Literarishe bleter · 1930-11-14 · 46 (14.11.1930) · p. Seite 868

?'סער*ר'שע בלסםסר נום. 46 (1*3) 4 זײס 868 ¥ דעםז א־ך ב,; א־צט צזפיל זומרודעדט, אז א־ך זא? זײז א־משטאגד צ־צונעבן גן*ך עפעם. — ד״ז פרעד״. — דאם א״ננאנצ;. א־ודאי, װי םי-תאמ זיך :אבדזןם אדויםנע- װיזז, הן*ב איך ני׳עט נעד.>*ם ב>>ד>ז־ב־ם צו נײ;, אבער איך תאב פו; דעם בשעת-נועשה ני׳שט געטחאכט. א־ך האב כויך דערמאגם זײז אימפעטיקן כאדאהטער, און האב *נגעתועז מודא צו דיאבז, טאגוער ־דאט אים .ט*קע עובװא־ זײעד עדנםטס; או; ער ימיכ־ דאך ג־שט איז דער גאגצער װערט ר.״; אײנצ־קז פרײנס, װעלכער זאל אים העילפ;, ןודער בבצי א נאעסטז עבועצן — חוץ מיך, פארשטײט זיך— פא־ װעםעז ער װאאט בײ זיך נע&ועיט אויםצוניםן זײ; ביטע־ הארץ. בק־צור, איך וז>>ב עפעם ארױפנעװארפן אוי,ה זיך או; ביז אװעקנעגאנגעז צו דער באשטינומער צײט א-יה די מאראבערי- ב-יאב;... האאםט• ני׳טט, אז איך האב געהאגדיט מוטיקץ — ז״ע־ — או; איך בין אה־ז אננעקוטע;... אבער, גאגזיר בעסעי- ארײגגײז אין ׳טסיי: םיװערט דאך קארט? דער הע־צאנ האט זיך אבער קיין ריד נישט נעסוז. — װעז איך בין אהי; אננעקומע;, ד,אב איך דאחמ, פארשטײט זיך, נעט־אפן שויז נישט דאם װגגע בחודי, װאם איך האב אביאר געקענט, נאד א ־ע־װאי־&ענעב טאנםפע־שוי;, אז אפ־צ־ר. װעז איך האב אים דע־זע;, האט טיר שויז כאנג געטוז, וװאם א־ך בין איג- נאנצן נעקומעז. ט־־ איו ׳טװער צו דעדצײקן, װי *ז,־י ער האט זיך או־פנעפירט... װאם ער האט אײגנטרעך נעװאצט פון ט־ר, — װ״ם א־ך אפ־ר־ו א־צט א־־ך ני׳טט. װײזט אוים, בםך-הכיצ דאם, אז איך זאר מיך מ־ט א־ם טרעפ;... ער האט־ ט־ך אנגענומעז בײ דער האנמ או; ארום דער• טאריע — א אזוי ־טטײה — ער האט מיך בשום-איפ; נײנ־ט געװארט אפיאז;, ביז װאנען איך זאר אים גי׳טט פארש&רעכ;. אז איך װער אים נאכאכואא זעז. זײן באנעטעז ■זיך א־ז געװען אזא אויםטע־־״ב־ און רײדניטאםטרעכם, אז איך האב טיך פשוט דער- ־עראק; פאר אים אי; אזא אײנזאם אדט... איך האב רעריבעד פאר- שפראכן צו קומע;. נאנד־גם האי איך מיך פו; א־ם ארויםנעראטע- װעט — איך כיז אװעקגעראפן אה״ם — אט דאס ארץ. הײגט איז אװגט, װעז םיאיז נעק־טעז ד־ צײט פאר; ראנדעוװ — װערכ; א־ך תאב, פארשטײט זיך, אפירו כדעה נישט נעהאט צו האלטז— האכ איך מיך אננעהויבן צ,ו באאוטרייקז: טאטער, אז״ײ ניך װי ער װעט א־־םנעפ־נעז, אז א־ך תאב א־ם גאר כעװאלט אפנאר;, נעסט ע־ או; קומט צו נײז אהער... דעריבער האב א־ך ר־ גאגצע צײט נישמ נעקאנט איינ־בי־אפ;! — אבע־ פארװאס ׳טװײנםטו אזוי? — איך האב נעתאמ א יאנגן או; א ׳עװערן װענ. — טא לאמיד ארײנגײן אי; ׳טסוכ. פארװאם כיזט־ו נעפאד; אײנע־ ארײז... אז א באדינעד? — ם׳האט ז־ך טי־ נעניוםט אז.