Literarishe bleter · 1930-11-28 · 48 (28.11.1930) · p. Seite 905

זײם 905?יססרארישט בלססער 2ום. 48 (348) ר ע '. עעעיעדכיק^ןן / ה $ ר ש ע ל י ד (#ין *יקל: איז דעד •סטיל) און א סלכה דערצ,,, פון א גוט נלעזל טיײ. א האװאגא צינאר, םון א פוקםן־געיענ און — פון נעכטיקע טענ... זאא איך ׳טװײנן פון זיך און ני׳שט װעדן דערמאנט, אז — פרעמד, איטבאקאנט אויך די װענן צו גאט — טראנט א טענטיט זיך א־ום טיט א באוטיקן סוד, װאם קוקט װונדיק און ׳שטום פון •די אויגן ארוים און צעי״דײט שטוסערהײט פון זײן בראך, פון זיין װײ, פון א לעכן אין טויט װי א פריליננ אין ׳טנײ... רעד איך שטענדיק פון זיך אזוי נאנט און אינטיט און העד קײנעם ניעס אוים — נאר סײן אײגענע שטים... * ♦ * װי א זעצנער נאך א ה״בער יטלאכט — פאל איך סיט פארויכערטע, פארבלײטע אוינן צװײ אוײן פון טאנ אין נאכט װי אין א פינסטערן טראנ׳טײ... אין חי׳טד כרענט די אייטערדיקע װוגד, און םילאזן מיך נישט שלאפן דור׳טט און נויט ביז — כיזע אין אויפנאנג פון דער האלכער זון ײי פון *! אייװן — ם־ער׳טטע לעבל ברויט... און טאנ נאך טאנ אזוי און גאכט נאך נאכט װי — כישטײ צװײ פולע, שװערע צענדליק יאר — אן אוכובאקאנטער זעלגער אין דער ש־אבט פאר זיך און פאר •די ברירער פון טײן דור... * ♦ * איך האב שוין פאר אל׳ן, ■װאכ איז ה״ליק — נעקנײ״ און כיכ־ן פון די א״גזאכוע תפילות שו־ן טיד... עם האט פיך נאך קײנעמס קײן בדכה באנלײט. קײן אפענע טיר — נ־שט דערװארט סיך טיט פ־״ד... טײן װענ איז צעלאפן, זייגזאניק אין קהים, און כידרײ זיך אויף אים טיט די וױנטן ארום... און כיװײפ ני׳טט װו-אײן און כיװײם נישט װו־אויב. א הונט האט קײן הײם נישט, א הונט האט קײן הויז... צעװארף איך טײן לעבן פאר װינט און פאר הינט און טײל זיך טיט זײ, װי מיט נוטםקײט — א קיגד... װ״ל — װו איז דאם אויער פון רינעם נעהער, אין םיאפענע אויג טיט דער ליכטיקעד מרער, װאם העננט אויף דער װיע — א טדאעפלע טוי, און פאלט, װען דאם האר׳ז ציטעדט טענטשלעך אזוי... אלײן האב איך נעשריבן און געטראנן םײגע לגחות, און אלײן — צעבראכן םון נעבראכענעם פארלאנג, דערפאר — אלײן זיך אײננעשפאנמ אין שפאן פון ארבע-רוחות און אזוי — נעלאזט זיך אין מײן טרויעריקן נאגנ, צעװננען אין הפקרות, װען דער אוטעט רײסט און מאנט, װי םיזינגט א זעלנער, װען ער גײט מלחסה־צ״ט אין פראנט... א ♦ * כיבין אוטעטוס אין ע,הגעץ נישט, סון אלע — נאר טיט זיך, מיך װארעםט קײנעסם האנג/ פון אלע אויסגעשרעקטע הענט, כיבין נישטא, נישמא םער װי דער שאטן פון ט״ן איך — ער של״בט זיך אויף די װענן אום און שארט זיך בײ די װענס... אין םײנע אויגן צינרט און לעשט זיך תפילה און נעבעט, װי פלעסלעך םון״ א םרינקענדיקעד שיף, װאם זוכט א בריגג; כיבין נישטא, נישטא מער װי דער שטוםער סילועט — א שװײנטדיקער עדות פון א אפנעכרענט פארמעג... ♦ ♦ ¥ אזו״פיל אוצרות ג״ען סירסארקוירן אין רער טיףן װאם לאזן זיך די פערל־זוכער נישט אראפ פון שיף? װאם קומען װי נישט — װען עם שפילט די רו פון יסם צעעפגט הארץ און זיננט אין אומבאנרענעצטקײט לידער םון דער םרײ? — פארװאם באװײזן זיך די זעגלען, װען ריאיז אנגעכמורעט, שװארץ און שפײט פאר כעם מיט כװואליעס װדיק בלײ?... אוצרות גייען מיר פארלוירן אין דער טיף ן — װאס לאזן זיך די פערל־זיוכער גישט אראפ םון שיף?... * * * כיבין נישט מיט קײגעם און כיבין נישט טיט זיך, און — איך, בין נישט — איך; אין טיהאזש פון דער שטאט, װו םילעבן, צעהוזשעט איז װי א מאשין, און צ״ט — לויפט אויף פאםן פארלײסט אויף דער ראד און םענטש אין נעשמײ איז א בלאט אין נעדר״, און א םלינ א פארגא־טע אין נעץ ב״ דער שפין כיכין נישמ מיט ק״געם און כיבין נישט סיט זיך, און —י איך, בין נישט — א־ך, װו םיהאט גלײבן — קײן זין... * ♦ ¥ ...רעד איך שטענדיק פון זיך אזוי גאנט אין אינטים י• — . און הער קײנעם גישט אויס ■- נאר מ״ן אי״נענע שטים... ז% ואיך רעדן פון אלץ: םון דער שטאט, פון טראמװײ, סו,ן א זעלבםטמארר און םאחד, אדעד םתם זיך אזוי: — פון א םלך אין קארט