Literarishe bleter · 1931-02-06 · 6 (6.2.1931) · p. Seite 109

זײט 109 ז>גט דער צוױיטעו־: - װאל*טן הןזבן געדולד, װאלט מען דך דעחזיזרט אױף א םנין. ז״נען ב״דע א װ״לע געזעםן נ״ם קא־׳טן אויװן, די הענט הינטעק יז״״צע, װארעטענדיק דעם אויװן - אזן געשװיגן. ז״ האנן געזוװיגן. ר בדוך האט געשװיגן, די םטרים האנן געשװיגן. ־טםעטער האט דעד *ד מענדל געזאגט: - מעט זיך ניט דערװארטן... און ב״דע האבן זיך אויפגעגלייכט, געשטעלט ׳טמינה׳עשרד,. א״נעד האט זיך געװיגט לינקס׳און׳רעכטם און דעד אנדעתר - ־עכטם׳און׳לינקם. ל דעב א״גענעם אויםדערנאכט אױ א־אםגעקומען ד■ •טמחה צו הידשע דעם הבואה-םוחר. דג־שעם יטטוב איז אמאל געװען א גרויסע און אםולע. איצטעד אױ ד־ שטוב :עװען אירויסע און אםוםטע. כאטש אלצדינג איז אין יטטוב םא־בל־בן םון אמאל. אלצדינג; אםילו דער שאםקע׳ז״געד און ־אם א־ון׳קודש־1, םון די ה״מישע םנינים- םונדעםטװעגן איז אין שטוב געקען םוםט. אז רי שםחה א־ז געק־מען, האט מען װינצ־ק גע־עדט. הירשע ־אט םון אינערגעצן - קען ז״ן םון שם״כלעי אויםן הויף, קען ז״ן ם־ן א:תב ערגעץ, קען ז״ן םין אי־םן בו־דעם - האט הידש געבראכט א־ן אזעהל אביס־' װ״ץ. דאס זעק־1, א״נגעב־נדן א־ן אליילעך. אצװאנציק םונטעלעך װ״־ן האט עד געב־אבט. אקל״נעם ט״ל םון ־עם װ״־ן האט הידשע אויםגעשאטן או־םן טיש. ב״דע האבן אנגע׳ טאן נתלן און גענוכען איבעדתד,;: אװ״צעלע אהעד, אװ״צעלע- אה־ן. אמאל האט די שםחה אװ״צעלע באװיזן הירשען, אזאג׳ טוענד־ק: - חמץ. און אםטמאל האט הירשע :עװיזן ד■ שמחהן אװ־צעלע א־ן טתיעתק באמעדקט: - או־םגעװאקםן... חנד״ ה־דשעם װ״נ, א־ז אלע װ״לע את־שד.אנגען דרו־סן. א־ן א װ״לע ארום א־ז ז־ צותקגעקוםען. ז־ האט אכטינ: געיגעבן, צי םאד׳ ט־עט זיך עםעצעד אםטמאל ניט הינטעק םענסטעד. ״א־׳ע װאס_. יטםעטעד אביסל האט ד,י,״שע :עזאגט: - :עמ״נט, אז רי נדוך װעט קומען. שוין־זשע איז ער זאט מ־ט םצװת? שוין׳זשע... ניט ה־רשע און נימ די שמחה - ב״דע האבן זיך ניט געתכט. חנד״ הידשעם װיינ - זי האט אװדא־ זיך ניט :עתכט, אז רי נרוך זאל קוםען. יא, נא־ אומגע־יכט איז אגגעקוםען רי ברוך. נעקומען אי אגוטנאװנט. האט הירשע אגגעשטע־ט םארװאונדערטע אויגן. האט די טםחה אויך געשטו־נט. חנה האט תינף אנגעד״ײנן צו װישן די אויגן. - געװאלט עםעם איבערשמועסן םיט א״ער זון - האט די בדוך אזא. געטאן - קען מען איס זען, רי הירשע? אז חנה האט ת אויגן םוף׳בל׳םוף אויסגעטתקנט, האט זי י״ אנ־״עשטעלט אויף רי נרוכן. מ־ט ת אויגן געמ־ע־״ט: ״צולינ װאש זאל דעד רני װעלן זען מ״ן זון?״ און אםשד האט זי געמראכט: ״װײ א.