - איך בין אירע א שכנדי. - מישמ ז־ך ארײן טאיע, - און טיין מײגוגג איז אויךי אז זי זאל געסען גאד א קליין קינד, ידי ז־ זאל ױך קאנק צוגעװײנען און א״נלעבן דערטיט. דער מאן ד.אט געטאן א דריק אן עלעקמדיש גלעקל און א מ״דל א־ן לי־מע קל״דער איז אר־ינגעקומען. - מירט או־״ין די צװ״ דאמען אין ב״בי װארד. און באלד ז״גען ל־לי און פא־ע געשטאנק, צו ז״ער דער• יגוטוינונג, אין א גת־פן ציםעד מיט דייםע בעטלעך. אויף ד־ בעטלעך האבן ז־ך געוען קעפלעך פ׳ץ קל״נע ק־נדער. די גלי־בע יגדרד, פ־ן ד• בעטלעך אול ר־ גל־ינע ליניע פון די קעפלעך פ־ן ד־ קינדעד און דאש ריינק״ט און װ״פק״ט סון רעט צ־מער האט צװ״ םררען באצױבערט. די נוירב האט ז״ געפירט פ־ן א״ן בעטל צום צװייטן. און ד• צװ״ פתיען האבן איצט געקליבן א קינד םאד לילין. ד־ קל״נע באשעפענישן האבן אלע געהאלמן אםן ז״ע־ע אויגן, נאר א״נצ־קע דא און דארטן האבן געקוקט מ־ט ת קל״נע הנמהפילע א״געלעך. לילי און פא־ע ז״גען צוגעקומען צו א״נעם מ־ט אזעל־ע אפענע א־יגעלעך. דעד קאליר ז״ערער איז געװק היטל׳בלױ. דאם פנימל און ת הענטלעך ראז׳װײפ דאם נעזל א יטארםם א־ן א קל״נם און דאם מי־לענל מיט תנע ד־םעלעך. און האר בלאנדע, ש־טערע. אזױ וױ אםגעפ־צט גאדד. - אט האם װיל א־ך — האט ליל־ געװיזן דער נו־רפ. ת נוירם האט א קוק נעטאן א־־ף רעם קאװטל, װאש האט געהאנגען ב״ם בעטד צ־קאםנס. - א״בדאהאםי. — האט ת גױדם געשמ״נלט, אגאנסידגתק רעם ק־נדפ נאמען. - און ער האט א ש״נעס נאמען אויך ~ האט פא־ע אזױ וױ געגעבן אנצ־הערעניש, אז איר געפעלט אױך ראם דאז־קע *ןנגל. ד• נדידס האט םאדשד־בן דעב נאמען פץ ק־גד און מ־ט ז״ צ־ר־ק אר״ן אין אםיס. - װעל? - האט דעד מאן װאס ב״ש ט־ש געפדעגט. - מ־ר האבן אויםגעקל־נ; דאם, ,װאם מ־ר ,װ־ל;.~ האט פא־ע גערעדט פאד לילין. - ז־צטי ב״דע זעצן דך. לאנג שר־־בט דער מאן א־ן פאפ־דן. ל־ל־ תזמעט ז־ך א סך מאל, פא־ע התמעט דך או־ך. און דערנאך ה״םמ מען ז״ ג״ן אה״ם און טק זאגט ז״ אז דאנ■ ק־נד װעט װערן צוגע- שטעלט אװ־ גיך, װי ת פאנידן װעלן דורנגײן געװ־סע אםיציעלע צעדעםאניעפ און עס א־ז טאקע אזו־ געװק. א־ן א םאר טעג אתס ד.אט מק ל־ל־ן גענראנט דאס קיגד. ז־ האט שו־ן דערװ״ל אננעגר״ט א װ־גל און א פאעמאנדל און אלע־ל״ שייגע זאגן. אז מען האט א׳־״נגענראנט דאס ק־נד, א־ז לילי באלר צװגעלאפן און א ק־ק נעטא;, צ־ עמ א־ז ראס א״גענע ק־ני, װאס זי האט או־סגעקלןבן. יא, עס איז געװק דאס א״גענע קינד. און צוס ערשטן מאל, װען מען האט ענ אר״נגעל״גט א־ן דעס ש״נעס אױסגעבעטן װיגעלע, האט דאם קינד אגגעהױבן צו װ״נק. - אוי, עם װ״נט: - האט לילי געטאן צום וױגעלע א שפתנג. ת :ױרפ װאס איז געש־קט געװאדן פון בית״װזוכדם, האט ז־ אבער;ימ צוגעלאז;. ר־ל־ן האט תװ־ן אין דעד מינ״יט פארדדאפן, װי זי װאלמ געװען טאקע ת אמתע מאמע םון קינד. אבער ת נױרם האט איר דערקלערט, אז עס א־ז גארניט, אױב א קינד וױינט א נ־סל.;עװען א קדוגע א־ן האט באל־ר מ־ט א־דע שאױסע אויגן באמערקט, װאפ דא איז. האט ז• ז־ך אג־רעדגעזעצט און געגומען תידן צ־ ת צװ־י פרױק• - א טאנטער א״ע.