Literarishe bleter · 1931-01-09 · 2 (9.1.1931) · p. Seite 26

ליטערארישע ברעמעד נום. 2 (349) יײט 26 כאם זיך אויף םון דער ערד, אגער די אגםאלער ציען שױן א6. םינעלינגט מיר נאך איינעם א שליידער צו טאן מיטן רוק-זאק אין רער םי״צע און דערנאך בײ א7 זיך אן צו לה־װיקן. װילי יאגט זיי אבער נאך. ער האש געזען, אז די דװײ םאשראםן דאבן צעשלאנן לודזיקן. אײנעד סון זײ ליגט עװיז איצט אנלױן׳ :לויער און קרעכצט אין רינשטאק, דעם צװײטן רויטט נןזך וױלי. די טשופרינע דײנע איז צעשוינערם װי אתיטער םײאם. דער באנדאזש א־יף לודװיקס האנט איז צעריםן און צעשראטן. םיתנט בלוט, דאס פנים איז םארשמירט םיט בלןמע, דער שטעק ברוטיקט. ער װישט זיך אפ דאם םנים און הײבט דך םאםעלעך או־ף. ״םיטוט דיר שטא־ק װײד - פ־עי, איך. בלאם, זי דעד טויט שאקלט ער מיטן קאם. װילי האט דערװײל אטדאגט דעם מאטרןןם און שיעםט אים ,די א קלאץ מיט זיך. ״א־ר םארשאלטענע חדרים - שיםעט ער. די :אנצע צײט ט־ן קריג האט איר באקזעס םארנרענגט אויף די ש־םן און נישט געשטעקט ק״ן םולװער. און איעטעי עםנט איר די םיםקעם און םאלט אן אויף אונז, םראנט״זעלנער : איך װעל אײך שוין רייזן: אויף די קני םאל, דו חדר אײנער, נעט איבערז־ - װילי שטוםט צו דעם מאטראס צו לודװיקן, און ער זעט אוים דערבי אזוי װילד, אז ס־םאלפ אן אשדעק. ״איך װעל דיך צעטרעטן, די קישקעם אדויםטרענען. אויף ד־ קני םאל, א־יסזאורף:״ דער מענטש װאיעט. - לאז אים צות, װילי: - זא־ט לודװיק - און הײנט אויף זײנע זאבן. - װאס? - זאגט װילי א דעלשטוינטעד, ביםט משוגע? די האבן דאך דיר אזוי צעקײלט ת האנט? אבער לוחויק :ײט שוין םאראוים. ״לאז אים צורו:״ ער קוקט אװײלע אויף לודװיקן, רערנאך, שאקלענדיק מיטן קאם, לאזט ער נאך דעם מאטראס. ״נו, נעם ת םים אױף ת םלײצעםר ער קאן זיך אנער דאך נישט אםדאלטן דערםון, אז ער זאל אים אין דער לעצטער ריע נישט נאכשיקן אקאם, םון װעלכן דער םאטראס האט דך אזש דתי טאל אינעובעדדײט. םיר גײען םאראוים. װילי שעלט און זית־יט, וױיל ער מוז רידן, װען ער איז נײז. אבער לודװיק שװײכט. םלוצים דעתעען מיר, װי םון אגאם קומט אן אנײע באנרע. די אגטלויםנתקע האבן צובאקומען הילף. װילי נעמט אראם ת ניקם. ״לאדענען און זין גרײטר ער גיט אקאמאנדעװע און םארמרוזשעט אן אויג. לודװיק נעמט אתיס דעם רעװאלװער, אויך איך גתיט דך צום שיסן. ניז איצט איז דאם געװעזן בלױו אגעשלעג, ערשט אבער װערס דער ענץ עתסט. צום צזײטן מאל װעלן טיר זיך שוין נישט לאזן אגםאלן. מיר צעשטעלן דך אײף דער גאס אםגערוקט אײנער םון צװײטן אױף עטלענע טתט, כת סיזאל נישט לײכט זײן א־ן אונז צו צ־לן, און מיר גײען םאראױס. אויף צװאנציק מעטער שיםן מיר׳ - דדאט װילי. אין דער מחנד״ װאם גײפ אונז אנטקענן, דעדקענט מען אנא׳ אזמדו־קונג. מיר גײען םאראוים. כיקסן שטרעקן זך קעגן אונז. װילי עפנט אויף דעס שלאם םון דער ניקס און נינדט אם םון םאסיק דעכ האנט׳גראנאמ. װעלכן ער האלט שטענדיק בײ דך. ״איך צײל ביז דדײ״-סיךוקט זיך דאן ארוים פון דער טחנה אן עלםערער מענטש אין אבלוזע םון אן אונטעראםיציר, אױף װעלכער ם׳םעלן ת בענדלעך. ער טרעט אדויס און םרעגט•. ״צי ז״נען מיר חבתס אדער נישט?