Literarishe bleter · 1930-12-05 · 49 (5.12.1930) · p. Seite 927

4 זײס 927 ם ד י י ד! דעדזיײ?ינע דענין איך, אז איך בין נעפאירן צװי׳ם; ברויט;, װאם צ״טיהז, 8ינ?ט װי היינט. אץ פון ד• ז״טיקע נעםיצעך זענעז, װי ארע :נאר, ארויב- נעיטפ־־ננען פורן פיייםע אויכגעיעאאפענע, א״ננעטאםטעטע, א־ן טיר קאבט :אך רעד יט־א־ אויפ; תא־צז, אז סבנות, דער קאפ א־ז ב״ טיר אבער פא־נוטעז טיט פא־יט״דענע קר״ניקייטז: די פויערים זאאן באט׳ט קוסעז אפנעטע; ז״ערע ׳םטיקרעך א־ז באצאאן א־בעט־ נעאט, װעא א־ך זיי פא־יעפא־ז פיר; א״ף צ־ריק און ז־ך האאטז ט־ט ז״; אט א פויאט ב״ טיר נעטתויפא־ענקעם א גד״םע ייכט. יטו־ז אפ״ב־ די צװעיב-טע װאך או זי א־גט א פא־טיקע, א•; דע־ ר־ח האט אים. איך האב זי א־צט ט־טנעגיטע; א־י־ יעד; פאא, טאטער ק־טט ע־ װאאט איך פטו־ נעװא־; פו; א; אנ״ביקעני׳ם... אויב א־ך װעא אפאייז; פא־ דעם ב־םא םחודה, װעט זיי; זייע־ צוגעט־אפ;: אין קאייט קישט אין בוך א־־י; .־2 דובא, דעם קצב פא־ זװיבע־ פעא — ריי־ט קע־באעך א*; א הונ־ע־טע־ עיםקא, דאם א־בעדיקע דאדף טע; ־ט״; א־יף נאך יטבת א פ־־יט װייקעאע פעא. א־ך האב א־צט אין װ*>גן א פא־ היגטע־׳אעך ןקאענערע ױכטאעך), זענע; ז״ אטתע ׳טפינאע;, נייטט ק־־; םחויה; זאי נא־ ת־טען רע־ ־עבטע־ רךנה, װעט ער ט־־ דאנקע; פא־ ז״. אזוי אייען א־ך א־נם אויפגעיטנירע־ועט; װאג;-םחורה, װאם אינטער מיך אזוי װ• א■; א; אפענעם ב־ך אאע טעוט ׳טמינראט טיד דודך אין נעראנק טײן װייבא ט־ט איר בויך םיאיז א־־ נעבעך יטװעך זי האט זיך איצט געקערט דא־ט נאבאטאא צוא״נן איןיםט־ב, װע; זי-פאדט טיט טיר איצט א־נאיינעם, װאאט איך נא־ הארב נעהאט ־ואם צ־ קאערן. עפעם אז זי א־ז אעבן ט־ך טאך איך זי פא־; באאעבאס און איך ט.י, פאאנ, װאם זי עצהט מיך ביי איר איז א גא״כער ׳טכא טיזאא א־־םפאך א װעאט. און ביי די נעדאגקעז הױב א־ך אויף די אוינן און דערזע ד• טארדיאװיצע. נאך דזרכפארן ־אם ״בטיקא זאמ־, איז יטוין דעם צריקם טו־ערא טיט דעם הייאיק? א־ט. א•; אז איך פא־ א־וים פון דעם פאנדטט־נעפא, קאייםט זיך יעוי; דער יאריך טען קאאפט ב״דאעך טע; צ־ט א; ברעזענמן. זע, םיװעט טאקע זיין א יאריך א־; א־ך בי; אדו־ף א־יפ; אעדער-נעסא איינער פון די עדיטטע. פונקט װי א־ך האב א־ב. א־ך האב א־ב קוטען אין דער צי״ט, אדער א־ננאנצ; נייטט פאר;. א־ן טינוטן ארום האב; זיך אנגעהויבן צעיטטעא; נאך האר־ בא־עס. א־נזע־ע א־; פו; פאדשיידענע שטעטאעך ד• ־צטיאט־יניע הא־באדעם, װאס ביי זיי איז דע־ יא־יך טראנ; נייטט ארויס אהער ז״ער םחודה, נא־ ז״ קוטען א; פ־; יטעה צו ׳טעה א ק־ק טו;, א רער טו;, טיטיט א אויב עטעצנם םהורה און אויף װעטעם טיזאנט, אז םיאאטטא־נ־;, אז טיפויאט זיך צו אייג; א האנט. ט״ן ׳טטיקאסחורה או־ב; ארע אין א״ן קוא, אז םי״טוב״. ד■ ׳נ־וסטערכ זאנ;, אז א־ך פא־״ם זיך אביםא ט־ט; טקח, א־ז אויך ד• א־ינענע טעיצה, װיאט אי־ סחורה, טוא זייט זיך טטדיח או; צאאט. קונים דר״ען זיך א־ם. א טאפ דא, א טאפ דארט, װעד םיקוטט קויפ; או; װער סיקומט דוא; א קאפ. װי זיטע, א יאדיך פאטעאעך װייז; זיך פויערים נאך א״נענע ׳םטיקאעך טיטאפט, טיבוינט. טיקא־פעט ט־ט די נענא; אז אנדערער זובט א ם־ט;. ט־רא, ט־־ א־ז דאס הא־ץ פ־ן אזעאכע זאכן נאנץ, װאדום ביי טיר טענ זייער םחורה זיין טיט נאאדענע ברענ;, דא־ף א־ך נ־יטט ־ענעטם. א״ז; אייזט זיך ׳ט־טעראעך נאד װעדא־ק דער טאג א־ז נאך נעגוג