ײ װינד א־ז מ־ד, מאיר װעט נאך חלילה דעם ־ב מכ״ש ז״ן... טאקע דא, ב״ מיד א־ן שטיב, םאר מיר א־ן ־י או־גן״... - זיצט, ־ב־, - האט זי םיניעםטױע:;;עזאגט - א־ך װעל ג״ן א־ם אריינתםן. הירשע האט ז־ך א־־םגעשטעלט, מיט ״יתש נעקוקט או־ף דעס זיצנתקן אינמ־טן שטוב רי בתבן. ־א, ״ בתך איז א,־״נ:עקומען. דוכט זיך אן אנוטנאװנט... ת שמודה׳װ״ץ א״םן ט־ש האט ער נ־ט באםערקט. ק״נער האט ניט :עהאט ק״ן װא־ט צו זא־״ן. ק״נער ד,אט נ־ט געװאוסט, װי אז־י דאס םו־ל צו עםענען. עם האט אוישעױיזן, א־ או־ב חנה װעט אי־ זון, מאיק, ניט אר״נבדענ:ען, װעלן ת דא־ ריטערארישע בלעטער נוס. 6 (353) ׳יי^■ - יא, רני, מען האם דאך געקוילעט. אוי, װי מק האט געקוילעט ז איז דאך דער רנונו׳של׳עולם געװק דער, װאם האט ז״ אראםגעש־קמ צ־ םארמ״דן ת גאנצע כליד״ םק װאלט דאך םא,־טיליקט. און װאס ד,אט תד המלך געמ״נט מיטן חי, חי ױתך? איז דאך טאקע נעםעד ־עס לעבעדיקן הונט װי דעם םויטן ליינ; אװדאי נעסער. - און װ״ץ אויף מצה-שטורד, האט ע.י דװקא ער געבראכט. - איר װעט, רבי, טוחל ז״ן אתנערקומען, װעט מען ױ קעתער א־בערקליינן. אוימעװאקסענע אםך. װעט מען עס א־בעקל״בן... 4 אז רי שמחה און הידשע רעד ־בואה־סוחד ז״נען ארויטנעגאנגען ם־ן בית-םדרש, איז אדיינ־״עקומק איןנגל, אין אצעתםן קאםאט׳ קעלע, צעתסן ה־טעלע און צעתםענע שטיװעלעך און מיט א־״על טיכל אויםן האלז. אזוי, אײנגל םון א־אר אכט׳נ״ן. ניט ק״ן דער׳ װאקםענער. סיײנגל האט זיך דערנענטערם צו ת בחכם םלייצע, ד.אט םון אהינטער די אויעק אראפנענומק גאגץ לאנגע םאותלעך, האט ז״ אנגעטאםט צ־ ז״ ליגן נוט. האט אנגעהויבן צו כליםען. אפגעתאקט צום ־ינגל און קאפ די בתך :עװענדט ז״ן האט;עםרעגט: יטעפעס זאגן? — ס;אז און ת געװישט דעם און דאס ייני״ל געכליפעט האט איי־־ז■ -אב בעקל ״נגלס דעכטע דעם רי ברוך אקנים;עטאן האט געםרעגט: און ,װידער - םיװיינםטו? האט זיך דאס ױנגל נאך מע־ צעכליםעט. האמ רי בתך א־ם אקנים געטאן דאם לינקע נעקל און געםרעגט: - ניט געגעסן? - לערנט מיט מ־ר תורה: - האט ־אס י־נגל געכליםעט. לאזט רי נרוך אראם די ברעםען, און ש־ין בתגזלעך, ט־ט ע־ אזאג־ - ױ תורה טיאויםקומען אן ױר? טיאויסקומען... - לערנט מיט מיר תורד״ רני, - האט זיך דאם ײנגל װידער;עבעטן. - זזאגטן דאך ױר: די תודה טיאױםקופק אן ױר. ט־אויםקומען... איז דאס ילנגל עתסט געװאק; י״עקוקט אװיילע צו ד נתכס םלײצע, האט ױ פאותלעך אתנעױ״על״גט אינער ױ אױעק און אתי*עאיילט םון נית׳מדרש. את־סי״עא״לט, :לייך װי עמעצער װאלט א־ם נאכגעיאגט. איז אתינגעקומען אן עלטערער ״ד און אזאג געטאן צו זיך אליין: - װעט שוין ה״נט אױך ניט ז״ן ק״ן מנין צו מנחד״ דערנ״ איז ער אװעק אין מזרח-װאנט, זיך אנידערבעשטעלט שמונה׳עשרה. שטיל זיך געװיגט אויף רעכטם און לינקס. איז אדיינ־״עקומען נאך א״ד און אזאג געטאן צו זיך אליין: - טישוין ניט זיין קק םנץ, איעדערער ־אװנט םאר זיך. און אםולער בית׳מדרש מיט סםרים, און שט־ל... ־עדערער םאר זיך. ער, װי דער ערשטער, האמ אוים־״עקליבן םאר זיך אן ארמ אין ״זרח• דך צעװי־״ט שמונה׳עשרד,; אויף אהין׳אין-ציתק האט ער זיך;עװיגט. און צװיי ״דן, שוין אין ױ עלטערע יארן, :אר אינגאנק א״נגע׳ בױגענע, ז״נען אר״נגעקומען. זאגט איינער: - זע נאר, מענדל, םיװאחט שוין אםילו ניט אויםן טנין.