״ (יזס״ך קוםסו ״יי״: ש• ל. שניידערם*ן. 11 װי אקובל װאםער, װאם װערט אויםגעגאםן אויםן בתק - צע׳ שב-דיצן ם־ד זיך אויםן באן׳הױף. קאסאלע, ב־עי״עד און טדאםקע שפאנען ם־ט שפורעם-טריט א־אפ צו דער הײג־־ך׳־גאם. מ־ט דעס זעלכן נעא־ל גײ איך מ־ט לודװיקן אין ־ער תכטונג םון דעד באן׳אלעע. לעדע,־האז איז אװעק א־גדנעו־עגנט, ט־אדען אינפא־מיט זיך שנעל;אך אמאל ב״ װילין בנוגע דעם װעג צוס :אענטסטן ה״זל... נלויז ױם און ,װאלעננױן א״לן זיך;ישט. קײנעד װארט זײ :ישט אפ, — און דעתבעד גײק זײ קודם׳בל א־י־ן אין בופעט פון װאקזאל, כת זײ גײן אין ׳ן, ־אץ שפעשער װעלן עפעס צ־ נעמען א־ן מו־ל א.~ ד־ קאשאדן. א פ״כטק״ט.; ז״נען בא־עקט מ־ט ת בײמער פ־ן ת אלעען זעלנער פונם אײפן ה־םל. עטלעכע;־תעריקע װאלה,;ס א״לן שנעל ־ו־טע א־עס׳ ך צ־ א־;ז. ז״ האבן : ײמסטן יארגאננ רע־נענטעץ ז־ בענדער אױ־ ־י ארכל. ־ און װארפט ׳: - שר״ט אױס א״נעו - נ־דער מיט - עפאלעטן זיך אויף לודװיקן. - האלט סימויל, רעקתטישע :בלד,: - רוף א־ך זיך אן, און שטופ א־ס אװעק אן אז״ט. םילױפן אבער אן אגדערע און תנגלען א־נז ארוס. לודװיק מעםט אפ דעם נאענטסטן מיט ארױקן בל־ק אין גײט װ״טער. דעי זעלגער רוקט זיך אפ. אבעד גלײך קןמען אן צװ״ כאטראםן און װארפן ז־ך אײף א־ס. - חזיתם, װאס א־ר זע;ט, א־ר זעט;ישט, אז ער א־ז פאד׳ װאינדעט? — שר״ איך אויס א־ן װא־ף א־אפ םון זיך העס תק׳ זאק, כת צ־ האבן לויזע הענט. אבער לודװיק ליגט שוין אויף דעד ערד, ער איז דאך א־נגאנצץ איסבאהאלפן, מ־ט ז״ן דורכגעשאסענער האנט. ת מאטראסן ,־ײסן א־אפ פ־ן א־ס דעס אוגיפאדם און טרעטן איס מיט די שט־װל. - א לײטענאנט:-שתיט עפעס א םתיק׳שטים.-דעדהרגענק דעס דאז־קן בליטיקן הונט: א״רער א־ך באװ״ז אים צו קוםק צ■ הילף, קריג איך אזעץ אץ פניס א־יין אין פאל אום. ״דו פא״שאלטענע ח־ה:", ברום איך שװער און מ־טן גאנצי כוח גיב א־ך רעס אנפאלער אקאפע מיטן שטיװל אץ בויך. ער האט אקרעכץ׳געטאן און אומגעפאלן. אץ רעס או־גנבליק װא־פן ז־ך אוי־ מ־ר דרײ אנדערע חברה׳לייט און װא־פן מיך אוס. - לעשט אויס ראס ל־כט און דערשטעכט ת:-שדײט אוים ת פא־שזינטע. צװישן ת ט־עטנדיקע פיפ זע איך, װי לותויק װערגט םיט ז״ן פר״ער האנט א״נעס פון ת מאםראסן, װעלכן ער האט בא׳ װ־זן א־בערצודד־־ען, א קאפ׳ט־ענ־־ק א־ם א־ן דער קני. ער לאזײ א־ס :־שט אפ. הגס ת איבעתקע שלאגן א־ם מ־מ ת םו־סטן. דעתאך שלאגט מיך עםע׳ן מיט אפאסעק א־בעוץ האפ און אצװײטער קא׳ פעט מיך א־ן ת צ״ן. מ־ר קאנען זײ נישט ב״ק־מען, זײ װאו־םן א־;י אוס א״נמאל נאבן צװ״טן א־ן װילן אונז צעטרעטן. אן אױפ׳ גערײצטער פרוװ א־ך ארויםכאפן דעם רעװאלװער, :אר אין דער זעלבער תע איז א״נער פון ת אנפאלע,־פ אומגעפאלן אויף רער ע־־־. דערנאך נאך אהילך און - אצװ״טער איז אימגעסאלן און באלד אויך אדתטע,־. א, דאס האט שוין װילי א־צט זיך גענימען צ־ דער ארבעט: ער א־ז אנגע״אפן אין גא״אפ, א־יסן װעג א־אסנעװא־פן פון ז־ך דעס רוק׳זאק און איצטער װ־לדעװעט ער איבער אינז. צװײ םון די אנפאלער כאפט ער אן פאין קארק און שטויסט א״ן קאפ מישן צװײטן, א־ן זײ חלשן באלד, װ״ל װען װילי צעױשעט זיך, קלאפט עד מיט ת הענט זײנע, װי מיט האמערס מיר זײנען םרײ. איך