Literarishe bleter · 1930-12-12 · 50 (12.12.1930) · p. Seite 947

947 וײס (345) 50?יפעד*די־שע ב7סססר 11ס 7 אן א־בערנעקערטער). אפגעראזן ראם פערד פרײ, נ״עט צונעבוגד[, נישט נעפענטעט. סע טוט א קײ רי קוני׳פינע, דרײט זיך אפ פון וואגן און נעטט שט׳שיפען גדאז איבערן פיצויט אויף דער טעז׳עע. און א־ך טראנ ד• רויע םעלכענפ אין הויז ארײן. איז רי הויזן־טיר גאר אםן, ני׳פט פארשפארט אויף בײנאבט טו איך אן עפן די שטוב״ט־ר, ׳שכלעקט םיר יני׳שט אין ׳שטוב אויך פיט קײן ׳שנאף; א־ך ׳שפעק, ער׳שט פיגײט מיר ארו־ם אנטקעגן רי ׳שטאט-באבע םיט די אײנגעפארענע טרוקענע באק;, נאר רי אויגן זענען ב״ איר רעבעדיקע. אפיש' איז דאם או־ך א חרום/ — דער׳טדעת איך ז־ך פונ־ רערגרינג. — ׳שיינער בארעבאיש — טוט זי כויר א ישונרשע פ־ט די?״־ ר־קע יאסרעס, — װו בי׳שטו עם נעװען רי גאנצע נאכט/■ נא ד־ר כאטיש טאזישל־טאװ פארן ױנגר. — װאס־׳? — טו איך ז־ך א רים איננאנצן פון ארט. און איך ׳שמײם פון זיך אראפ דעם בנר, כאפ די ת־וא־ט אין ק־ך און כאפ זיך װאישן אויפניך. די הענט, ר־ הענטן דאם פנים, ראם פנ־םן דעם קאפ, דעם קאפן אזוי װי פען דא־ף אר״נניין צי א נוטן־ײדן. א־ך װייש, איך ,־ײב בויטן האנטעך, איך כאפ ראם ה־טר, ראם ,־עקר און גרײך אין ארקעד א־ײ;. טע־טע־טע, װאם םיטוט זיך ־א׳ 1 — טירטע־ם, זאכ;, םעישױת. ט־יינע ר־נט א ברײבע ה־נטעדן פאר־אננ, נא־ םי־ש־־נט אפ ם־ן א־ד טיט נאך-נעירה. זי קוקט אויף ט־ר, א־ר א־ז נאך ישװער עפענען דאם טויר. — מזר טוב, — טו איך זיך א קער צו א־ד און האכ ז־ך מורא צו רערן הויך. — סזיר יטוב, — בו־נ א־ך ז־ך א־בער א־בעד א־ר און טיטן האנט טאפ א־ך אן נעהײם דאם פ־צערע, - א װארעסם, פאי־װ־קרט א־ן ארדעם נוטס, און םיצענײט ז־ך א־ן ט.־ר א־בעדאנ־ים א ט־ן װא- ,־עסק״ט א ט־ן אטתע, א־ך װער דו־ט ביז די ישפ־ין אוער;, נאר א־ך פיר א פר״ד אין ז־ך א־ך פ־ר, אז ארע טײנע ברוטן יאגן א־ן טיר ארום הין און צזריק, אזוי ה־ פזן א ק־יט ז־ך אפנע־ים;. — פאדקויפט/׳... — פדענט זי. נעם א־ך א־ר ארוים מיט א ישמחה דעם ט״םטעד נעריט, װאם א־ז ניישט נענאננען או־ף ה־זק, און טו פאר א־ר א פאכע אינרער־ רופטן. — ב־סט ב״ ט־ר א מזרדיקע -— זאג א־ך צו איר, — ביז אײן ישטיקרן.. מען האט אויםנע־שאבן רעם דנא (פון װאנ;)... די פויער׳שע אניך... — נענעכטיקט אין קראםנאװארע? — פרענט זי ׳ש־טיר דא װיר מיר װערן פאר עפעפ א חרפה, נאר די פר־־ד קומט בײ ארע ׳שװעדיקײיטן און א־ך דערצ״ר איר רעם אטת, װי אזוי איך בין, װײזט אויס, אנט־שהאפ; געװאדן בארד נאכן טויעײ (צװײ דרי־ נעכט נ־ישט דער׳שראפן — רופט ז־ך אפן און דאם פעדדערע האט טיך אזוי פאדםירט ביזן םאמע טויע־ און װאם פאר א חרוטות סיר״אבן טיר ז־ך אנגעפראנטערט, אויף ׳שינא־טכ קעפ זאר זײ;, אי- בער דעם, אפיש,־, װאם דו האםט זיך בײנאכט נעבעך געטוטישעט... און אט צוריק אפ־שר מיט א מ־נוט אכט כאפ א־ך ז־ך אויף, קר־כט ארי־ם רעם מ־ר אונזער ברב, און דאם פערר ׳שפארט אונטער מיטן קאיפ דעם טויער... — גײ םיטו עפעם עםן, — זאנט זי. א־ן א־ך װ־ר ני׳שט נײ;, איך װיר ב״ איר פרענ;, װי אזוי א־ז א־ר אנגעקוטען, נא־ א־ך קען ז־ך נייש־ט־ אײנ־שטערן פי־עגן אזא זאך נעם א־ך נאכאמאר ארו־ם דעם ט״סטע־ און דעדצ־יר, װי א־ך האב נעמיינט, אז םיאיז ישוין נאך א־ם, זי א־ז אבע־ ב־י ט־ד א טזרידיקע, האט ער ז־ך טאקע גרײך נעפונען. נעטט זי ארוים א ברײכע אפנעישװאכטע האנט פון אונטע־ ־ע־ ר,אלד,־ע און נעסט טיר גרעטן ט״ן קאפ מײן תארץ נײט טיר א־ום א־כערן גאנצן נ־ף, אזוי װי א ׳שיכורער, און א־ך ארײן בין או־ך אזוי או־פגע־־כט פון אזו־פ־ר פרוצ־טדיער־ פרײד, פרוצ־טד־קער אזויפ־ר פר־יד געטון האט זיך עם ראנגרעך צור־ק. א־ך בין דענסטמאר נע- װען א ױנגערמאן, נאך גאר א גאדניישט. דענםטמאר זענען נאך ״דן געפארן או־ף די יארידן דו הערסט דאך, אז אזא מין סענט׳ש מוט נאר ארבעט אין פעצד. איך זאר װים;, װערבע קאו־אמיםרע אירע הענט רירן אן, יװערבן םערפ אין װערבע װירע, װארט איך זײ אפגעקויפט און אגי- דעתע׳שטערט בײ זיך אין שטוב, םא־ א רײנקײט. די זיסקײמ םון אירע ריפ;, דער אײדערער גרעט םון אירע באקןן איך בין טפקיר א גאנץ רעבן און קדעכץ רעבן אי־ זי עסט מיך טיט א סן־ כ׳שדער ווארעמקײט און מיקען פון א־ר קײן װאדט נישט ארויסקרינן. — צװײ קיגדעו־, — זאג א־ך — װער איך ׳שוין האבן... דײגעם.... און... אירן; גאר זײ װערן זיך קוירענע;, אז זײ װערן אוים־ יװאקםן, יני׳שלט װי קײן נעױײגרעכע בריחער םיקװעריט אין מיר חױת און פיצאפט זיך פון מיר רעב;. באהעסטונגחן און... די צבגה װערט טונקערער, רי ישטעדן ׳שיטע־ע־, דער הימר נרוי. אקנע איז ריעבן סיר;יישטא.סיקריכט קעם מיד אדזם דער קר־בהם ישױועםטער. א יװײיס זויבער קאפטר באדעקט בײדע דיא־בעכ די װײםקײיט ׳שרעקט און געםט אפ אן אוינ. די ר־פן פ־גם ברײטן טויא קרימען זיך דין און רירן זיך אן נאם אין מי־נע באקן. א־ך כעט זי מיט נוטן, זי זאר מ־ך אפראזן. איך האב זיך אזוי א־יך אײננעמאטעדט א נאכט. זי װערט אבער פרעך. קריכט אויף מיר מיט אירע נענזעגע הענט, די תארבעם .