נרוים, ־ועט טען ׳טוין קיין םחורה ני׳טט פידן צוריק אה־־ם אויפן יאריד זענען שוין דא װיינ׳טא און ׳נ־ווא־צע יאנדעם, קויפמ מע;, כאפט־ טען א בײם־איבעך װער םיז־נ־אאעװעט אויםגעבן א פ־אטאקא, רוקט זיך צו צום צװייטן, טוט א יאפ. ט־רא, טיט אזעאכע זאכן באעםט טען נישט. אביסא רויע פעא א־ז א־״נגעפאא; אין דער א־יעט־, אינן זיי א־נטעח װאנן. פון דע־ הינטער-טיך רעב; װעמעם װאנט מיר יטטייען, ריפעט מען זיך ארעטאא, נאר טע; האיט אויף אונז קיין פאר־בא נישט, אויף דערוױי א־ז דאך עס א ־אדיך אט איז יטוי; :אך האאבן טאנ פון יענער זייט נעסא קאינגט?יפעד׳ןדי׳עע בק ׳צסעד ביב 49 (344) א ' צ ' ק ק ' 8 נ ' ס! ק ' ע ו ו*) ס ׳ א ד א איך ב־ז דענםטמאא נעװען ױנגער א םך א־ך װיים, — א ױנגעדטא; א גאח־׳םט, טאקע נאך א־נגאנצ; א גא־נ־׳םט, האט זיך עס דענםט- טא־ געטו;; נא־ א־־נכ צ־ם אנדערן האט ניינ־ט נוט אויפ; הארצ; האט נעקאנט זיין ביי ־ענעם דעת, אפיטד נאך בעסעד װי ה״נט. אז מע; ־טט־עסט נוט, א־ז דאך ,״.״ .״״צ ,״ײך איצט, אוים; פור-זיצנ- ר־ק, האב איך זיך אקו- דאט דערמאנט, די זון ׳טיינט מיטן פריטארגן, ד־ תב־א־ת נ־ס; זיך א; און פון ד־ ז״ט־קע געס- רעך ־אנ; א־ויס פוד;, צו צװ״, דרײ, צו פ־נף, או; צװ־שן ז״ — װער מיט א פאר נאקעטע פערדרעך רייטנדיק, װער אז םיאיז היינט יאריד אץ וון אנדערע, שט־רערע, פארן אונז נאך און ס׳האט מ־ך פר־צים א הויב נעטון פון װאנ; א״נע א רערטאנוגג פון יענע יאר;: ערב יאריך מײז װייבר איז שוץ נעװען ט־ף אויף דער צייט מ־טן ע־׳טט; האב;, פ־בדעסטװענן האט זי מיר נאך נעחארפן ב״ א םך קרייניק״ט;: װי א קוק טון צום פערך א־ך זאר ז־ך נייניט אפ־ דיים; פון דער א־בעט; א רװ= טון מיר א פא־ענ־ק, אדער אזו־ ז־ך צוזעצז אוביסר איז זאװאד אויף א קופע ױכט;, צ־ או־ף א קאזריק און קיקז, װי איך א־בעט; אז זי קוקט, ארבעט זיך טיר א םך גרינ- געך די פא־ט־ע םחודה, װאס א־ך האב נעדא־פט פיירן אויפ; ־א־יר — םיי טיינע, םיי פרעמרע — א־ז ארו־ם אב־סר צו-שפעט־, אץ טען תאט נעדארפט ט־ט א־ר ־אג;. םיערב ־אריך קיין טענטיטן װיר קי־נער נ״ניט אפראז;, א.ץ םיא־ז נאר קייז חידו׳ט ני׳טט, יעדערער דארף זיך נו, ט־רא, אזעצ- כעם א־ז נ־שט קייז נאװ־נע ביי נאט. דער יאריד האט געדארפט זייז דאנערשטיק, ראמיר זאנן, אין היינט א־ז שוין ד־נםטיק; קראך אז ביידע טעג, ר״נםטיק און ם־נגױאך נישט געקוקט אויף זייער ראננקײט, האט םען געטוזט אד״נאדבעטן אין רי אװנטן אד״ז. נאר אז מױנע הערפט מיך איז מיר נריננעך ביז, װען מיטװאך ב״נאםט, א־ך ענדיק דעם נראנצ;, נייט אראפ א יסטיץ פון הארצ;, דאנערשט־ק פאד דע־ טשערערע א־בערגעקערט ד־ סח־־ה, פאנאנדעדנעפארט אץ אין װאגן אריץ. איינגעפאקעװעט, א־בערנע- ציירט או; או־סנעטרונקען כאפנ־־ק א גראז צ־קא־יע, דאס פעדד ארייננעװאדפן אין װענערע אריץ. א פעה־ר א־ז ביי מ־ר דעטארט נעװע;, אז קיין בייטיני האט מעז ׳נױץ צו דעם נישט נערארפט. אב־ נענומע; די װישקעם אין האנכי, איז אװעק א צאצקע א פעה־ר קיץ קדאסנאװארעװקע תאבן טיר איננאנצן קארנע ,־ז װעדסט־, גע- *) איוניק ק־*יס איז פון די א־יגינעלסטע און :זאלענםפולבטע יידיעע נאװעליסמן אין אוקיאינע. דער יידיעער ל״ענער קאן אים גוב פון זיין פראבספול .נוך ״חדעוים און םעג״. די דערציילונג איז געדדוקכ געװען אין ״רויםע װעלם״. — רעך א ק י פנ י ם מיט א בזזמה אויף א שטו־יקר. קראך שטאט. אנדערע פורן ־אגן אונז אדיבעד