־ע, אװע־ א שװעסטער? — פ־עגם א״נע פון ״ סרו־ק. - גאך בעסער פון ־עם. אן א־־געגע טאנטער ב״ ט־ר - א קאן :־ט זא:ן, אנע־ ניט אז״ װ־ ד. עס א־ז :ישטא :־ט קאנק אױם־עקן. אי ז• פא־ען ■1 ״ םת־ק -■ ו ״[־ ׳ ־׳<( ״ןפו ׳ײ יז־ו א־א סור, אז א־ך זאל פא,־ א— —• א״געגע װ״ס א־ך נ־ א־ר או־ך אלי ת צװ״ װ״נעד ק־קן דך א־ני - און װאס טוט א־־עד מא;? - מ״ן מאן א־ז רעד סעקדעטא־ פון ק־ן -ק־מת. - געהערט... פאלעסט״ן אי״גע פלעינכ ,, א־־ע־ מאן? - פרעגן ר־ םת־ק ב״ ל־לין. - מ״ן טאן א־ז אין ב־זנעס. - א ב־זגעפ או־ף אלע ״דן געזאגט געװארן - מישט ז־ך אד״ן פא־ע - עס אדבעםן ב״ איס זעכצ״ק טאשינק. - אױ־?... װי־זשע קוםט עפ װאס א־ר האט נ־ט ק״ן ד־נסט? -- ק״ן תנסט? - םארענטפעדט ז־ך ליל־ ~ און װאס .װעל א־ך טאןי א־ך האב ל־ב אל״ן או־ך עפעס צ־ טאן. ־ו־קן י פרעגן ר־ םת־ען א־ד װ״ם א;, - איז װאס טונ - גאלדעגע װערמעד... א־ד הערט... מ־שט ז־ך אד־ן פא־ע;ל או־ף א־ר א־ט ױאלט שײן געהאלטן נינ אן אנ או־םצ־ב־ענגען א ק־נד? - א•־, װאם עם ה״ ־־־ א?' - א־ך װעל ז־ שױן אױםלערגק - ■א;ט פא־ע. - א״ת־ט - האט געזאגט א צװ״טײ פון דעם קאמ־טעט קאדט. מען האט :־ט :עקאנט װ־סן, צ־ עם >•* •**•* *<■• וו■ י*• ******* •*•1•*•** ו ״<־| ל־ '1'׳ ׳ *• <־־ ״י -ײ אל־״ט, מען עלן ז־ך בא• ***** ****•*•^ ־עכ א ט־אנטי, צ• מק םעג א״ך געבן א ק־נ־. ־־ ד״בער ז״נען אװעלגעגאגגען. אין א פאר װאנז אתם איז אנגעקומען א ב־־װ ׳פון נית׳ ־ת־ד־ם, אז ל־ל־ זאל ק־מע;. ז־ און פא־ע ז״גק געגאנגק. דארט, א־ן ב־ת׳-יתומ־ם, ז״גק •־ אד״נגעקומק א־ן א צ־מעד, װאו ב״ם כ־ש א־ז געזעםן א ש״ן- נא־פ־צטער מאן מ־ט א פל־נעװאטן קאפ. ז״ן פנ־ם א־ז געװען א־־סגעתנהט א־ן ױ״ס וױ מילך. אזױ אױך ז״גע הענמ. פאר א־ם .עקוקט א־ן א־־פ־ גען געלעגז פאפ־רי ער האנ נעה־־נן א פא־ או־םגעתטע, ג־ו־םע או־גן. - ז־צט. ל־ל־ און פא־ע זעצן דך. פא־ױאם וױלמ א־ד דװקא א ק־נד פ־ן אנט׳צען דאכןי - ד־ר ,װ־לט ז־ך אנה־־בן מ־הן קינד פ־ן אנהײנ אן. - הם... אנער אזױנע קיגדעד ז״נק, ערשטגכע נישטא ק״ן םך. צװ״טנם ,װעט א־ר האנן א םך טראבל מ־ט אזא ק־נד. ג־ט רערשלאפן ק״ן נענט... א־ד ,װ״םט נ־ט, װאס ראם א־ז... אזוינע ק־נדער ל״רן אױף אלערל״ ק־אנקה״טן... און ז״ םאנן צ״נרלעך... פארװאס זאלט א־ר;־ט אויםקל״בן א קינד פ־ן פ־נף-זעקם ־אד. װעט א־ר שד־ן האבן א םארט־ק ק־נד און ק״ן שוס טראבל פון צ״נ־לעך און ג״ן און ר״דן... - א־ך װ־ל נאר אזא ק־גר םון 8-סו װאכן - האט ל־ל־ געזאגט און האט אגגעשטעלט א־רע אױגן א־ן דער װ״טק״ט פץ צ־מער. ז• האט א־צט מסתמא געקוקט תרך און תדך ת;ראבע