װיגן זיך בײ א־־ אויף אומװארנערן זי. א־ך פאר ארײן אין װירדן כעם: — אררר,"1110 — טוט זיך בײ ם־ר א ר־ם אינעװײניק ניישט מ־ט מײן קור. און איך װ״ם ני׳שט, צי סיפונם נעיש־״, צי םיפונם זעץ מ־טן פו־םט אין דראבינע תאב איך זיך אויפנעכאפט. יאן א־ך האב זיך אויפגעכאפט... און דערזען, אז םיטאנט, דאכ פערד ני׳שט קײן אויסנע׳שפאנטם ׳שטײט מיטן קאפ אין טו־ער אנ־ נע׳שפארט; עם איז ם״ד און הונגעריק ׳שטײט עם מיטן ישטערן רעבן טויעד, דאם קער עס שטײן אװי א גאנצע נאכט. איך בין אנט׳ש־ראםן נעװארן ערעגץ בארד גאך ק־אסנא־וארע און פע האט מיך פארפ־הט ב׳שרום אהײם. ם־ריאט נעטון, װאם ס׳האט נעקענט. װען סיזאר האבן העגט, װאקט עם נעעפנט דעם טויער אויך. רעבן מיר קריכט א־ום או׳נזער װײסער הונט, ער תאט זיך ישטארק געפרײט און מיך נערעקט און ני׳שט אויפנעהערט. א־ך האב פרײ אן אטעם נעטון, אראפגע־ טריבן פונם װאגן דעפ הונט, און מיט פרײד האב איך זיך ארע תע װאם מער דעתװוסט, אז דער גרעסטער טײר מעישה א־ז א חרום: דאם גערט איז אין קע׳ש־עגע געװען יבו׳ש, רער טײסטער או־ך. איך טו גאך אמאר א טאפ אין אײן מעשענע, אין דער צװײטער קעישענע — ני׳שטאן פאר דעם גערט ארט מיך יא עטװאם, װײר א הערפט פון דעם איז פרעמו־ע נאר איך בין פרײרעך, װאס א־ך בין דער א־ינענעד, װאם געװען, ארץ דאם איבעריקע א־ז נארג־שט, שוין ארצדינג זײן רעכט. א־ך קריך א־אפ פון װאגן, — אתאן דער טײםטער פארט אדוים פון ערגעץ אויף דער ערד. ראזט זיך אוים, אז ער תאט זיך ארויסגענריטיש־ט פון קע׳ש־ענע און איז גערענן רעם מיר עירנעץ. טײנערן — האב איך אים אויפנעדדיקט אין ,קאנט װי א רע־ בעדיתן, — װער פא־׳שפא־ן פינט־רען מיט די או״נן פאד פרעמ־ע מענטשן. איך גײ ארײן אין פודטקערע און עפן פאמערעכן אפ רעם טויער. דער םוס מײנעד ישפארט ז־ך ארײן א־נם צעעפנטן טויער מ־ט א זיפץ, זאר זײן אויף שונאימם קעפ. איך יטו א־ם א נרעט רעבן תא<ז און בײם מארדע און טראנ אים אר־־פ צום סאמע ער׳ש־טן א בערעם קוגישינע, ישפאן א־ם אוים פון װאנ;, נאר םע עפט נ־־שט, דר״ט זיך אוים און נעפינט אן א־ט אויף אויםקאטישען זיך. אוים־ געקאט׳שעט זיך, ׳שטײט עם אויף און ראזט זיך אװעק גר״ך צי־ם בדוגעם. א טורוגק. גא דיר א טרונק.;דער ברעכענעד עמער א־ז נעתאנבען אקוראט אויפן פרויט