Literarishe bleter · 1930-11-21 · 47 (21.11.1930) · p. Seite 885

/ײס 885?יסעדז)די׳*ועב?עסעד נןם 47 (342)? נעהיאט איז א װײםז געװאנש, נענטער ארן נענטער, װי א נררם פרן א .װײטן?א:ד זאנט איר נעאיבטע־ איך האב נעבענריט יאר-ארים יא־־אײן, םײז ה״נח אר; הרשט איר דרײמא? ־י ארינן אויב, װער; אידע אריגן ב?ינד, אין קו׳טט איר דרײמאא די א״נ; אר־ם, ■װערן אירע אי־נז ברינד. זאגט איר נעאיבטעח איך ר.אב נענארט א״ נעבגט זי פעםט אררם איז קר׳םט זי דרייטאא אי־פן טריא, רוערן אירע איפ; שטיםז רועדט דע־ יעט״כא א•'־־ איר א־פ א״ק אײביק אר; א״ביק יםטרם. זאנט איר געאיבטעח איך האב געבענקט ארן קרשט איר דאס תארץ א־ויפ, דאם שטיאע גאאדענע טי״דאהא־ץ קישט ער םיז איר ארויס ארן העננט עם אויך א װערבע א״ה, װי א אבנה נרריכ. א־ז ם־װײנט די װערבע יעדע נאכטל באיעער פאר יעדער אדעטער יצטרב — א־בער הער יעװם מײ;, ברויט און איכט און װײז א־ן אאז דאם נאאדענע פײנעאע נאיק כאטש א רנע בײ זײ ־זייזז מורמאט הער יעזרס: םיזאא געשע;, אװאם דײז טריא באגערט, אװאם דײן איפ האט נאר דערמאנט, זאא זײז פאר דיר בא״בערט, װאס ד״ז איפ האט נאר דערטאנט, זאא ז״ן פאר דיר באשערטן ״א־ז האםטו, הע־ יעזום, מיר כא׳םערט בהייט און איכט און װײ!, טא אאז דאס נאאדענע פײנעאע נאיק אויף ׳גיטענדיק בײ טיר זיין, אאז טײז נעאיבטן פו; דער פדעמד ארי־ שטענדיק ביי טיד זײןו״ זיפצט הער יעזום דר־ימאא אפ: — דר ארעם, א־עם קינד, ד״ז געאיבטער האט ז״ן אעבן פארשפיאט אויף נאכט או; ים ארן װינטן זיפצט הער יעזרם דרײטאי אפ: דו ארעם, א־עם קיינדן ״ארן האט טײז נעאיבטער זײז אעבן פאריעפיאט אריך נאכט אר; ים און װינט, טא ברענג אריף א רנע אים אהער אריף די פאינא פונם װינט, פארנעם טײז טרער אר; ברענג אים אהער אויף די פאינא פונם װינטן און זע, פון דער ט׳יפער :אכט ארוים, פון א פ.־עמו־ז װײטן אאנד נענענט איר געאיבטער זיך צ׳ו איר, ם א ם 8 ס ד׳ז>דדי ו ו איס דעד םאסםוך ה א ם געזצז — אדער אפשר האט ער זיך מײשב נעװע;: סיאיז צו־װײט. — דאכ נאײבט זיך מיר אויך קוים — נו, טא טםתטא האט ער זיך באט׳־אכט, אז ער האנדאט נישט גאײך — יא, האכ קאז אפיאו מענאעך ז״ז... או־ב נ.