ײ נאך א םיגוט ׳שװײנן — זי־ האגן זיך ביטעת-טע׳בה דער- נענטערט צום ׳עטוב — האט זיך אננעד״יפז: — מיר איז עפעם אײנגעפואר;... איך וויים אפירו;י־עט, צי איך זאר עם דיד פארשראנז... ער האט טיר ג׳נזזאגט: אויב א־ך װעל נישט קוטען הײנט צו נײן בײנאכט, װעט ער װידער װארטן אויף טיר ניאיגז בײנאכט. טא אפש־ זאלז ט־ר טארנן כי־דינ נייז צוכ בערגא — בלויז א קוק צו סו;, או־י ער שטײס דארטן... און אויב ׳א, װערן טיד אים טאק׳נ נוט אויםמוסרן פאר זײן גארישן אויפם־רן זיך; פארװאס ער האט מ־ך נעשיקט רופן אײף אזא מאדנעם אופ;, שטאט רעם, ער זאל פראםט-פשוט .אייי; קומעז צו אונז א•; שסוב ארײז... — צזר־ב װאם רארפז מ־ר זען אויב ער שטייט דארט? — .האט זיך אפנערופן איר טא; ט־ט א ט־ויעריק קוא. — װײר א־ך האיט, אז ע־עס דארפ; מיר ראך טון אי; רעםן איעמער פ־״נד... ע־ װאצט ז־ך זיכע־ ציגעהערט צו דיר, אויב דו װאצטט מי,מ א־ם נערעדט אײף א פא־נינפטיקן אדפ; או; אים סאאר נעמאכמ די גאנצע פיטואצ״נ... ם־װאאט בא,ײז געתײם; אהויםנעװיזז קדיםטרעכינ גוטםקײט צו א מענטש;, װערכער סוז זיך פירן אוודאי זײעד אומגריקרעך צוריב דער ארעי ־ענע־ םיבזז. קאנטיק, ער האט א־ננאגצן פארר״ײיז ז״ן קאפ. ארום אט דעי צײט זענ׳נ; זי־ צונעקומען צו דער טיר, (אנגע- קצוננע; א־; געבי־ב; װא־ט;. דאפ נאגצע הויז א־ז קאנטיק נעשראפ,; אבער באר־ א־ז צז זײ צ־נעקימ־נ; א מענטש, האט צונעגדמע; דאם פעדד, א־ן דעד העדצאג מ־ט ד־נר דערצאנ־; זענען אר״; אין שטוב. (סוף קוסם) פ.־ז זײן ראנױ־מויער, אויף װערכעד עם האבן זיך דעדתויבן ברוסט- װער מ־ט פ־רקאנט־קע שוצװענט; זײ האב; א־צט נעװארםן א צע- קארבטן שאט; אויף רער טעראט־נ פין זאמר-שטײנדדעך. די דאז־קע ריניעם או; קאנטודז זענעז נ־נװ־נז ניט באקאגט דעפ קריינעם ב י ר מירם, באטש וואם ינפ טוט זיך דארט א־געװײנק א־י־ יעגע׳' ז״ט האט ער קײנםאר נ־שט געזע;. װע; ד־ג־ ,־ײטער תאמ ז־ך רערנענטערט צו דער מו־ער, האט ז־ך א־ז מע׳־״נימל נ־ך געעפנט א קר־־; ט־׳־ר או; א פ־ו־ א־ז פו; דארט ארזיםנעק־מינז. אזו־ נ־ך װ־ ז־ האמ דערקענט רעם רײטער, האט זי ז־ך נעלאזט קו־ב; א־ב צו באנענענינז אינב לבנה-ריבט. — ־א, טײערינקער... ־אם ב־זטו נעקוב־עז? — האט ד• פרו־ נ־נפד־ננט, — א־ך האב דערהעיט קע־א־ ט־אט פונקט דא;, װ־נ; רו ב־זט א־־עברגעטראטז דאם בערגל — א־ך חאב עם נל־־ך דער- קענמ... איך װארט נעװען ארױסנעק־מען ד־ך באנ־ננ־ננע;, ,־ו־נן א־ך װאלט נא־ נעװופט- — עה פרײ־ט ר־ך פ־ך צ־ זע;, הע? — װ־ קאנםסו נאר אז־־נם פ׳־ענ;? ■— תמ,.. כיא־ז א פ־אכטיפורע נאכט ה־ינט פא־ ראגרעוװם. — ׳א, טיא־ז א װ־נ־ע־באיינ :אכט, הײנט. ־ע־ הע־צאג א־ז א־־נטער פו; פערד או; האט ז־ך לעב; א־ד אנ־דערנעשטערט. ־״ װ־ ק־מט עם, װאס דד האסט ז־ך צונעהערט צ־ קלאננעז א־; אזא שפעטע־ נאכט-שעה, א־נדערצײט, װאפ ר־ האםט מ־ך גא־ הײנט נ־שט דעי־יא־ט צוד־ק? — האט ער נעפריננט. — ־א, טאקע... דאפ א־ז פא־ב־נד; מ־ט א טשײקאװער