Literarishe bleter · 1930-11-21 · 47 (21.11.1930) · p. Seite 884

4 7'ססר*ר'שס 180073 נזס. (342) 41 ¥ זײס 884 א ל א ד ע ס די באלאדע םין דעם ײד, װאם איז געפארן אויפן יאריד קכאקש מיטז בײט׳על דרײכזאר דער ײד: — װיא, פערדעלעך, וױא, און?זורעק צ,ים יר״ז־! ער גלעט ויך דאם בעררל פאר נחת און פרײד, די כלה איז גרייט, א•; דעד נדן איז נרײט; — װיא, פערדעלעך, יװיא, איר ׳הארציקע מײן נאך חתונהדקל״דער און ראזשינקע-װ״ן, די פערדעלעך לויבן. א סומנע נעוױין לויפט נאך נאכן װאנן: ״נײן טאטעיעי, נײןן״ נאד ם״טנוײכלט רער ייד, ,װי ער װאלט ני׳עט נעהערט און הינטעד אים לויפט װי א שנירל די ערד. א טײכל, א בריקל, א בײמל פארבײ, זינגט זיך דאם ײודל: טאמהאראדײ. די פערדעלעך לויפן. די נאכט אטעכ־ט קאלט און מי׳שט זיך צוסויף מיטן דזי׳ט פונם װאלד. א טײכל, א בריקל... א ביימל... סארבײ, זיננט זיך דאם ױדל: טאמדאהארײן די פערדעלעך לויפן. די נאכט אטעמט קאלט ־ , און שיקט■ אים ■אקענן רי ערשטע נעשטאלט: — םוחרל מײן, םוחרל פײן, כיתאב דיר נעבראכט א קרינעלע װײןן םארשװיגדמ די געשטאלט, קומט א צװײסע צונײן, נעבוינן און װײך, װי א װערבע-געװײ;: ״כיהאב םאר דײן מאכטער געג״ט און גענרײט . פון םאמעט און אטלעם דאם הופה-קלײחי־ פארשװינדט די געשטאלט, קוםט א דריטע צוגײן םיט א קרינעלע אש און בלײבט טרויעריק שטײ;: * ״םיחרל מײן, םוחרל פײן, _װו האםמו געלאזן.דאם מעכטןערל דײן? דאם ײאטער פון מייכל איז אומעטוק קלאר, דארט האט זי נעװאשן די נאלדענע האר, \ ראם װאסער אין טײכל איז אומעמיק-זים, האימ האט זי נעװאשן רי קלאד-װ״סע פים א•; אײדע־ די דריטע געשטאלט םארשװינדט, צעשיט זי ראם אש אויפן קאפ פונם װינט. װיא, פעחדעלעך, װיא, איר הארציקע מײן, נאך חתונה-קל״דער און ראזשינקע־ײ״ן! די באלארע פת דער װערבע קניט דאם מײדל פארן צלם און װײנט: ״ליבעד הער יעזום מײ;, כ י באשער פאר אונזער ארעמער שטוב ברויט און ליכט און װײן פאר אונזער ארעמער גרויעד שטוב ברויט און ליכט און ,ױײזו״ י^זנ יק מיענכעד/פיאדיז ד ד י יי 3 די באלאדע פוז ־עם אלטז פישער דער אלטער פישעד זיצט בײם ים און קנײטשט רעם ײײסן שטער;, דער אלמע־ שווארצע־ ים אװ מיר ראס אלמע ליד צו הערן, דאט אלטע ליד פון דער נעלער נויט, װאם עסט אין זײן נראער כאטע אויך ״איס לעצטע רייפטל ברויט זיפצט דער פישער א־ן ים ארא2: ״—■ ביײנע בײנער זענען כייד,־. הויבט ער רי אויגז אויױ א'ן זעט א זיליערנע מעװע פל,יט אזן זינגט דאס ליד פזנם עפלבזים, װאס האט אין שבנס גארטן ע־־ניט זיך האדבםטיק-רײף צעבליט י זינגט דער פישעד צום עפלבזים•. — ביהאב יארן-לאנג געװארט. א טרײער יעומר פינם ים. און דער ים האט מיך אפנענארט און םא־ מײנע דינע זילבערנע האר און םא■־ מײנע שטילע נעבויגענע יאר האי איך גארנישט זיך דערװארט. — איצמ שטײ איך, הײליקער עפלבזים און בוינ פאר דיר די קני, איך בין די שװארצע פידל פון נוימ און די זילבערנע מעלאדי פון דעם אײנענעם גרויסן הארבסמ, װאם תאמ געבו״נן מיד דעם קאפ \ און דיר געהײםן: ״בליךי רוישט דער תײליקער עפלבוים: נוײנע עפל זענען גרײט צו פאלן אין יענע הארםע הענמ, װאם האבן זײ פא־זײט, אין פאר דײנע שמילע געבוינענע יאר האי איך א געלענעד אויך בײנאכמ פון שאמנם אויסנעשפדײמ. ל״נט דע־ פישער אין שאמן זײן קאפ, און טוט תפילה פאדן שלאף. בליצט אין ער טונקל זײן פנים אײח, וױ דאם פנים פון א רב, װאס האמ נעבענטשמ די עדה. און דערנאך די לעצמע זילבעינע טענ געםירמ צו דער עקידה. שאמן-שפיל און םעפמעמבע־-װינט, שפ״א ח•• יירעוץ אןן יןרײה יעי פאסט־יד שטארבמ. אלז ם־וואיען די שאןז. נא״ א״יביה בלייבט די פרייד, בד• צ• ־עימאנען אמאל. אמאל דעם ש־פער ב״ם ים אין דעם פאםמוך אין מאל און אלצדינק, װאס פא־נײמ