אר ע־ נעפ־נט ז־ך נישט, טאקע, סאטע איצט דא ע־נעץ ארוטעט, א־ז באהאאט ז־ך א״ם ערנעץ א־נם טאאעבא, װאה הינטער דעם טײװאם ט׳־יע־. אאטי־ נײן אה־ז א קוק טר;. א מצרוה אריף א־כ: טירן אים איבערש׳־עק;. — א, ע־ איז דארט געװיס;יש״א אפשיר אינט ער דא־ט אר״ שיט־איטיעקע טהמת דיר — האט זי ז־ך שעאטיש אפנעררפז. — א, נ״ז-נ־שט מחטה טירן — אריב א׳זוי, טא קוםן א״ף ט״; װארט. טײער־נקעד, די שאעפסט זיך טי־ נאך הײנטיקע נאכט ט־ט אזרי פיא חשיק, פינקט װי א פריא חדר־ירננא... רוײזט עפעב א־־־ב נא־ א קנאפז אינטע־ רעםן ביזט אװדאי א״פע׳־זיכטיק א.״ף ־עם א׳־עטע; ירננ — א״ף ט״; װאר׳ט, םיאיז :אדיש פרן ד־.־! — א־ך נ״ן א־ך נײן אבי דעד נישט טער, העריעט,׳ א■; זײ האכן ביי׳רע דורכנעשיניט; דעם נרינעם שטח ־אס װ׳ננע פאםטוכא איז נ״ניר־ק געװע; צי װ־בז, .װאב ז״ װעא; װײטער טו;. ער האט פאראאזן דאם שטיבא אר; אי; אי־־כער־ נעאאםן אריף יענער זײט דע־נערפאױט: ער האט בדעה נעהאט אנידערצושטעאז זיך איטכאמערקטערחײט נעב; דעם טריא־טהאז אכער דורכשנײדנהיק די עטאעכע טעטער פרנם אפענעם שטח, האט ער זיך אויף א״ן אוייננבאיק נעאאזט זיך דערזעז. — אר.א, ענדאעך זע איך איבן — האט זיך אפגעדופז די הערצאני;. — דו זעםט איםן — האט איז פח־ אריםנעשירינ; דער העי- צאנ — װוץ דריטע ינא כט םיא־ז נישט נערועז װאס צר מאכ;. ב־א מי&ם האט, פונקמ װי תמ־ד, אויך הײנמיקע נאכמ נעמוזט האאמן רואך בשעת ׳דעד אאטער פאמטוך איז א־ועק. כאטש נעם און װארף אװעק די שטיעא או; באײב א; חױנהן פ־; דע.ם דא, ,ױאם איז נעאענן היגטער דעם טײװאם טויער. האט ער געט־אכט םיט אזוי פיא קוראזש, װיפיא סיהאוט זיך;אר נ־עאאזט... אבעד אן באזונדערן דערפאאנ. אים איז דער־בער אין א נע־ װיםער מאם נרימעד נעװאר; — כאטש אים יהאט דע־בײ או־ך אג- נעכאפט א ה־פשע שי־עק — װעז איבער דעם פראםט־קן םמעפ האבן זיך א־נניבן באװיזן די שפרײזנריקע נעשטאאטז פ־; דעם העדצאנ און דעי העירצאנ•;. ר• העדצאגין האמ זיך נעפ״עז א פא־ ט־יט פא־״ס פ״ אי־ מא;: ז• האט אײבט נעהיפערט. — א׳־ז א־ך זאיג דיר: ע־ האט אפ־או נישט נעהאאט;, אז ב־אויגט זיך :אכאמאא צו קרמעז אהעדן — האט ז־ך רע־ הע־צאנ פאוצאיננ אפנעשיטעאמ, קאנטיק, א׳ז באװנדעי־ז השק צי נײז װײטער — או; איך האאט עם פא־ װארשי״ניעך, אז ער זאא יא קי- מעז א׳•; רואימן דא א נאנצע נאכט... א־; ם־װאאט שוי; נעמיינט אים צי• שאעבב צו באהאנדרעז, װע; מעז װאאב א־ב נעאאזט דא װא־מ; א צרוײט מאא — ער א־ז דא נישטא, קרם, אאגריר ניין אחײם. — יא, קאנטיק, אז ער איז דא נ־שטא.. האמ מיט אים אפיטד עפעס פאסירט? אר־ב יא, װעא איך זיך עס קײנמאר איז אעבז נישט מוחא זייןז דעד הערצאנ, איז פאראעננה״ט: — א, נײן... ער איז מסתמא פארנומען הײנט אװנמ מיט עפעק אנדערש. ■— דאם איז קרים װארשײנאעך