ג־נ- שיבטע, װאס איך בדז זי ר״ר טאק־נ גלײך דערצ־־לז. אב׳נר, פאר- װאם ביזטו צו־־קגעקומינז מ־ט א נאבט פי־ער אײדע־ ד־ האסט מיד;עדאנט? ראם מוט מ־ר אב־םל באננ, באמת;.., (ז־ האט קאקעט־ש א שאקל געט־; מ־ט; קאפן װ־ א ב־־־פ־־ז פאד ד־ר האב א־ך בא- פויצן צוצוגיי־טז א פײערפראקעד — מיהאט אים נעדארפט אנצ־נר; מארנז ב״נאכט־ פונקט צ• ד־־; אנק־מ־נז. א־; א־צט א־ז אר־ז גע- פט־ט... אוי, ד־ קאנםט דאדט ז־נ; ־־ קאנטוד; פוכט געפלאנטז פ־־ערפלאקע־. ־ע־ העדצאנ האט אר־בעיגעקוקט צ־ם אפענעם אדט, וװ עם א־ז געלענ; יד־ ק־פע צ־ו־יג;. עי האט דעמאלט אר־נטע־נעיאזט זײנינ א־־גן צ־ דער עיד, מ־ט א צעמ־שטן א־; דעטענ־שפול; אנ־סדריוק. — טא יװאס א־ו דאם פאד א צש־ראװע נעש־בטע, װאיכ ־־ האםמ מ.־־ נ־נװאלט דערצײר; —,־ואם האט ד־ך אי־פנעהאלשז װא- בער־ק׳•.׳ — תאט י&ר א מ־רסר נעטו;. — ס־איז א־נ־־עיאמתן ז״ע־ אן ־נ־נםטע זאך... גאי... כיא־ז אז־־; מײז שװעםטעיק־נד פ־עד אגב־־ז — קאפ־טאז אגבורן ה־־סט יני איצט — א־ז "ננרװי־ז נעװען מ־ינער א נדו־כעי פארעדע־, ־ו־ א־ך האב ר— ״•־;, רובט ז־ך, י־נ־צ־ירט; באטש א־ך ב־ז געװ־נז זעקם ־א־ עלט־נ־ פא־ א־ם באמת;, ע־ האט מ־ך מארנ־נ נע.־; נעדאט — רו האסט עם מ״ד פר־ער קי־נמאל נ־שט דערצײרט... — דא; תאב א־ך עם מםתמא דערצײרט דײן שדוינסטער — ־א, א־־ טאקע.׳ ני.־, י־ ־וײסט דאך, אז א־ך האב א־ם אזוי פיל יאד נ־שט נעזע; — א־ך האב לאנג געהאט פאיגעכ; ז״נע אמאי־ק׳נ ג׳נ- פ״לז צו מיד הײנט שטער ז־ך פאר מ.־־; א־בעראשוננ, װעז א־ך דערהארט א״ע־נעכטן א נעהײמנישפ־ל צעטעלינ אן אן אררעם. א־ך עפ; עם אױ? — עריעט סיאיז פו; איטי רער אינהארט תאט מ־ך ש־עקלער צעטומלט. ער האמ ז־ך אקאדשט אומנעקערט פו; קאגאר׳נ צ־ זײנע ערט׳נח אהײם, או; ער באשװעדט מיך בײ אלץ, פו; װאס ער קאן נאר דענקע;, אז א־ך זאר ם־ך מיט א־ם תיכף טרעפ;. מיר דוכט, אז א־ך קאן נעג״ײ א־בערחזח די װעףטעד, באטש א־ך װעל ד־ר בא־ו״ז; דאס צעטעלע נופא, װע; ע־- װעל; ארײז איז שטוב ״מײן טײינ־ נעשװעסטעיק־נד הער־עטן :אך אזא לאנגע־ אפ- װעזנר־קײט .־ו־נסמ ז־כעי־■ איב־נחאשט יװעח פ־ן מ״ז פלוצריננד־ק; צדר־קק־מע;, אזן :אכמעד פ־ן י־עם, װאם א־ך נ״ ד־ך דא בעט;. אבע־ א־־ב :־־; ל־נב; און מ־י; צוק־נפט האב; עפעם א באטרעף פא־ ,—־. בעט א־ך דיך, או דו ואלסט דערפיל; מײן בקשה. װאכ א־ך בעט בײ ד־־, טײערע העךיעט, איז, אז דז זאגסט מיך באנענענ־נ; תײנט בײנאבט אד־ם עלף א זײנע־ רעבן דעם דרו־דנמאנומעגט א־־־ ־־ מאררכערי-פראב;, אומנעפער א מ־יל װיננ פון אײעד הויז. מע־ קא; א־ך ניש־ט צוגעב;, אויםע־ מײ; בקשה, אז דו זאלםט קומ־ני;. א־ך ־ועל ארץ דעדקרער; װען רו װעסט ק־מע;. די הויפטזאך איז: א־ך דױל דיך זע;. קום צוגײ; ארײ;. נל־יב מ־ר, א־ך װאלט ינם דיך נישט געבעטן, װען מײן נאנץ נליק רחלוטין װאלט :ישט געהאננען א׳־־ף